flies.jpg

Αυτό το post θα μπορούσε να τιτλοφορείται και «Μα τι μαλακίες είναι αυτές που ψάχνετε στο Google;», αλλά προτίμησα κάτι πιο αινιγματικό, για να πέσετε στην παγίδα και να το διαβάσετε. Για να το διαβάζετε αυτή τη στιγμή, μάλλον τα κατάφερα.
Ιδού λοιπόν μια μίνι συλλογή από τις πιο ηλίθιες keywords που σας οδήγησαν στο blog μου (και έξω από αυτό σε χρόνο dt):

ο έρωτας του Τσιρίλο (ναι, ομολογουμένως ο Μπρούνο είναι πολύ σέξυ, εξ ου και το περίφημο, πλέον, «Σέξι Μπρούνο, οέ οέ οέ»)
ελενα παπαριζου τσοντα (είστε βιτσιόζοι, τελικά…)
αννίτα πανια γυμνη (…και ανώμαλοι…)
Καλομοιρα Σαραντη γυμνή (…μα ΕΝΤΕΛΩΣ ανώμαλοι!!!)
YASSOU MARIA – ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ (απαραίτητη, γιατί είναι και τρομερά βαθύς ο στίχος και θέλει εξαντλητική ανάλυση…)
ringtone μύγες (πάτε καλά;;;)
ο κόσμος των σκυλων (…πρέπει να είναι απαίσιος, δεν προτιμάς αυτόν των γατιών;)
τίμιος άνθρωπος (άμα ψάξεις με αυτό το keyword για φωτογραφίες, θα σου βγάλει τον Τσιτουρίδη :P)
ο μαλάκας του μετρο (ναι, ήρθες στο κατάλληλο μέρος!)
ΧΑΜΕΝΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ (μην τα ψάχνεις στο Google, τα περισσότερα καταλήγουν στον υπόνομο)
Μίλτος Μακρίδης (πού τον θυμηθήκατε αυτόν; Ζει ακόμα;)
BURBERRY ΠΡΟΣΦΟΡΑ (πολύ εύστοχη αναζήτηση, αλλά μάλλον θα βγάζει λιγότερα αποτελέσματα κι από το «χορτοφάγο λιοντάρι»)
να ακουσω γονιδη (όχι σε ΑΥΤΟ το blog!!!)
τον σκύλο του Κωστέτσου (με το καλό και τη μαϊμού του Έβερτ)
χαμενος ερωτας (και τον ψάχνεις στο Google; Σώθηκες!)


sarcasm.jpg

Ανήκω στην, απ’ό,τι έχω καταλάβει πολυπληθή, κατηγορία ανθρώπων που νιώθουν ότι έχουν πολλά να πουν, όμως όταν τους βάζουν ένα μικρόφωνο μπροστά καταφέρνουν μόνο να ψελλίσουν ένα «εεεεε…εεεεε…εεεεε…Γεια σας…εεεεε…εεεεε…», πριν οι άλλοι βαρεθούν και τους μαζέψουν το μικρόφωνο. Βέβαια, δεν έχει τύχει ποτέ να μιλήσω σε μικρόφωνο – αλλά ξέρω ότι αυτό θα συμβεί, είναι αυτονόητο.
Όταν σκέφτεσαι πολλά πράγματα ταυτόχρονα, πιθανότατα θα πεις βλακείες. Και για να μην πεις βλακείες, πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος. Και, όπως θα έπρεπε ήδη να έχετε καταλάβει, συνήθως είμαι λιγότερο συγκεντρωμένος και από διαμελισμένο πτώμα.
Να’μαι πάλι, αυτοσαρκάζομαι, γελάω με τα ίδια μου τα χάλια. Λατρεύω να «τσαλακώνω» τον εαυτό μου για να κάνω τους άλλους να γελάσουν! Πιστεύω πως κανείς δεν έχει δικαίωμα να σχολιάζει τον οποιονδήποτε, αν δεν είναι διατεθειμένος να γελάσει πρώτα και κύρια με τον εαυτό του. Βέβαια, εγώ έχω και εύκολο έργο – με τόσες μαλακίες που κάνω καθημερινά, έχω άφθονο υλικό για να κοροϊδεύω τον εαυτό μου! Να’μαι πάλι, αυτοσαρκάζομαι, γελάω με τα ίδια μου τα χάλια!
Άλλοι το θεωρούν μιζέρια, πιστεύουν ότι πρέπει να είσαι αξιολύπητος για να γελάς με τα στραβά σου, αντί να προσπαθείς να τα διορθώσεις. Αυτοί ακριβώς είναι οι άνθρωποι που δεν θα πλησιάσουν κοντά μου ούτε σε ένα παραστριμωγμένο βαγόνι στο μετρό. Ποιος τους έχει ανάγκη;
Κανένας άνθρωπος που πραγματικά έχει χιούμορ δε διστάζει να κάνει πλάκα με τον εαυτό του, με τον ίδιο τρόπο που κανένας πραγματικά καλός ηθοποιός δε διστάζει να «τσαλακώσει» το προφίλ του, παίζοντας έναν δύσκολο ρόλο. Όταν έχεις αποφασίσει να κάνεις τους άλλους να γελάνε, πρέπει να δεχτείς να τους επιτρέπεις να γελάνε και μαζί σου – αλλιώς, δεν είσαι σωστός.
Δεν θέλω να διορθώσω τα ελαττώματά μου, γιατί αν τα διορθώσω δεν θα είμαι εγώ, αλλά κάποιος άλλος που δεν έχει ελαττώματα. Θέλω μόνο να τα μετατρέψω σε πηγή γέλιου. Για πολλούς, τα ελαττώματα είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπεσαι, κάτι που πρέπει να αλλάξεις, η συνεχής υπενθύμιση του Φαρσέρ στην ανθρωπότητα ότι αυτός είναι ο μαμιάς της γειτονιάς και εμείς είμαστε οι πλαστικές κούκλες που χρησιμοποιεί όταν βαριέται. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, αυτό το τελευταίο ισχύει.
Αν βλέπεις έτσι τα ελαττώματά σου, δεν μπορείς ποτέ να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Αν στον καθρέφτη βλέπεις έναν χοντρό και λες «είμαι χοντρός», καλωσήρθες στον κόσμο της κατάθλιψης! Αν όμως λες «όσο πιο πολύ παχαίνω, τόση περισσότερη ομορφιά προσφέρω στον κόσμο», τότε μπορείς να περάσεις χωρίς διαβατήριο στην ιδιωτική σου Disneyland (ή σε ένα ιδιωτικό ψυχιατρείο, αν το πιστεύεις κιόλας…).
Αλλά θα σταματήσω εδώ. Ξέρω πόσο κουραστικός γίνομαι όταν αρχίζω να μιλάω για όλους και για όλα, γιατί με πιάνει η πολυλογία μου και αρχίζω να λέω για άσχετα πράγματα, όπως το ποδόσφαιρο, τον καιρό – αλήθεια, τι ωραίο καιρό που κάνει τελευταία! Είναι ό,τι πρέπει για βόλτες και παγωμένα μιλκ σέικ σε καφετέριες, αλλά εγώ είμαι σε δίαιτα, τι να πεις – άσχημο πράγμα η δίαιτα, κατάρα από τον Φαρσέρ, άλλο να στο λέω κι άλλο να λυσσάς της πείνας, τρώγωντας μαρούλια, λες και είσαι λαγός- αλήθεια, δεν είναι πολύ συμπαθητικοί οι λαγοί; Μικρό με λέγανε Μπαγκς Μπάνι, γιατί προεξείχαν οι κοφτήρες μου, αλλά μετά μπήκαν στη θέση τους από μόνοι τους, χωρίς σιδεράκια – ουπς, νομίζω πως ξέφυγα πάλι…


