Τηλεόραση



Ο παρουσιάζει τον Κώστα Καραμανλή στην εκπομπή…

Καλησπέρα, λαέ της Ελλάδας!

Σε κάθε εκπομπή, ανταποκρίνομαι στο κάλεσμα μίας καντίνας που αντιμετωπίζει προβλήματα και τη βοηθάω να ορθοποδήσει.

Σήμερα βρίσκομαι στο 134ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας, όπου η καντίνα του κυρ-Θόδωρα έχει ζητήσει τη βοήθειά μου.

Πωωωωωωωωωω, σκέτο μπουρδέλο είναι εδώ πέρα…Και βρωμάει κιόλας…Ανάθεμα την ώρα που δέχτηκα να κάνω την εκπομπή…Άντε να δούμε τι θα φάμε…

Ε, παιδί! Πιάσε ένα χοτ ντογκ περιποιημένο, ένα σπέσιαλ σάντουιτς και μία πατάτες. Και φέρε κι ένα κρασάκι, μην τα κατεβάσω ξεροσφύρι.

–          Το χοτ ντογκ σας, κύριε Καραμανλή.


Τι γνώμη θα έχει όμως ο βραβευμένος πολιτικός για το χοτ ντογκ της καντίνας;

Τι είναι αυτό; Χοτ ντογκ το λες εσύ αυτό; Πού είναι η μουσταρδομαγιονέζα; Και το ψωμί είναι μπαγιάτικο. Πώς το δίνεις αυτό στον κόσμο; Και ειδικά σε έναν πρώην πρωθυπουργό;

–          Το σαντουιτσάκι σας…

Αυτό το πράγμα δεν το έχω ξαναδεί…Ελιές και αγγούρια σε ένα σπέσιαλ σάντουιτς; Πού είναι τα μπιφτέκια, το μπέικον, η μουστάρδα; Πώς περιμένεις να το φάει αυτό ο κόσμος;

Άσε που είναι και τόσο δα! Πώς να χορτάσει ένας άνθρωπος με αυτό το πραγματάκι;

–          Και οι πατατούλες…

ΑΥΤΟ είναι μερίδα πατάτες; Ούτε καναρίνι δε χορταίνει με αυτές! (Πού ήρθα γαμώ το φελέκι μου;)

Κοίτα εδώ μια πατατούλα! Δεν πάει καλά αυτός ο τύπος!

Λοιπόν, Θόδωρα, θα σου πω κάτι…Καθαρές κουβέντες: Η καντίνα σου είναι για τα μπάζα. Άμα συνεχίσεις έτσι, θα το κλείσεις το μαγαζί. Πρέπει να κάνουμε πολλές αλλαγές για να το σώσουμε. Και πρώτα απ’όλα, χρειάζεσαι μια καινούργια καντίνα.

Ωραία δεν είναι; Μην ανησυχείς για τα λεφτά, στην κάνω δώρο εγώ. Μου’χει μείνει ένα περίσσεμα από κάτι μίζες της Siemens.

Ο βραβευμένος πρώην πρωθυπουργός παραγγέλνει προμήθειες από την Αθήνα, εφοδιάζοντας την  καντίνα με πρώτης ποιότητας κρέατα, τυριά, αλλαντικά, μουστάρδες και ό,τι άλλο χρειάζεται μια καντίνα.

Μμμμμμμμμ…Μύρισε φρέσκο χοιρινό! Αυτά είναι!

Τώρα, Θόδωρα, θα σου δείξω πώς να φτιάχνεις αληθινά σάντουιτς, όχι αυτές τις παπαριές που μου σέρβιρες χθες…


ΕΤΣΙ είναι τα σάντουιτς!

Δε χρειάζεται να μ’ευχαριστείς, Θόδωρα…Όλοι οι Έλληνες δικαιούνται αξιοπρεπές φαγητό, και εγώ είμαι αποφασισμένος να τους το προσφέρω…

Για άλλη μια φορά, χάρη στη δική μου βοήθεια, μια καντίνα βρήκε και πάλι τον δρόμο της. Ελπίζω ο Θόδωρας να διατηρήσει τις αλλαγές που έκανα στο μαγαζί του και όλα να πάνε καλά γι’αυτόν στο μέλλον.

Μέχρι το επόμενο επεισόδιο, γεια σας!