vamp1.jpg

Δεν ξέρω τι γνώμη έχετε για τα βαμπίρ, άλλοι τα συμπαθούν και άλλοι τα αντιπαθούν. Προσωπικά, αν και εκτιμώ ιδιαίτερα το γεγονός ότι είναι πάντα ντυμένα στην τρίχα και ευγενέστατα, τα αντιπαθώ, για τον ίδιο λόγο που αντιπαθώ τους νεκροθάφτες, τους πολιτικούς και τα μανιτάρια: Γιατί ζουν σε βάρος των άλλων, πίνοντας το αίμα τους.
Βέβαια, δεν έχω συναντήσει βαμπίρ στη ζωή μου, και ούτε θα έλεγα ότι με ενθουσιάζει μια τέτοια προοπτική. Αλλά έχω συναντήσει (και έχω ήδη ζήσει 23 χρόνια με) κάποια που τα πλησιάζει επικίνδυνα: Τη μάνα μου, της οποίας η δουλειά είναι ακριβώς να παίρνει αίμα. Όχι για να το πιει, αλλά για να το εξετάσει. Αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Την περασμένη εβδομαδα, το «βαμπίρ» διψούσε για το δικό μου αίμα. Παράξενο, γιατί δεν είμαι καθόλου γλυκοαίματος – σχεδόν παρακαλάω τα καλοκαίρια για να με τσιμπήσει κανένα κουνούπι, να νιώσω κι εγώ λίγο καλοκαίρι. Ναι, έπρεπε να κάνω εξετάσεις. Ούτε να πεθάνει από χοληστερίνη δεν μπορεί κανείς σε αυτό το σπίτι με την ησυχία του. Αλλά τέλος πάντων.
Έχοντας ήδη αρχίσει να σκέφτομαι το φόβο της σύριγγας (που, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, είναι ο κύριος λόγος που ποτέ δεν έκανα ναρκωτικά), ξεκίνησα το άλλο μαρτύριο: Υγιεινή διατροφή. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί: Αντίο σουβλάκια, πατατάκια, σοκολάτες, μπισκότα, σάντουιτς, παγωτά και καλωσήρθατε σαλάτες, χόρτα, μαύρο ψωμί, φρούτα και δημητριακά. Μη σας τύχει: Το έκανα για 4 μέρες. Έχασα 4 κιλά και έγινα περίπου 4 φορές πιο χλωμός απ’ό,τι συνήθως. Αφού για λίγο πίστευα ότι θα μπορούσα να περάσω και μέσα από τοίχους – από εκεί αποκόμισα κι εκείνο τον πόνο στον ώμο.
Και όπως και σε κάθε θρίλερ που σέβεται τον εαυτό του, η κορύφωση ήρθε μες τα μαύρα μεσάνυχτα: Στις 5 το πρωί, το βαμπίρ άνοιξε την πόρτα και μου επιτέθηκε λυσσασμένο στο χέρι – φαίνεται πως εκεί είναι πιο νόστιμο το αίμα. Η επίθεση κράτησε μερικά δευτερόλεπτα, αλλά μου φάνηκε σαν να ήταν ώρες. Όταν συνήλθα από το σοκ, ήμουν ακόμα ξαπλωμένος στο κρεβάτι, με ένα κομμάτι βαμβάκι στο χέρι. Μέσα στη ζάλη μου, μου φάνηκε πως έγραφε πάνω «Hasta la vista, baby», αλλά μπορεί να κάνω και λάθος.
Τα αποτελέσματα βγήκαν πολύ γρήγορα. Φαίνεται πως το αίμα μου ήταν φρόνιμο, γιατί ήθελε να τελειώνει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα με αυτή την ιστορία – τελικά, την έχω στο αίμα μου την απέχθεια για τη γραφειοκρατία, κυριολεκτικά! Ξέρω ότι σας απογοητεύω, αλλά δεν θα πεθάνω σύντομα, τουλάχιστον όχι από φυσικά αίτια. Χοληστερίνη φυσιολογική (εσείς που τσακίσατε αρνιά και κοκορέτσια το Πάσχα κάνατε εξετάσεις ή δε νιώσατε ακόμα στο πετσί σας την οργή των αμνών;), ζάχαρο σχετικά χαμηλό (μέχρι υπογλυκαιμίας – ευκαιρία να τρώω περισσότερες σοκολάτες!), όλα τα υπόλοιπα καλά. 4 μέρες υγιεινής διατροφής κατάφεραν να πείσουν το βαμπίρ ότι τρέφομαι αποκλειστικά με βλίτα και ραπανάκια. Ε, δε φημίζονται και για τη νοημοσύνη τους…
Τέλος πάντων, δεν μπορώ να πω, μου βγήκε σε καλό αυτή η ιστορία…Πάω να φάω μία Lacta με φουντούκια…


jeans.jpg

Υποθέτω πως ανήκω στη μειοψηφία, αλλά σιχαίνομαι να αγοράζω ρούχα. Αν δεν ήμουν απελπιστικά ατσούμπαλος και δεν είχα αξιοσημείωτο ταλέντο στο να σκίζω τα ρούχα μου στα πιο απίθανα σημεία, πιθανότατα θα φορούσα για όλη μου τη ζωή το ίδιο τζιν.
Δεν είναι ότι δε μου αρέσει να χαλάω λεφτά. Το αντίθετο, μάλιστα: Τα χέρια μου έχουν την, φοβερή για τους μαγαζάτορες και επικίνδυνη για την αφεντιά μου, ιδιότητα να γίνονται εξαιρετικά γλιστερά όταν έρχονται σε επαφή με χρήματα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να τα κρατήσουν ούτε για 2 δευτερόλεπτα. Δώστε μου 500 ευρώ και βάλτε με σε έναν Γερμανό για του λόγου το αληθές.
Αλλά με τα ρούχα είναι αλλιώς. Όταν μπαίνω σε ένα κατάστημα, ξέρω από πριν ένα και μόνο πράγμα: Θα πάρω το πρώτο πράγμα που θα βρω μπροστά μου και θα είναι έστω και σχετικά καλό. Αν είναι εφικτό να μην το δοκιμάσω, ακόμα καλύτερα. Απεχθάνομαι να δοκιμάζω νέα ρούχα.
Η πρόσφατη εμπειρία μου σε γνωστό πολυκατάστημα κάθε άλλο παρά απάλυνε τα συναισθήματά μου. Ξεκίνησα με γυναικεία παρέα (που δεν σας το συνιστώ καθόλου αν θέλετε να επιστρέψετε στο σπίτι χωρίς πονοκέφαλο) για να πάρω τζιν, καθώς το προηγούμενο είχε ξεπεράσει προ πολλού τα όρια που χωρίζουν το απλώς ανεκτό από το επιεικώς απαράδεκτο και αναγκαστικά το έστειλα να κάνει παρέα στις μαυρισμένες μπανανόφλουδες και τα περιτυλίγματα σοκολάτας που κοσμούν τον σκουπιδοτενεκέ του σπιτιού.
Είδα ένα τζιν που μου άρεσε (αν και, ειλικρινά, θεωρώ πως το 90% των μπλου τζιν είναι ολόιδια μεταξύ τους, με απειροελάχιστες διαφορές στις αποχρώσεις που δεν δικαιολογούν το γεγονός ότι κοστίζουν όσο μια βραδινή τουαλέτα του Κωστέτσου) και το έδειξα στην πωλήτρια. «Νούμερο;», με ρώτησε. Πονεμένη ιστορία. Γιατί στην Α μάρκα φοράω το Χ νούμερο, ενώ στην Β φοράω το Ψ νούμερο και πάει λέγοντας (οι πραγματικοί αριθμοί έχουν αφαιρεθεί, μετά από αίτημα της Ανεξάρτητης Αρχής Προσωπικών Δεδομένων, που μου επισήμανε ότι το μέγεθος μετράει…για προσωπικό δεδομένο).
Μου έδωσε ένα νούμερο και μου είπε να το δοκιμάσω. Δεν μπορούσα να το αποφύγω, έπρεπε να κλειστώ μαζί του στο θεοσκότεινο δοκιμαστήριο (ορκίζομαι, δεν κάναμε τίποτα πονηρό!). Φυσικά, δεν μου έκανε. Αναγκάστηκα να δοκιμάσω το επόμενο. Αυτό μπήκε με το ζόρι. Για την ακρίβεια, το κουμπί δεν κούμπωσε ποτέ, αλλά το αγόρασα, μόνο και μόνο για να μη χρειαστεί να δοκιμάσω κι άλλο. Επιτέλους, ήμουν ελεύθερος.
Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα. Γιατί το διαβολάκι δίπλα μου επέμενε ότι έπρεπε να πάρω και παπούτσια. Γιατί τι είναι ένα καινούργιο τζιν αν δεν πάρεις παραμάζωμα και ασορτί μπλούζα, παπούτσια, κάλτσες, σώβρακο, καπέλο και βατραχοπέδιλα; Τίποτα, κατά τη γυναικεία σκέψη.
Στον όροφο με τα παπούτσια έδωσα πραγματικό ρεσιτάλ. «Όχι, ευχαριστώ, δεν ενδιαφέρομαι για παντόφλες», «Δεν θα τα αγόραζα ούτε για το σκύλο μου», «Προτιμώ να βάλω το πόδι μου σε λίμνη με λυσσασμένα πιράνχας παρά σε ΑΥΤΟ το παπούτσι» ήταν μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές ατάκες μου. Κάποια στιγμή είδα την πωλήτρια να προσπαθεί να κρύψει τα γέλια της. Η ανεπίσημη επιβεβαίωση ενός ερασιτέχνη stand-up comedian.
Παραδόξως, γύρισα στο σπίτι ζωντανός, σαν τον αγγελιοφόρο του Λεωνίδα, που έφυγε ζωντανός από τη μάχη των Θερμοπυλών για να διηγηθεί σε όλους τους υπόλοιπους όλα όσα είχαν συμβεί. Απολογισμός; Ένα τραυματισμένο δάχτυλο, στην μαραθώνια προσπάθειά μου να κουμπώσω το προαναφερθέν κουμπί και ένα τραυματισμένο εγώ, από την εμπειρία μου στο κλουβί με τις τρελές.
Μου φαίνεται πως πρέπει να μάθω να ράβω…Μόνο έτσι θα γλιτώσω…


untitled1.jpg

Το «Πάμε Στοίχημα», ακριβώς επειδή είναι ένα παιχνίδι που βασίζεται στο ποδόσφαιρο, απευθύνεται κατά κύριο λόγο στους άνδρες. Εντάξει, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: Οι περισσότερες γυναίκες έχουν τόση σχέση με το Στοίχημα, όση ο Ηρώδης με την παιδεραστία.
Για φανταστείτε πόσα λεφτά θα έβγαζε ο ΟΠΑΠ αν έφτιαχνε ένα κουπόνι που να απευθύνεται στις γυναίκες. Όπως και στο κανονικό Στοίχημα, ένα πολύ πιθανό γεγονός θα είχε πολύ μικρή απόδοση (π.χ. 1,05 ή 1,10) και αντίστοιχα ένα απίθανο γεγονός θα είχε απίθανη απόδοση (π.χ. 14,00 ή 15,00).

Πάμε να δούμε πώς θα ήταν περίπου ένα γυναικείο δελτίο Στοιχήματος:

Έξοδος με παρέα σε club

Ένας βλάκας από το δίπλα τραπέζι ρίχνει βότκα στο καλό σου φόρεμα: 1,75
Είναι παίδαρος: 16,00
Μεθάς και την πέφτεις στον καλύτερό σου φίλο: 3,45
Μεθάς και την πέφτεις σε έναν άγνωστο: 4,75
Μεθάς και την πέφτεις σε άλλη γυναίκα: 9,50
Φεύγεις από το club όπως πήγες, δηλαδή χωρίς γκόμενο: 1,05
Φεύγεις από το club τσαντισμένη, γιατί η φίλη σου βρήκε γκόμενο, ενώ εσύ όχι: 3,00
Φεύγεις από το club με γκόμενο: 5,50
Ξυπνάς το επόμενο πρωί με hangover: 1,20
Ξυπνάς το επόμενο πρωί με έναν άγνωστο δίπλα σου: 14,00

Γνωρίζεις έναν ενδιαφέροντα άνδρα

Σου λέει ότι θέλει σοβαρή σχέση: 1,15
Τον πιστεύεις: 1,20
Θέλει μόνο σεξ: 1,30
Είναι παντρεμένος: 1,80
Μένει ακόμα με τη μαμά του: 1,95
Είναι γκέι: 2,15
Είναι χοντρός: 2,20
Είναι κοντός: 2,40
Είναι ανήλικος: 5,50
Είναι πλούσιος: 8,00
Θέλει σοβαρή σχέση: 14,00

Βλέπεις μία μπλούζα που σου αρέσει

Απλά την κοιτάς στην βιτρίνα και δεν μπαίνεις στο μαγαζί: 14,00
Δεν υπάρχει στο νούμερό σου: 1,60
Παρ’όλα αυτά, την παίρνεις με την προοπτική να αδυνατίσεις: 1,45
Δεν έχεις αρκετά λεφτά για να την αγοράσεις: 1,40
Την αγοράζεις τοις μετρητοίς: 7,50
Την χρεώνεις στην πιστωτική: 1,50
Αναγκάζεις τον γκόμενό σου να σου την πάρει: 1,20
Μαζί με τα ασορτί παπούτσια: 1,10
Την βαριέσαι μετά από μία βδομάδα: 1,05