– Στο σίριαλ του Χριστόφορου Παπακαλιάτη ‘4’, πρωταγωνιστούν 4 αδέλφια, εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, καθένα από τα οποία έχει τις δικές του ανησυχίες, τα δικά του προβλήματα, τη δική του ζωή.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ‘4’, πρωταγωνιστούν 4 σύντροφοι, εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους, ο καθένας από τους οποίους έχει τις δικές του φιλοδοξίες, τα δικά του σχέδια, τη δική του ατζέντα.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, κύριος πρωταγωνιστής είναι ένας εγωπαθής, νεανίζων -αντάρης, που έχει πλέον δημιουργήσει μια δική του, επιτυχημένη σχολή στον τομέα του: Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ένας εκ των πρωταγωνιστών είναι ένας εγωπαθής, νεανίζων -αντάρης, που είχε κάποτε δημιουργήσει μία αποτυχημένη παράταξη στον ιδεολογικό του τομέα: Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ένας από τους τέσσερις πρωταγωνιστές είναι ένας τραγουδιστής που παίρνει ναρκωτικά.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ένας από τους τέσσερις πρωταγωνιστές είναι ένας πρώην τραγουδιστής που κάθε φορά που μιλάει μοιάζει σαν να έχει πάρει ναρκωτικά.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ο αρχηγός της οικογένειας αυτοκτονεί ξαφνικά, με μία σφαίρα στο κεφάλι.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ο αρχηγός της παράταξης αυτοκτονεί πολιτικά, με μια προκήρυξη εκλογών.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, μετά την αυτοκτονία του πατέρα ξεσπά ένας άγριος καυγάς μεταξύ των ‘τεσσάρων’, για το κατά πόσον ήταν καλός πατέρας ή όχι.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, μετά την πολιτική αυτοκτονία του αρχηγού ξεσπά ένας άγριος καυγάς μεταξύ των ‘τεσσάρων’, για το κατά πόσον στις επερχόμενες εκλογές θα ψηφίσουν μόνο οι σύνεδροι ή και τα μέλη.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, η χήρα του αρχηγού της οικογένειας προσπαθεί να βάλει τα παιδιά της σε τάξη και να επαναφέρει τη ζωή στα φυσιολογικά πλαίσια.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, η ‘εύθυμη χήρα’ της παράταξης προσπαθεί να βάλει τα γαλάζια παιδιά σε τάξη και να επαναφέρει την παράταξη στα φυσιολογικά της ποσοστά.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ένας από τους χαρακτήρες είναι ένας φαντασιόπληκτος τύπος που ονειρεύεται ότι έχει μια γκόμενα που δεν υπάρχει.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, τρεις από τους χαρακτήρες είναι φαντασιόπληκτοι τύποι, που ονειρεύονται ότι έχουν μια εξουσία που είναι ήδη πιασμένη.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ο μακαρίτης είχε μια ερωμένη, η οποία πιθανότατα θα διεκδικήσει το μερίδιο που της αναλογεί από όσα άφησε πίσω του.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ο μακαρίτης είχε μια ερωμένη (τον Καρατζαφέρη), η οποία πιθανότατα θα διεκδικήσει το μερίδιο ψήφων που της αναλογεί από το κόμμα που άφησε πίσω του.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ο αυτόχειρας πατέρας των ‘τεσσάρων’ ήταν μια προσωπικότητα που κατά βάθος όλοι αντιπαθούσαν, αλλά για το καλό της οικογένειας προσπαθούσαν να μην το δείχνουν.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ο αυτόχειρας προκάτοχος των ‘τεσσάρων’ ήταν μια προσωπικότητα που κατά βάθος όλοι αντιπαθούσαν, αλλά για το καλό της παράταξης (και το δικό τους) προσπαθούσαν να μην το δείχνουν.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ο πατέρας κάνει δώρο στη γυναίκα του ένα δαχτυλίδι πριν αυτοκτονήσει.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ο Καραμανλής κάνει δώρο στην Ντόρα το ‘δαχτυλίδι’ της εξουσίας πριν αυτοκτονήσει πολιτικά.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, οι ‘τέσσερις’ προσπαθούν να συγκροτήσουν και πάλι τη διαλυμένη τους οικογένεια, θέλοντας να ξεχάσουν ότι εδώ και χρόνια την είχαν παρατήσει ή/και αποκηρύξει.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, οι ‘τέσσερις’ προσπαθούν να συγκροτήσουν και πάλι τη διαλυμένη τους παράταξη, θέλοντας να ξεχάσουν ότι τα τελευταία χρόνια την είχαν παρατήσει ή/και αποκηρύξει.

-/- Ωστόσο, υπάρχει και μία ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στα δύο σίριαλ: Το σίριαλ του Παπακαλιάτη έχει πολύ καλύτερη μουσική επένδυση.

(αλλά ρε γαμώτο, αφού μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους, γιατί του Παπακαλιάτη χτυπάει σαραντάρια και της ΝΔ δεν το βλέπουν ούτε οι ίδιοι; Ε; )


5 τίτλοι τηλεοπτικών εκπομπών που θα υπήρχαν αν οι καναλάρχες ήταν bloggers

1. Εφιάλτης στην Μπλογκόσφαιρα
2. Ο Διάδοχος του Pitsirikou
3. Για το Καλό του Blog σας
4. Τhe Next Top Blogger
5. Λίτσα.blοgspοt.cοm

5 τίτλοι τηλεοπτικών εκπομπών που θα υπήρχαν αν οι καναλάρχες ήταν τσοντοπαραγωγοί

1. Σ+Μ
2. Δόκτωρ Ρούλης και Μίστερ Μπήχτης
3. Gamatus Olus
4. Λάκης ο Καυλιάρης
5. Τα Μυστικά Όργια της Εδέμ