Ανεβαίνεις στη ζυγαριά

Έχεις αδυνατίσει: 2,20
Έχεις παχύνει: 2,20
Πιστεύεις ότι έχεις παχύνει: 1,30
Αρχίζεις δίαιτα: 1,60
Την σταματάς μετά από μία ώρα: 1,10
Συνειδητοποιείς ότι πλησιάζει το καλοκαίρι και την ξαναρχίζεις: 1,25
Την κρατάς μέχρι το καλοκαίρι: 18,00

Πηγαίνεις σινεμά με το αγόρι σου

Θέλει να δει περιπέτεια: 1,55
Θέλεις να δεις δραματική ταινία: 1,45
Βλέπετε περιπέτεια: 9,50
Βλέπετε δραματική ταινία: 1,20
Βαριέσαι και θέλεις να φύγεις στη μέση: 1,60
Αγοράζετε ποπ κορν: 2,15
Τον αναγκάζεις να το φάει όλο μόνος του: 1,35

Βγαίνεις πρώτο ραντεβού με κάποιον

Πηγαίνετε για καφέ: 1,50
Πηγαίνετε για φαγητό: 1,70
Πηγαίνετε για clubbing: 2,20
Πηγαίνετε για μπουρδελότσαρκα: 7,50
Του λες την πραγματική σου ηλικία: 6,75
Σου δίνει το τηλέφωνό του: 1,60
Του δίνεις το τηλέφωνό σου: 5,50
Τον παίρνεις τηλέφωνο: 9,50


super.jpg

…και για όσους ακόμα αναρωτιούνται γιατί χτυπιούνται οι καμπάνες, Χριστός Ανέστη, όπως και κάθε χρόνο εδώ και σχεδόν 2000 χρόνια. Να ζήσουμε, να τον θυμόμαστε.
Αυτό το κείμενο θα μπορούσε να τιτλοφορείται και «Πώς πέρασα το Πάσχα» και να αποτελεί την έκθεση ενός 10χρονου μυξιάρικου. Αλλά πρέπει να παραδεχτείτε ότι αυτός ο τίτλος τραβάει την προσοχή, έτσι δεν είναι; Ε, τι σκατά μάθαινα τόσα χρόνια που σπούδαζα δημοσιογραφία;
Που λέτε, λοιπόν, φέτος έκανα Ανάσταση στην Καισαριανή, σε μία εκκλησία που έβλεπα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Αξίζει να σημειωθεί ότι κάθε χρόνο κάνω Ανάσταση σε διαφορετική εκκλησία, λες και καθεμιά παίζει διαφορετικά τροπάρια (όλες τα ίδια παίζουν, αν αναρωτιέστε…).
Ξεκινήσαμε για την εκκλησία στις 23:40, για να προλάβουμε τον χαβαλέ. «Για να μη χάσουμε την Ανάσταση του Υπερανθρώπου», όπως είπε χαρακτηριστικά ο θείος μου. Δυστυχώς, μάλλον αργήσαμε, γιατί όταν φτάσαμε εμείς ούτε ο Σούπερμαν, ούτε ο Σπάιντερμαν, ούτε ο Μπάτμαν ήταν εκεί.
Αντίθετα, όλοι αυτοί που περίμενα ήταν εκεί. 15χρονα με κούτες ολόκληρες γεμάτες κάθε είδους στρακαστρούκες; Τσεκ. Γιαγιάδες και λοιπές κυράτσες που τινάζονται μέχρι τον τρούλο μόλις ακούνε τα μπαμ-μπουμ και αφορίζουν τα κωλόπαιδα που χαλάνε τη γιορτή; Τσεκ. Παιδάκια που αναρωτιούνται πού είναι ο Χριστούλης που αναστήθηκε και κρατάνε τις λαμπάδες τους 1 μέτρο μακριά τους για να μην καούν (καίγοντας όλους τους άλλους); Τσεκ. Δυστυχώς, γκομενάκι με ροζ λαμπάδα που να γράφει πάνω «light my fire» δεν βρήκα…
Πάντως, όσο και να επιμένω ότι δεν υπάρχει Θεός, πρέπει να παραδεχτώ ότι το βράδυ της Ανάστασης έγινα μάρτυρας ενός εντυπωσιακού θαύματος: Φτάσαμε στην εκκλησία 10 λεπτά πριν τις 12 και είδαμε όλους όσους είχαν ήδη φτάσει να έχουν αναμμένες τις λαμπάδες τους. Αναρωτηθήκαμε αν είχε ήδη γίνει η Ανάσταση και την χάσαμε, όμως 10 λεπτά αργότερα, ο παπάς έκραξε: «Χριστόοοοοοοοοος Ανέεεεεεεεεεεστη εεεεεεεεεεκ νεεεεεεεεκρώωωωωωωωωωωωων». Δηλαδή, το Άγιο Φως έφτασε στις λαμπάδες μας πριν το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης! Σας προκαλώ να εξηγήσετε αυτό το αδιαμφισβήτητο θαύμα με τη λογική σας.
Ακολούθησε η παραδοσιακή μαγειρίτσα. Σας εκλιπαρώ, μη μου πείτε ποτέ τι έχει μέσα αυτό το πράγμα, γιατί θα πάω αμέσως για πλύση στομάχου. Μερικές φορές, καλύτερα να μην ξέρεις τι τρως…Καλύτερα να ρουφάς, παρά να μιλάς…
Και φτάνουμε στην Κυριακή. Πάσχα των Ελλήνων, γαμώ τις γιορτές μας γαμώ. Οι άλλοι να έχουν ξυπνήσει από τις 7 το πρωί για να ετοιμάσουν το αρνί και να έχουν βάλει στη διαπασών τραγούδια που τα αυτιά μου έχουν ανακηρύξει εδώ και χρόνια επικίνδυνα για την ψυχική μου υγεία. Τελικά γεννήθηκα σε λάθος χώρα. Ίσως και σε λάθος πλανήτη.
Κάθε Πάσχα την έχω αυτήν την αίσθηση. Γιατί βλέπω τους πάντες γύρω να καταβροχθίζουν πέτσες και κοκαλάκια από αρνί, την ίδια ώρα που εγώ βολεύομαι με αυγουλάκια και σαλάτες. Ζω για τη στιγμή που η κατανάλωση του αρνιού θα απαγορευτεί σε όλο τον κόσμο, συνεπεία της βλαβερής του επίδρασης στον ανθρώπινο οργανισμό. Τότε θα δικαιωθούν οι αγώνες μου.
Γιατί το έρμο το αρνί τραβάει χειρότερο Γολγοθά από τον Θεάνθρωπο (ή Υπεράνθρωπο, αν προτιμάτε). Άσε που δεν ανασταίνεται κιόλας στο τέλος. Τουλάχιστον, ο άλλος πέθανε, αλλά άξιζε τον κόπο: Έγινε διάσημος, γυρίστηκαν καμιά 200αριά ταινίες για την πάρτη του και εξασφάλισε την υστεροφημία του. Όταν ο Μελ Γκίμπσον αποφασίσει να σκηνοθετήσει τα «Πάθη του Αρνιού» («The Passion of the Lamb»), ξυπνήστε με. Αν διαφωνείτε, η (αναγκαστική) σιωπή των αμνών προς απάντησή σας.
Καλή χώνεψη και μην ξεχνάτε: Από Δευτέρα (του Θωμά) δίαιτα!