5 τίτλοι τηλεοπτικών εκπομπών που θα υπήρχαν αν οι καναλάρχες ήταν geeks

1. Επτά θανάσιμα trοjans
2. Ο Διάδοχος του Μπιλ Γκέιτς
3. Εxtreme Makeοver: Cοmputer editiοn
4. Το ΡC της άλλης
5. ΣυνΔέστε Τους


– Σήμερα γίνεται η κηδεία του Μάικλ Τζάκσον. Χιλιάδες «πιστοί» συρρέουν στo Λος Άντζελες, ώστε να δουν από κοντά τη σορό του, λες και περιμένουν να αναστηθεί. Εκατομμύρια άλλοι θα δουν την κηδεία από την τηλεόραση. Τα εισιτήρια για την τελετή πωλούνται στη μαύρη αγορά σε απίστευτες τιμές. Κι όλα αυτά αφορούν όχι τόσο τους celebrities, αλλά τους απλούς ανθρώπους. Απλοί άνθρωποι, που έχουν δουλειές, οικογένειες, σπίτια, κάνουν πράγματα που φαίνονται τρελά επειδή πέθανε ένας τραγουδιστής. Γιατί τόση τρέλα;

– Από τη μέρα που πέθανε ο Μάικλ Τζάκσον, βομβαρδιζόμαστε ανελέητα με πληροφορίες. Πώς πέθανε, πότε πέθανε, από τι πέθανε, τι έτρωγε, από ποια ασθένεια έπασχε, τι σχέσεις είχε με τον πατέρα του, ποια ήταν η αγαπημένη του τραγουδίστρια. Πόσες από αυτές τις πληροφορίες είναι πραγματικά χρήσιμες; Ελάχιστες. Πάρτε για παράδειγμα τον θάνατο του ηθοποιού Σπύρου Καλογήρου. Τα δελτία ειδήσεων έκαναν ένα μικρό θεματάκι: «Ο δημοφιλής ηθοποιός «έφυγε» σήμερα, χτυπημένος από την τάδε ασθένεια, η κηδεία του θα γίνει αύριο». Τα απολύτως απαραίτητα, δηλαδή. Θα μπορούσε να γίνει το ίδιο και με τον Τζάκσον; Όχι, βέβαια. Γιατί εδώ υπάρχει ζουμί. Υπάρχουν θεωρίες συνωμοσίας, που τις λατρεύουν τα ΜΜΕ, γι’αυτό και τις αναπαράγουν, συχνά χωρίς να ελέγχουν την προέλευση και την αλήθεια τους. Με άλλα λόγια, ο Τζάκσον ανήκε σε μια ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων: Τους celebrities πρώτης κλάσης.

– Διάσημοι είναι αρκετοί άνθρωποι, celebrities λιγότεροι και  celebrities πρώτης κλάσης ελάχιστοι. Είναι οι άνθρωποι που απασχολούν τα media ακόμα κι όταν δεν κάνουν τίποτα. Γιατί; Μα επειδή ισχύει ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης: Υπάρχουν άνθρωποι για τη ζωή των οποίων υπάρχει πάντα ενδιαφέρον από την κοινή γνώμη. Και τα ΜΜΕ απλά τους δίνουν αυτό που θέλουν. Όμως μήπως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα; Μήπως τα media δημιουργούν τη ζήτηση που προσφέρουν κατόπιν; Νομίζω πως έτσι είναι. Γιατί αν δεν υπήρχαν περιοδικά και κανάλια που ασχολούνται εξ ολοκλήρου με τις ζωές των διασήμων, εξιδανικεύοντάς τες και ψεκάζοντας με glitter τις γκρίζες ζωές του αναγνωστικού τους κοινού, τότε δεν θα υπήρχε τόση ζήτηση.

– Φοβάμαι ότι τα σύγχρονα media έχουν χάσει τον μπούσουλα. Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται να μάθει τι τρώει για πρωινό η Χ ηθοποιός, ούτε να ενημερωθεί αναλυτικά για τις 371 γκόμενες που έχει πηδήξει ο Ψ τραγουδιστής. Κι όμως, εκπομπές και περιοδικά που αναλώνονται σε τέτοιες άχρηστες πληροφορίες ζουν και βασιλεύουν. Τι σημαίνει αυτό; Μήπως ότι μας αρέσει τελικά να μαθαίνουμε τέτοιες πληροφορίες; Όχι. Είναι απλά η απόληξη ενός συστήματος, του περίφημου star system, που ξεκινάει από τους stars (που μπαίνουν με τη θέλησή τους στο σύστημα), συνεχίζει στα media (που «ξεζουμίζουν» τους σταρ, με ή χωρίς τη θέλησή τους) και καταλήγει στο κοινό, σαν τροφή ήδη μασημένη και απαλλαγμένη από τις θρεπτικες ουσίες της. Κοινώς, σκατά. Και το κοινό που διαβάζει τέτοια περιοδικά και βλέπει τέτοιες εκπομπές είναι εθισμένο στα σκατά – αυτό δε σημαίνει ότι του αρέσουν. Αν αλλάξουν θεματολογία, θα αλλάξουν και οι ανάγκες του κοινού. Αλλά η λογική τους είναι: «Ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει». Άμα είναι επιτυχημένο το περιοδικό, γιατί να το αλλάξεις; Ηθική και τέτοιες μπούρδες δεν έχουν θέση στη σύγχρονη δημοσιογραφία.