Υ.Γ.: Δυστυχώς, δεν φάνηκα αντάξιος της φήμης μου και φέτος αποκλείστηκα στα ημιτελικά της αυγομαχίας, χάνοντας την ευκαιρία να υπερασπιστώ τον τίτλο μου τα τελευταία 2 χρόνια σε αυτό το επιφανές άθλημα. Του χρόνου θα πάρω κίτρινο αυγό, για γούρι…


pasxa.jpg

Με βάση τις επιδόσεις τους σε 5 κατηγορίες, οι δύο μεγάλες εορτές της Χριστιανοσύνης κονταροχτυπιούνται για τον τίτλο της καλύτερης γιορτής ever!
(στα ημιτελικά αποκλείστηκαν ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και το Δεκαπενταύγουστο)

1.Φαγητό

Χριστούγεννα σημαίνει γαλοπούλα με πλούσια γέμιση, χριστόψωμο με μπόλικο γλυκάνισο, βασιλόπιτα που φτιάχνεται με κάθε πιθανό τρόπο(και είναι υπέροχη όπως και αν φτιαχτεί!) και, γενικά, πολλά άλλα εδέσματα που στολίζουν το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, χωρίς ιδιαίτερο περιορισμό στο ποια θα είναι αυτά τα εδέσματα.
Αντιθέτως, το Πάσχα τα πράγματα είναι σαφή: Μέχρι το Σάββατο το βράδυ πλακώνεσαι στα χόρτα, τα ραπανάκια, τα καλαμαράκια, και οτιδήποτε άλλο θεωρείται νηστήσιμο. Έχοντας ήδη χάσει 10 κιλά, από το Σάββατο και μετά επιβάλλεται να τιμήσεις την παραδοσιακή μαγειρίτσα, τα σουβλισμένα αμνοερίφια και τα απαγορευμένα κοκορετσάκια, κι έτσι τα κιλά επιστρέφουν με ενισχύσεις και η χοληστερίνη κάνει limit-up. Βεβαίως, να μην παραλείψουμε τα νοστιμότατα αυγά, σοκολατένια και μη, καθώς και τα λαχταριστά τσουρέκια.
(Κάντε ένα διάλειμμα να σκουπίσετε τα σάλια σας και συνεχίστε την ανάγνωση)
Με μικρή διαφορά, τα Χριστούγεννα κάνουν το 1-0, παρά την σθεναρή αντίσταση των τσουρεκιών, λόγω της ελευθερίας που παρέχουν στα στομάχια μας να επιλέγουν τι θα φάνε καθ’όλη τη διάρκεια των γιορτών.

2. Μουσική

Τι μουσική ακούμε τα Χριστούγεννα; Χμμμμμ, για να σκεφτώ λίγο…Α, ναι! Ακούμε τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια της Γαρμπή, το Last Christmas σε 3.213 διαφορετικές εκτελέσεις, τα κάλαντα που μας τσιρίζουν τα πιτσιρίκια στις πόρτες μας…Τρελή διασκέδαση!
Το Πάσχα είναι εντελώς διαφορετικό σε αυτόν τον τομέα: Τη Μεγάλη Εβδομάδα ακούμε ψαλμωδίες από την εκκλησία της ενορίας(και αν βαριόμαστε να πάμε, βλέπουμε τον Γαϊτάνο στην τηλεόραση-κάπου θα τον πετύχουμε!) Από εκεί και πέρα αναλαμβάνει δράση η παραδοσιακή ελληνική μουσική, με πατροπαράδοτα κλαρίνα και την αειθαλή Δόμνα Σαμίου στα καλύτερά της.
Το Πάσχα πετυχαίνει το 1-1, παρά την αποτρεπτική παρουσία του Πέτρου Γαϊτάνου, χάρη στα γλέντια που υπόσχεται(και πάντα προσφέρει) το κλαρίνο και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις των δημοτικών και νησιώτικων τραγουδιών. Και μπορεί να πέσει και καμιά ζεϊμπεκιά να γουστάρουμε! (Τώρα, να σηκώνεσαι να χορέψεις με μουσική υπόκρουση το Last Christmas…Ούτε στον εχθρό μου να μην τύχει!!!)

3. Ατμόσφαιρα

Τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της αγάπης. Επίσης, είναι η γιορτή όπου όλοι στολίζουν ό,τι βρουν μπροστά τους, από τον πολυέλαιο του σαλονιού μέχρι τις γλάστρες στο μπαλκόνι. Οι δρόμοι είναι φωταγωγημένοι, παντού καραδοκούν πλαστικοί Άγιοι Βασίληδες και χιονάνθρωποι, όλοι είναι χαρούμενοι(εκτός από τον Τσιαμτσίκα που γκρινιάζει για τις ανατιμήσεις στις τιμές της γαλοπούλας), γενικά υπάρχει ένα κλίμα ευφορίας που δεν παρατηρείται σε άλλη περίοδο του χρόνου.
Η ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων με αυτή το Πάσχα έχει τόση σχέση όση η Καμίλα Πάρκερ-Μπόουλς με την Νταϊάνα. Όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα, οι γριές την βγάζουν στην εκκλησία για να θυμηθούνε για 85η φορά τι τράβηξε αυτός ο άμοιρος ο Χριστός μέχρι να αναστηθεί, όλοι οι υπόλοιποι υποτίθεται ότι θρηνούμε για το δράμα του Θεανθρώπου και η νηστεία επιτείνει την αρνητική μας διάθεση. Βέβαια, όταν φτάσουμε στην πολυπόθητη ανάσταση, το κλίμα αναστρέφεται, ενημερώνουμε ο ένας τον άλλο ότι «Χριστός Ανέστη!» (άντε και στα δικά μας, μπάρμπα!), ανταλλάσσουμε φωτιές στις λαμπάδες μας (και τηλέφωνα με το γκομενάκι που κρατάει τη ροζ λαμπάδα που γράφει «LIGHT MY FIRE»), κι όλα αυτά υπό τους εκκωφαντικούς κρότους των βεγγαλικών που πετάνε διάφοροι βελζεβούληδες.
Άνετη επικράτηση για τα Χριστούγεννα και 2-1, έστω κι αν είναι λίγο νερόβραστα με όλα αυτά περί αγάπης, παγκόσμιας ειρήνης και δε συμμαζεύεται. Πολύ απλά, η κλάψα της Μεγάλης Εβδομάδας δεν αντέχεται, ούτε και οι στρακαστρούκες που αντηχούν ανά την Ελλάδα μια βδομάδα πριν(για προπόνηση) και μια βδομάδα μετά(επειδή περίσσεψαν) την Ανάσταση.