– Επιστρέφω στο κυρίως θέμα. Ο θάνατος του Μάικλ Τζάκσον έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα media όλου του κόσμου (για να μην κατηγορώ μόνο τα ελληνικά). Όπως αντικείμενο εκμετάλλευσης κατά καιρούς έγιναν ο θάνατος της Diana, ο θάνατος του Elvis Presley, αλλά και πολλοί εγχώριοι θάνατοι (Αλίκη Βουγιουκλάκη, Νίκος Σεργιανόπουλος κλπ). Ένας θάνατος είναι σχεδόν πάντα κάτι οδυνηρό (μην απορείτε για το «σχεδόν», κάποιες φορές ένας θάνατος είναι ευχάριστο γεγονός), αλλά και κάτι ενδιαφέρον. Ξεσηκώνει αυτά τα έμφυτα ανθρώπινα υπαρξιακά διλήμματα που σχετίζονται με τη ζωή και τον θάνατο. Όποιος πουλάει θάνατο, ποντάροντας σε αυτά τα ανθρώπινα ένστικτα,κερδίζει. Και σιγά μην έμεναν έξω από αυτήν την αγορά τα media, που εμπορεύονται τα πάντα. Είπαμε, ηθική και τέτοιες μπούρδες δεν ταιριάζουν στη σύγχρονη δημοσιογραφία.

– Όπως έλεγα και στην αρχή, χιλιάδες απλοί άνθρωποι φτάνουν στην τρέλα επειδή πέθανε ένας τραγουδιστής. Εντάξει, ίσως όχι απλά «ένας τραγουδιστής», αλλά ένας σταρ. Και λοιπόν; Δικαιολογεί το status ενός τραγουδιστή μια τέτοια υπερβολή; Και μάλιστα, ίσως η λέξη «υπερβολή» είναι λίγη – αυτό που συμβαίνει θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «ομαδική παράκρουση». Υπάρχουν άνθρωποι που αφιερώνουν ολόκληρη τη ζωή τους σε έναν τέτοιο σταρ, φτιάχνουν fan club και ιστοσελίδες για πάρτη του, με την ελπίδα ότι κάποτε θα τον γνωρίσουν από κοντά, ότι θα δεχτεί να τους σφίξει το χέρι ή να τους δώσει ένα αυτόγραφο. Στα αγγλικά υπάρχει μια λέξη που περιγράφει αυτούς τους ανθρώπους: pathetic, που στα ελληνικά συνήθως μεταφράζεται ως «αξιολύπητος/η». Αλλά υπάρχει και μια φράση που τους περιγράφει ακόμα καλύτερα: get a life.

– Get a life, people! Πέθανε ένας τραγουδιστής. Δεν ήταν ούτε η Μητέρα Τερέζα, ούτε ο Γκάντι, ούτε ο Τσε Γκεβάρα. Ήταν ένας τραγουδιστής. Αγαπήθηκε, λατρεύτηκε και, ως κοινός θνητός, πέθανε έρμαιο των ανθρώπινων ελαττωμάτων του. Δεν ήταν ο Μεσσίας. Ο κόσμος σήμερα δε χρειάζεται είδωλα, αλλά πρότυπα. Πρότυπα που να τον κάνουν καλύτερο, όχι είδωλα που να τον κάνουν σαν τα μούτρα τους. Και ο Μάικλ Τζάκσον, με τις γνωστές περιπέτειές του, πρότυπο δεν ήταν. Συγνώμη που σας το λέω έτσι ωμά, ανήμερα της κηδείας (ο νεκρός δεδικαίωται και άλλες τέτοιες μαλακίες), αλλά έτσι είναι.

– Περιμένω με αγωνία τα πρώτα δημοσιεύματα που θα υποστηρίζουν ότι ο Μάικλ Τζάκσον δεν πέθανε, αλλά σκηνοθέτησε τον θάνατό του για να γλιτώσει από τη δημοσιότητα και τώρα ζει σε ένα απομονωμένο χωριό του Νεπάλ, ευτυχισμένος που εκεί δεν τον ξέρει κανείς.


– Σκέτη απογοήτευση το ντιμπέιτ. Μια αποστειρωμένη διαδικασία, στην οποία οι πολιτικοί ούτε καν ανταλλάσσουν βλέμματα, ενώ ο διάλογος απαγορεύεται δια ροπάλου. Μόνο ο κακόμοιρος ο Αλαβάνος προσπαθούσε να απευθυνθεί στον Καραμανλή, αλλά είπαμε: Νο dialogue allοwed.