4. Λεφτά

Πολύ σημαντικός παράγοντας για την επιτυχία μιας μεγάλης εορτής είναι και τα λεφτά που μπορεί να αποφέρει ή να κοστίσει. Από αυτήν την άποψη, τα Χριστούγεννα είναι μοιρασμένη γιορτή, αφού δίνεις πολλά για δώρα, αλλά παίρνεις και πολλά, από γονείς, φίλους, μακρινούς συγγενείς των οποίων την ύπαρξη αγνοούσες κλπ. Ακόμα, μεγάλη σημασία έχει η έκβαση του καθιερωμένου πια χριστουγεννιάτικου τζόγου, με μπλακτζάκ, 31 και πόκερ να παίζονται κατά κόρον, και φυσικά όχι πια με φασόλια, αλλά με κανονικά, κανονικότατα ευρώπουλα. Οι πιθανότητες να κερδίσει ή να χάσει κανείς είναι 50-50 και, με βάση τον αλάνθαστο νόμο του 50-50-90, κατά 90% θα χάσεις.
Το Πάσχα,αντιθέτως, δεν προσφέρεται για δώρα. Είμαστε πολύ απασχολημένοι θρηνώντας τα Πάθη του Χριστού για να ασχοληθούμε με ταπεινές δοσοληψίες, κι έτσι αρκούμαστε στις λαμπάδες και τα σοκολατένια αυγά. Βέβαια, το πασχαλινό τραπέζι είναι λίγο ακριβό (για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στο ALTER), αλλά κάπως τα βγάζεις πέρα,ας όψεται και το δώρο του Πάσχα…
Το Πάσχα ισοφαρίζει και πάλι σε 2-2, χάρη στη λιτότητα που το χαρακτηρίζει. Άλλωστε, και το χριστουγεννιάτικο τραπέζι δεν είναι και φτηνό…

5.Διασκέδαση

Ίσως η πιο σημαντική κατηγορία, και αυτή που θα κρίνει το τελικό αποτέλεσμα! Τα Χριστούγεννα τα πάντα είναι ανοικτά: Κλαμπ, πίστες, εστιατόρια, πιτσαρίες, περίπτερα,τα πάντα. Επίσης, όλα τα τηλεοπτικά κανάλια ετοιμάζουν εορταστικά προγράμματα για όσους ξεμείνουν στο σπίτι, ενώ είναι η ιδανική γιορτή για να καλέσεις καμιά δεκαριά φίλους, να πείτε τις μαλακιούλες σας, να ξεσκάσεις βρε αδερφέ!
Το Πάσχα…άστα να πάνε: Τα πάντα κλειστά, λες και η Ανάσταση μας κόβει την όρεξη και τη διάθεση για ξεφάντωμα. Τα ραδιόφωνα εντάσσουν στο πρόγραμμά τους τραγούδια που άλλες μέρες θα τα πέταγαν έξω τα CD από μόνα τους, οι μεγάλες πίστες έχουν κλείσει από την Κυριακή των Βαϊων, και η μόνη διασκέδαση που μένει είναι το πρωί της Κυριακής, όταν σύσσωμη η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια παρίσταται στο σούβλισμα του αρνιού, υπό τις σαγηνευτικές μελωδίες απάντων των Κονιτοπουλαίων (στην καλύτερη) και τις μεθυστικές μυρωδιές της λιωμένης πέτσας του κατσικιού.
Δε λέω, καλό το παραδοσιακό γλέντι το Πάσχα, άλλα αν αυτό είναι διασκέδαση…ή στραβός είν’ ο γιαλός ή βουλιάξαμε! Τα Χριστούγεννα κερδίζουν κατά κράτος και κατακτούν τον πολυπόθητο τίτλο με το αγχώδες 3-2!

Βασιλόπιτα – Τσουρέκια σημειώσατε 1.


Μεγάλη Παρασκευή σήμερα. Ίσως η χειρότερη μέρα του χρόνου. Γιατί όλες τις άλλες μέρες του χρόνου είμαστε απλώς κουρασμένοι, αγχωμένοι, βαριεστημένοι, μελαγχολικοί και στραβομούτσουνοι. Σήμερα, όμως, είμαστε όλα αυτά συν το θρήνο για το χαμό του Θεανθρώπου (άσχετο, αλλά δεν είναι παράδοξο αυτό το «Θεάνθρωπος»; Είναι σαν να λες «ηλιόχιονο» ή «σοκολατοπατατάκια»!).
Γιατί, κατά τας γραφάς, σαν σήμερα πριν αρκετές εκατοντάδες χρόνια σταυρώσανε έναν κύριο ονόματι Ιησού Χριστό, ο οποίος ήταν κάτι σαν τον Τσε Γκεβάρα της εποχής του, ένας επαναστάτης τον οποίο όλοι αντιπαθούσαν και ήθελαν να εξοντώσουν, εκτός από καμιά δωδεκαριά περίεργους που την έβρισκαν με τις παραβολές του (πού να έλεγε και ευθείες!…ΟΚ, το ξέρω ότι ήταν μαλακία, αλλά κάτι έπρεπε να σχολιάσω…).
Να ξεκαθαρίσω κάτι πριν με αφορίσει ο Χουντόδουλος: Respect στον Χριστό, ήταν γαμώ τα παιδιά και τον παραδέχομαι. Αλήθεια, πιστεύω ότι ήταν υπαρκτό πρόσωπο, τον σέβομαι και μου αρέσουν τα κηρύγματά του. Αλλά πώς να το κάνουμε: Υπάρχουν μερικά πράγματα που ποτέ δεν θα χωρέσουν στο ξερό μου κεφάλι. Δεν θα πιστέψω ποτέ ότι η μητέρα του ήταν παρθένα (και η μάνα μου παρθένα ήταν, πιστέψτε με!), δεν θα πιστέψω ποτέ ότι έκατσε να τον σταυρώσουν ενώ θα μπορούσε να κάνει ένα «τσαφ» και να βρεθεί κοντά στον μπαμπάκα του, δεν θα δεχτώ ποτέ ένα παραμυθάκι για μικρά παιδιά και ενηλίκους με μυαλό μικρού παιδιού.
Εξάλλου, είναι πια γνωστό ότι η θρησκεία, έτσι όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, αποτελεί εφεύρημα του Μεγάλου Κωνσταντίνου (καλή κουφάλα κι αυτός του λόγου του) και ότι η Βίβλος είναι ένα ωραιότατο κολάζ από 4-5 ευαγγέλια που βόλευαν τους παπάδες, που προτίμησαν να «θάψουν» τα υπόλοιπα 34.914 ευαγγέλια, που υποστήριζαν ότι ο Χριστούλης ήταν ένας κοινός θνητός, παντρεμένος με κάποια Μαρία Μαγδαληνή και με μία ωραιότατη οικογένεια.
Κι όμως, επιμένουμε να τιμούμε τη Μεγάλη Παρασκευή κατεβάζοντας κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα, συμπάσχοντας με τον Jesus Christ Superstar (ευτυχώς που δεν καρφωνόμαστε και σε σταυρούς δηλαδή…) που υποφέρει, υποφέρει, υποφέεεεεεερει, υποφέεεεεεεεερει πολύ. Λες και δεν ξέρουμε ότι αύριο θα σηκωθεί πάνω, θα βγάλει τη γλώσσα στον άπιστο Θωμά, θα διεκδικήσει τον τίτλο του πρίγκηπα στο Βασίλειο των Ουρανών και θα ζήσει αυτός αιώνια κι εμείς λιγότερο, με τα ανεκτίμητης αξίας σε χοληστερίνη αρνάκια και κοκορέτσια που θα καταβροχθίσουμε για να το γιορτάσουμε. Τουλάχιστον, είμαστε συνεπείς: Υποφέρουμε στο δράμα του τρώγοντας χόρτα και γιορτάζουμε με τη χαρά του τρώγοντας αρνιά.
Άλλο πάλι κι αυτό: Πας να πλησιάσεις το ζαμπόν στο ψυγείο σου και έρχεσαι αντιμέτωπος με τα υστερικά ουρλιαχτά της γιαγιάς σου, που εκτοξεύει σε βάρος σου εκατοντάδες κατάρες, ικανές να σου εξασφαλίσουν υποδοχή V.I.P. στην Κόλαση, όταν με το καλό. Όχι, φίλε μου, σήμερα δεν μπορείς να φας ζαμπόν, τυρί, γάλα, γιαούρτι, λάδι, βούτυρο και άλλα τέτοια αμαρτωλά. Θα φας χορταράκια (νερόβραστα, φυσικά), όσπρια («ούτε φακές δεν μπορούμε να φτιάξουμε χωρίς λάδι», άκουσα κάποια να λέει στο δρόμο. Αντικρούστε το επιχείρημά της, αν κοτάτε) και ψωμί (τι να το κάνεις σκέτο…).
Ξέρετε κάτι; Χαρείτε εσείς τη Μεγάλη Παρασκευή σας (για τους φίλους, Μεγάλη Παράνοια) όπως θέλετε. Εγώ και το γάλα μου ήπια, και το τυρί μου έφαγα, και σουβλάκια θα έτρωγα, αν δεν ένιωθα τύψεις για τα χιλιάδες πρόβατα γύρω μου που λιμοκτονούν με χορταράκια και σαλάτες. Να τα χέσω τα έθιμά σας, άμα είναι να καταπατούν την κατοχυρωμένη συνταγματικά ελευθερία αυτοδιάθεσης του στομαχιού μου!
Ας κάνουμε μια αρχή και ας καταργήσουμε τη Μεγάλη Παρασκευή. Δεν είναι τίποτα, απλά μετά τη Μεγάλη Πέμπτη θα υπάρχει η (σκέτη) Παρασκευή και θα ακολουθεί το Μεγάλο Σάββατο. Έτσι, θα εξασφαλίσουμε μία μέρα λιγότερου κλαυθμού και οδυρμού. Θα μας μένουν μόνο 364 μέρες ακόμα, βγάλε και τα Χριστούγεννα 363. Αλλά από κάπου δεν πρέπει να ξεκινήσουμε;


aaa.jpg

Η προβληματική μας κοινωνία έχει ένα φοβερό ταλέντο στο να προκαλεί ψυχώσεις και φοβίες. Άλλος φοβάται τα ύψη, άλλος (και πιθανότατα άλλες) τις κατσαρίδες, άλλοι τα σκυλιά. Αλλά υπάρχουν και πολύ πιο σπάνιες και παράξενες φοβίες, που κάνουν τους φυσιολογικούς ανθρώπους (παρατηρήστε πως δεν βάζω τον εαυτό μου σε αυτούς) να ψάχνονται.
Στο www.thephobialist.com , ένας τύπος έχει μαζέψει όλες τις καταγεγραμμένες φοβίες και εκεί θα βρείτε ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Ακολουθούν μερικές φοβίες που μου κίνησαν το ενδιαφέρον…

Θεατροφοβία: Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται τα θέατρα! (Ομολογώ ότι κι εγώ φοβάμαι μια συγκεκριμένη κατηγορία θεάτρων: Αυτά στα οποία παίζει η Ντενίση!)

Χρηματοφοβία: Άλλη τρελή φοβία κι αυτή! Οι πάσχοντες φοβούνται να έρθουν σε επαφή με το χρήμα. (Αν κάποιος αναγνώστης πάσχει από αυτή τη φοβία παρακαλείται να επικοινωνήσει μαζί μου. Αφού δεν μπορεί να χαρεί τα χρήματα, ας κάνει τουλάχιστον ένα ψυχικό!)

Coulrophobia: Δεν μπόρεσα να μεταφράσω αυτή τη φοβία. Αφορά ανθρώπους που φοβούνται παθολογικά τους κλόουν. (Σαν να το βλέπω μπροστά μου: Ο Μπόζο ο κλόουν με πλήρη εξάρτυση, κόκκινη μύτη, μακιγιάζ και τεράστια παπούτσια να σε απειλεί με πιστόλι!)

Ελληνολογοφοβία: Μια φοβία που προκαλέσαμε εμείς, οι Έλληνες στον υπόλοιπο κόσμο! Αφορά όσους φοβούνται παθολογικά τις περίπλοκες ελληνικές επιστημονικές ορολογίες που χρησιμοποιούνται διεθνώς. (Βλέπετε, δεν προσφέραμε στον κόσμο μόνο τον πολιτισμό μας, αλλά και ένα λεξιλόγιο-πονοκέφαλο για κάθε επίδοξο επιστήμονα.)

Hexakosioihexekontahexaphobia: Σας προκαλώ να συλλαβίσετε, να προφέρετε ή έστω να μεταφράσετε αυτή τη φοβία! Πρόκειται για τον φόβο του 666, του γνωστού αριθμού που έκανε διάσημο η κυρία Λουκά. (Με τέτοιο προμοτάρισμα, ακόμα και το 54.306.213.951 θα γινόταν γνωστό!)

Καλλιγυνοφοβία: Υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται τις όμορφες γυναίκες, είτε το πιστεύετε είτε όχι! (ε, ναι λοιπόν, υπάρχει ελπίδα και για τις απανταχού φλόμπες!!!)

Ερυθροφοβία: Όσοι πάσχουν από ερυθροφοβία φοβούνται οτιδήποτε έχει κόκκινο χρώμα. (Ξέρω και μια ελληνική ομάδα που πάσχει από πρωτοφανή ομαδική ερυθροφοβία. Παναθηναϊκό τη λένε.)

Οκτωφοβία: Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας που φοβούνται τον αριθμό 8! (Ξέρω και μια ομάδα που έχει μια παρόμοια φοβία, τη λεγόμενη Επταφοβία, που προήλθε από μια ξεγυρισμένη 7άρα ένα βράδυ στο Τορίνο. Ολυμπιακό τη λένε.)

Παντοφοβία: Τίποτα λιγότερο από το να φοβάσαι κυριολεκτικά τα πάντα! (Όσοι διάβαζαν φανατικά τον Γκάρφιλντ θα έχουν ασφαλώς προσέξει ότι ο Γουέιντ, η πάπια από την Φάρμα του Όρσον πάσχει από Παντοφοβία.)