– Ο προκαθορισμένος χρόνος για ερωτήσεις και απαντήσεις σε τι χρησιμεύει ακριβώς; Κανείς δεν τον σεβάστηκε, ούτε πολιτικός, ούτε δημοσιογράφος (με εξαίρεση τον Καρατζαφέρη). Αλλά όταν έφτασε η ώρα του δίλεπτου διαγγέλματος, όλοι ολοκλήρωσαν στην ώρα τους. Γιατί στην πρώτη περίπτωση η υπέρβαση του χρόνου εκλαμβάνεται ως μαχητικότητα και πείσμα, ενώ στη δεύτερη περίπτωση υποδεικνύει έλλειψη συγκέντρωσης και κακή εκτίμηση. Επικοινωνιακά τερτίπια, κύριο συστατικό για κάθε γλυκανάλατο ντιμπέιτ.

– Έχω βαρεθεί τις αναλύσεις επί αναλύσεων για τις εκλογές. Όλοι λένε για προεκλογικά προγράμματα, προβλέψεις, δημοσκοπήσεις, παπαγαλάκια, βαρβαρότητες…Και κανένας πολιτικός ή mainstream δημοσιογράφος δεν τολμά να πει το προφανές: Στ’αρχίδια μας ποιος θα κερδίσει τις ευρωεκλογές. Ρωτήστε έναν Έλληνα πόσους ευρωβουλευτές των τελευταίων 20 ετών μπορεί να κατονομάσει. Άντε να θυμάται 4-5, όχι παραπάνω. Γιατί απλά δε μας καίγεται καρφί. Και ξέρετε κάτι; Καλά κάνει και δε μας καίγεται.

– Βαρέθηκα την πλύση εγκεφάλου που επιχειρούν εδώ και μήνες τα κόμματα και τα κανάλια. Προσπαθούν να αναγκάσουν τον κόσμο να ψηφίσει, παρά τη θέλησή του. Γιατί, ρε φίλε; Δικαίωμά μου δεν είναι να μην ψηφίσω; Το μήνυμα που θέλω να περάσω, εγώ και χιλιάδες άλλοι, είναι ότι σας βαρεθήκαμε όλους. Γιατί να ψηφίσω οποιοδήποτε από τα χρεωκοπημένα κόμματά σας; Τουλάχιστον, η αρνητική ψήφος σου επιτρέπει να ζεις χωρίς τύψεις. Ξέρεις πως όσα δεινά κι αν συμβούν μετά, εσύ δεν ευθύνεσαι γι’αυτά. Ευθύνονται μόνο μερικά εκατομμύρια πρόβατα. Δυστυχώς, το πολίτευμά μας είναι η αβασίλευτη οχλοκρατία (ή, αν προτιμάτε, η βασιλευομένη βλακεία).

– Αν η αποχή σε αυτές τις εκλογές πέσει κάτω από το 30%, θα απογοητευτώ πολύ. Αν δεν περάσουμε τώρα αυτό το μήνυμα, πότε θα το περάσουμε;

– Γαμώτο, πότε θα μάθω να μην ασχολούμαι με αυτήν την ψυχοφθόρα διαδικασία των εκλογών; Αφού αν μπορούσαν να αλλάξουν κάτι, θα ήταν παράνομες…


Τελικά τα τηλεπαιχνίδια με εμπνέουν. Δεν εξηγείται αλλιώς! Τρίτο κείμενο μέσα σε μια εβδομάδα σχετικό με τηλεπαιχνίδια!!!

Σκεφτόμουν, λοιπόν, ότι τα τηλεπαιχνίδια δεν επιτελούν ουσιαστικά κανένα κοινωνικό έργο: Πάνε εκεί διάφοροι, κάνουν ό,τι μαλακία τους ζητηθεί και πληρώνονται γι’αυτό. Αλλά καμία κοινωνική προσφορά (εκτός, φυσικά, από τη «Στιγμή της Αλήθειας», που μας θυμίζει πόσο όμορφο είναι να ξεφτιλίζεσαι μπροστά σε όλο τον κόσμο).

Κι όμως, θα μπορούσαν τα τηλεπαιχνίδια να κάνουν και κάτι χρήσιμο: Να αντικαταστήσουν τις εκλογές και να χρησιμεύσουν σαν μέσα ανάδειξης βουλευτών! Κουφό, έτσι; Εντάξει, το ξέρω, πάλι μαλακία είπα. Αλλά τι περιμένετε να ακούσετε από τον άνθρωπο που σας έφερε το «Λέων, ο blogger-δολοφόνος»;

Όπως και να’χει, προσπαθήστε να το φανταστείτε. Για παράδειγμα, στην καρέκλα της «Στιγμής της Αλήθειας» κάθεται ο υποψήφιος βουλευτής Αθανάσιος Ρουσφέτης. Και εκτυλίσσεται η εξής σκηνή:

(Ευγενία Μανωλίδου) Αθανάσιε, ήρθες στη «Στιγμή της Αλήθειας» για να κερδίσεις με την ειλικρίνειά σου μια θέση στο ελληνικό κοινοβούλιο. Είσαι έτοιμος για την πρώτη ερώτηση;

(Αθανάσιος Ρουσφέτης) Ναι, είμαι έτοιμος.

(Ε.Μ.) Αθανάσιε, έχεις δύο παιδιά, σωστά;

(Α.Ρ.) Ναι, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι στην εφηβεία.

(Ε.Μ.) Πηγαίνουν και τα δύο στο σχολείο, δηλαδή.

(Α.Ρ.) Ναι, και τα δύο.

(Ε.Μ.) Πρώτη ερώτηση: (ΝΤΑΝ!) Έχεις στείλει και τα δύο παιδιά σου σε ιδιωτικό σχολείο επειδή δεν ήθελες να συναναστρέφονται με τα αλβανάκια που πηγαίνουν στο δημόσιο;

(Α.Ρ. κομπιάζοντας) Ναι, είναι αλήθεια.

(Φωνή από το υπερπέραν) Αυτό που απάντησες είναι……………………Αλήθεια.

(χειροκροτήματα)

(Ε.Μ.) Συγχαρητήρια, Αθανάσιε. Μάλλον δεν έχεις πολύ καλή γνώμη για τα δημόσια σχολεία, ε;

(Α.Ρ.) Η αλήθεια είναι πως με την παρούσα κυβέρνηση η δημόσια παιδεία έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη της, με αποτέλεσμα να μην μαθαίνουν τα παιδιά μας σωστά γράμματα. Είναι μια θλιβερή κατάσταση, πραγματικά.

(Ε.Μ.) Δεύτερη ερώτηση: (ΝΤΑΝ!) Τι θα κάνεις για την παιδεία, αν διοριστείς Υπουργός Παιδείας;

(Α.Ρ.) Όπως αναφέρω και στις προγραμματικές μου δηλώσεις, θα χτίσω νέα σχολεία σε περιοχές που δεν διαθέτουν, θα ανακαινίσω όσα σχολεία βρίσκονται σε κακή κατάσταση, θα γίνουν προσλήψεις δασκάλων ώστε να καλυφθούν οι ελλείψεις, θα ενισχύσω τη δωρεάν παιδεία, θα εξασφαλίσω περισσότερα κονδύλια για καλύτερη μόρφωση, και γενικά θα επενδύσω όσο περισσότερο γίνεται στα παιδιά, που είναι το μέλλον αυτού του τόπου και έχουμε καθήκον να τα μορφώσουμε σωστά.

(φωνή από το Υπερπέραν) Αυτό που απάντησες είναι………………….Ψέμα.

(ΝΤΟΝΓΚ!)

(Α.Ρ.) Μα γιατί; Εγώ είπα την αλήθεια! Το μηχάνημα έκανε λάθος! Αλήθεια σας λέω, τα παιδιά είναι το μέλλον του τόπου μας, δωρεάν δημόσια παιδεία, έγινε λάθος!

(Ε.Μ.) Λυπάμαι, αλλά το μηχάνημα δεν κάνει ποτέ λάθος. Φαίνεται πως δεν ήσασταν αρκετά ειλικρινής με τον ελληνικό λαό, γι’αυτό και δεν θα πάρετε τη βουλευτική έδρα. Λυπάμαι πολύ. (γυρίζει προς την κάμερα) Ο Αθανάσιος δεν ήταν ειλικρινής και έχασε την ευκαιρία να κερδίσει την είσοδό του στη Βουλή. Ίσως ο επόμενος παίκτης μας να είναι πιο ειλικρινής.

Αλλά σιγά μην είναι! Αν όντως οι υποψήφιοι βουλευτές περνούσαν από τέτοιο παιχνίδι, κανένας δεν θα έμπαινε στη Βουλή – εκτός ίσως από τον Άδωνι, που έχει τον «άνθρωπό του» μέσα. Για τους άλλους, θα μπορούσε να υπάρχει μια πιο εύκολη εναλλακτική λύση: Το «Ρower of 10». Εκεί, ο κάθε υποψήφιος θα προσπαθούσε να «πιάσει» τον σφυγμό της ελληνικής κοινής γνώμης σε διάφορα κοινωνικά θέματα. Και θα βλέπαμε σκηνές σαν αυτή που ακολουθεί…

(Κ. Μαρκουλάκης) Αθανάσιε, είσαι έτοιμος για την επόμενη ερώτηση;

(Α.Ρ.) Πανέτοιμος.

(Κ.Μ.) Ρωτήσαμε τους Έλληνες αν σε θεωρούν μαλάκα. Θέλουμε να μας πεις το ποσοστό των Ελλήνων που πιστεύεις ότι απάντησε πως ΔΕΝ είσαι μαλάκας.

(χειροκροτήματα)

(Α.Ρ.) Ενδιαφέρουσα ερώτηση…Αν κρίνω από τις δημοσκοπήσεις που παρήγγειλα την προηγούμενη εβδομάδα από την MRB, ένα 64% της κοινής γνώμης πρέπει να έχει θετική γνώμη για μένα. Γι’αυτό, πιστεύω ότι το ποσοστό θα είναι ανάμεσα στο 60% και στο 70%.

(Κ.Μ.) Το κλειδώνεις, δηλαδή;

(Α.Ρ.) Ναι, το κλειδώνω

(Κ.Μ.) Για να δούμε ποια είναι η σωστή απάντηση.