Πωγωνοφοβία: Ακόμα μια απίστευτη φοβία: Να φοβάσαι τα μούσια και τα μουστάκια! (Τώρα που το σκέφτομαι, ποιος ξέρει πόσοι μανιακοί δολοφόνοι μπορούν να κρύβονται σε μια γενειάδα ή ένα μουστάκι…)

Φοβοφοβία: Όπως καταλαβαίνετε, όσο προχωράμε τα πράγματα γίνονται σοβαρότερα. Αυτή η φοβία είναι από τις κορυφαίες! Αφορά ανθρώπους που φοβούνται τις φοβίες! (Αυτό το αφήνω ασχολίαστο.)

Και περνάμε στην φοβία που κερδίζει το μεγάλο βραβείο της πιο πρωτότυπης, αλληγορικής και ειρωνικής φοβίας. Αυτή είναι η…

Hippopotomonstrosesquippedaliophobia

Ή κοινώς, ο φόβος των μεγάλων λέξεων! (Βάλανε μια λέξη 36 γραμμάτων για να περιγράψουν τους ανθρώπους που φοβούνται τις μεγάλες λέξεις! Αυτό θα πει ειρωνία!


seek1.jpg

Μερικοί άνθρωποι φαίνονται από μικροί τι επάγγελμα θα ακολουθήσουν…Ακόμα και όταν παίζουν κρυφτό!
Στο αγαπημένο παιχνίδι των παιδιών, το κρυφτό, ορισμένες συμπεριφορές φανερώνουν την επαγγελματική προδιάθεση και τα ταλέντα κάποιων παιδιών! Δηλαδή:

– Στο κρυφτό υπάρχουν κάποια παιδιά που είναι καταδικασμένα να τα φυλάνε αιωνίως, γιατί δεν είναι αρκετά έξυπνα ή γρήγορα για να βρουν τους υπολοίπους, εκτός κι αν κάποιος «αποκαλυφθεί» από μόνος του, κάνοντας θόρυβο ή μια άστοχη έξοδο(οπότε και το παιδί πανηγυρίζει έξαλλα, σαν να τον ανακάλυψε ο ίδιος). Αυτά τα παιδιά στο μέλλον θα γίνουν εξαιρετικοί αστυνομικοί.
– Επίσης, σε πολλές περιπτώσεις υπάρχει ένας ρουφιανάκος που κάθεται στο μπαλκόνι του 5ου ορόφου και «καρφώνει» όλους τους κρυμμένους σε αυτόν που τα φυλάει. Με τέτοιο αξιοθαύμαστο πάθος για αποκαλύψεις, χαιρετίστε έναν μελλοντικό συνάδελφο δημοσιογράφο!
– Πολλές φορές, όταν καινούργια παιδιά εμφανίζονται που δεν ξέρουν πώς παίζεται το κρυφτό, κάποιος αναλαμβάνει να τους παρουσιάσει τους κανόνες του παιχνιδιού, προσθέτοντας πόσο φοβερό παιχνίδι είναι και τι ωραία που περνάνε όλοι όσοι το παίζουν, ασχέτως αν οι καινούργιοι κατά 99% θα βαρεθούν να τα φυλάνε τον πρώτο καιρό. Αυτό το ταλέντο στην προώθηση προϊόντων (και μάλιστα όχι απαραίτητα ποιοτικών) μόνο σε διαφημιστή μπορεί να παραπέμπει.
– Μία από τις πιο κλασικές μορφές στο κρυφτό είναι ο «περιπτεράκιας», δηλαδή το παιδί που δεν απομακρύνεται από τη βάση του για να βρει τους άλλους, περιμένοντας αυτούς να προδοθούν από μόνοι τους για να τους «φτύσει». Με λίγα λόγια, κάθεται και περιμένει άλλοι να κάνουν τη δουλειά του γι’αυτόν. Ιδού ένας ταλαντούχος δημόσιος υπάλληλος!
– Δεν είναι σπάνιοι οι καβγάδες στο κρυφτό, π.χ. αν πρόλαβε ο παίκτης να κάνει ξελευτερία ή όχι, αν τα φυλάει ο πρώτος ή ο τελευταίος που πιάνεται κλπ. Σε αυτές τις περιπτώσεις, συχνά κάποιος μπαίνει στη μέση και προσπαθεί να χωρίσει τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Αν αυτός που αναλαμβάνει αυτόν τον ρόλο καταφέρνει να λύσει τη διαμάχη αναίμακτα, με τη βαρύτητα της γνώμης του, μπορεί να γίνει ένας καλός δικαστής. Αν στην προσπάθειά του να αποδώσει δικαιοσύνη τρώει ξύλο και από τους δύο, θα του ταίριαζε η δουλειά του διαιτητή. Αντιθέτως, αν λύνει το πρόβλημα πλακώνοντας στο ξύλο και τους δύο, έχει ταλέντο για σεκιουριτάς ή πορτιέρης.
– Κι εκείνο το παιδάκι που παραμονεύει καθ’όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού για να βγει τελευταίο, να ορμήξει σαν ρουκέτα και να χαρίσει την πολυπόθητη ξελευτερία, μπορεί να είναι ο διάδοχος του Κεντέρη…
– Αρκετά τσαχπίνικα κοριτσάκια, εκμεταλλευόμενα τον αθώο έρωτα από μέρους κάποιων αγοριών, επιστρατεύουν όλη τη γοητεία και το νάζι τους προκειμένου να τα πείσουν να τα φυλάξουν αντί γι’αυτές. Και συνήθως τα καταφέρνουν. Παρακαλώ υποδεχτείτε τα μελλοντικά μοντέλα/τηλεπαρουσιάστριες/γλάστρες!
– Δεν είναι, επίσης, σπάνιο κάποιο παιδάκι να κρατάει το σκορ: Πόσες φορές τα φύλαξε ο Γιωργάκης, πόσες ξελευτερίες έχουν γίνει κλπ. Μην το αποπαίρνετε, βγάζουν καλά λεφτά οι στατιστικολόγοι…
– Όταν κάποιο παιδί, πάνω στην πρεμούρα του να «φτύσει» αυτόν που τα φυλάει, τρώει τα μούτρα του σε κάποιο πεζούλι, θα εμφανιστεί ένα άλλο παιδάκι που θα το κοιτάει με ενδιαφέρον, απορία και χαζομάρα μαζί, αφού δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει. Αν είναι και καλός μαθητής, θα γίνει γιατρός.
– Πάντα υπάρχει ένα παιδί που έχει μάθει απέξω κι ανακατωτά το α-μπε-μπα-μπλομ και ξέρει που καταλήγει κάθε φορά, κι έτσι γλιτώνει πάντα να τα φυλάξει πρώτος. Να ένα παιδί που ξέρει τους κανόνες, και ξέρει πώς να τους παραβιάσει χωρίς να το καταλάβει κανένας! Ένας εξαιρετικός δικηγόρος, με σοβαρές πιθανότητες να ασχοληθεί και με την πολιτική αργότερα στη ζωή του…