(ο δείκτης ανεβοκατεβαίνει και τελικά σταθεροποιείται στο 14%)

(Α.Ρ.) ΤΙ; Αποκλείεται! 5 χρόνια τώρα χρησιμοποιώ αυτές τις δημοσκοπήσεις, και ποτέ δε με έχουν απογοητεύσει!

(Κ.Μ.) Λυπάμαι, αλλά η βούληση του ελληνικού λαού δεν αποτυπώνεται στις δικές σου δημοσκοπήσεις, αλλά στις δικές μας έρευνες, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα μπεις στη Βουλή. Λυπάμαι πολύ. Ο λαός μίλησε.

Δεν τα κατάφερε ούτε αυτή τη φορά ο Αθανάσιος! Αλλά του απομένει μια τελευταία ελπίδα: Το «Είσαι πιο έξυπνος από ένα δεκάχρονο;». Θα τα καταφέρει, άραγε; Για να δούμε…

(Σοφία Αλιμπέρτη) Αθανάσιε, είσαι έτοιμος να παίξουμε;

(Α.Ρ.) Πανέτοιμος.

(Σ.Α.) Διάλεξε ένα από τα παιδάκια μας.

(τα παιδάκια σκοτώνονται ποιο θα πρωτοπάει)

(Α.Ρ.) Θα διαλέξω τον Βρασίδα.

(ο Βρασίδας πανηγυρίζει, χαιρετάει τον Α.Ρ. με χειραψία και πηγαίνει στη θέση του)

(Σ.Α.) Με ποια κατηγορία θέλεις να ξεκινήσεις, Αθανάσιε;

(Α.Ρ.) Ήμουν πάντα καλός στην Ιστορία, οπότε θα διαλέξω Ιστορία 6ης Δημοτικού.

(Σ.Α.) Πολύ ωραία, πάμε να δούμε την ερώτηση: «Τι έγινε το 1922 στη Σμύρνη;»

(Α.Ρ.) Α, ναι, θυμάμαι εκείνο το κεφάλαιο, θυμάμαι που είχε μια ωραία εικόνα με ανθρώπους συνωστισμένους στο λιμάνι, να περιμένουν το καράβι τους για να φύγουν.

(τα παιδάκια χτυπιούνται και λένε μεταξύ τους «τι λέει ο άσχετος!»)

(Σ.Α.) Οπότε ποια είναι η απάντησή σου;

(Α.Ρ.) Θα πω ότι έγινε ένας συνωστισμός.

(το κλειδώνει)

(Σ.Α.) Να δούμε αν είναι αυτή η σωστή απάντηση.

(ΜΠΟΦ! Βγαίνει η σωστή απάντηση, που είναι «σφαγή»)

(Α.Ρ.) Μα τι λέτε; Εγώ ξέρω ιστορία! Το θυμάμαι πολύ καλά, ένας συνωστισμός είχε γίνει!

(Σ.Α.) Λυπάμαι, Αθανάσιε, αλλά αυτή η εκδοχή δεν υπάρχει πλέον στα σχολικά βιβλία. Θα έπρεπε να το ξέρεις, αφού είσαι τόσο καλός στην Ιστορία. Και τώρα, πρέπει να πεις κάτι στην κάμερα, έτσι;

(η κάμερα πλησιάζει τον Α.Ρ. και αυτός λέει απρόθυμα:) «Δεν είμαι πιο έξυπνος από έναν δεκάχρονο».

(Σ.Α.) …και κάτι ακόμα…

(ο Α.Ρ. ξεφυσάει και τελικά λέει:) «Άρα δεν είμαι και αρκετά ικανός για να μπω στη Βουλή».

(χειροκροτήματα)

(Σ.Α.) Έτσι, ο Αθανάσιος έχασε την ευκαιρία να μπει στη Βουλή…Τα δεκάχρονά μας ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις! Άραγε ο επόμενος παίκτης μας θα τα καταφέρει;

Ναι, σιγά μην τα καταφέρει…Από αυτό το «φιλτράρισμα» θα περνούσαν ελάχιστοι – τόσο ελάχιστοι, ώστε μάλλον θα χρειαζόταν να μειωθεί ο αριθμός των βουλευτών.

Είστε ακόμα σίγουροι ότι η ιδέα μου ήταν μαλακία;


Τι να πει κανείς, πραγματικά…Η αγαπημένη εκπομπή των Ελλήνων, το τηλεπαιχνίδι που επιβραβεύει την ειλικρίνεια και την αυτοξεφτίλα, το τηλεπαιχνίδι που βγάζει στον αέρα τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της φυλής μας (κατινιά, διπροσωπία, αναισθησία και τόσα άλλα!), το τηλεπαιχνίδι που βοήθησε δεκάδες οικογένειες να διαλυθούν μια ώρα αρχύτερα (αλλά δε φταίει το παιχνίδι, οι οικογένειες φταίνε), αυτό το τηλεπαιχνίδι με την τεράστια προσφορά στην ελληνική κοινωνία τιμωρήθηκε με το εξοντωτικό πρόστιμο 75.000 ευρώ από το ΕΣΡ (που είναι γνωστό ότι ελέγχεται από τους Εβραίους και τους Αμερικανούς και άρα θέλει το κακό της Ελλάδος), με τη δικαιολογία της «χαμηλής ποιοτικής στάθμης»! Δηλαδή ποιο είναι το πρόβλημα; Φταίει η εκπομπή που οι Έλληνες έχουν χαμηλή ποιοτική στάθμη;

Όπως και να’χει, φημολογείται ότι στον ΑΝΤ1 τρομοκρατήθηκαν από την αποφασιστικότητα του ΕΣΡ και από το δυσθεώρητο ύψος του προστίμου (που θα στερήσει από το κανάλι τα έσοδα από 14 ολόκληρα δευτερόλεπτα διαφημιστικού χρόνου) και σκέφτονται να κάνουν λίγο πιο light τις ερωτήσεις του παιχνιδιού, ώστε να δει το ΕΣΡ τι καλά παιδάκια είναι εκεί στον ΑΝΤ1, να τους χαϊδέψουν το κεφάλι και μετά να πάνε να ρίξουν κανά πρόστιμο και στην «Πολυκατοικία» του MEGA, που δείχνει ένα ζευγάρι γκέι και προσβάλλει το κοινό αίσθημα του Ελληνάρα, που πιστεύει ότι είναι απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος φυσικά ήταν straighter than straight.

Αυτές είναι, λοιπόν, κάποιες από τις light ερωτήσεις που θα δούμε στις επόμενες προβολές της «Στιγμής της Ηλίθιας»:

– Έχεις κλάσει σε δημόσιο χώρο και μετά φωνάξει «Ποιος έκλασε ρε;»;

– Έχεις χάσει από τον πεντάχρονο γιο σου στο Pro;

– Έχεις βγει αφηρημένος από το σπίτι σου χωρίς παντελόνι;

– Έχεις σκουπίσει τη μύξα σου σε δέντρο επειδή δεν είχες χαρτομάντιλο;

– Έχεις πάρει το δίπλωμα οδήγησης με «λάδωμα»;

– Έχεις κάνει ανεγκέφαλο quiz στο Facebook και μετά βρίσει κάποιον φίλο σου που το έκανε;

– Έχεις αφήσει μεγαλύτερο φιλοδώρημα σε σερβιτόρα επειδή ήταν κουκλάρα;

– Έχεις πάρει ποτέ παραπάνω ρέστα από τον περιπτερά και δεν τα έδωσες πίσω;

Όμως, επειδή με τέτοιες άνοστες ερωτήσεις τα νούμερα τηλεθέασης θα πιάσουν πάτο, ο ΑΝΤ1 έχει ένα ακόμα σχέδιο στα σκαριά: Το «Η Στιγμή της Ηλίθιας For Kids», που θα είναι ακριβώς το ίδιο σαν concept, όμως οι διαγωνιζόμενοι παίκτες θα είναι παιδιά μέχρι 12 χρονών, ενώ στο στούντιο θα παρευρίσκονται οι γονείς, οι δάσκαλοι και οι συμμαθητές του παίκτη. Φυσικά, το έπαθλο δε θα είναι 250.000 ευρώ (τι να τα κάνει το παιδί τόσα λεφτά;), αλλά μια δωροεπιταγή 1.000 ευρώ από τα Jumbo. Μερικές από τις ερωτήσεις που θα απευθύνονται στους παίκτες είναι οι εξής:

– Έχεις σκουπίσει τις μίξες σου κάτω από το θρανίο σου;

– Έχεις βάλει ποτέ πινέζα στην καρέκλα της δασκάλας σου;

– Έχεις σπάσει το βάζο στο σαλόνι και μετά κατηγορήσει το σκύλο;

– Έχεις δει κρυφά Filmnet μετά τα μεσάνυχτα;

– (για αγόρια) Έχεις παίξει με τις Barbie της αδερφής σου;

– Θα αγαπούσες το ίδιο τη θεία Ευλαμπία αν δε σου έδινε κάθε χρόνο 100 ευρώ στα γενέθλιά σου;

– Έχεις ζητήσει ποτέ άδεια από τους γονείς σου για να δεις ένα πρόγραμμα με «απαραίτητη τη γονική συναίνεση»;

– Έχεις ποτέ μετανιώσει για ένα ηλίθιο παιχνίδι που πήρες επειδή σε εντυπωσίασε η διαφήμισή του;

Η εκπομπή αυτή αναμένεται να προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις και ακόμα μεγαλύτερες τηλεθεάσεις – με άλλα λόγια, θα είναι μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης, αν και δεν συντρέχει κανένας λόγος τιμωρίας της: η εκπομπή θα διδάσκει στα παιδιά πόσο επικερδής μπορεί να είναι η ειλικρίνεια και πόσο όμορφο είναι να μοιράζεσαι τα μυστικά σου με τα 10 εκατομμύρια κόσμου που σε παρακολουθούν. Πού είναι το κακό;

Επόμενη σελίδα: »