Πολιτική



Τα περισσότερα κείμενα αυτού του blog απευθύνονται κυρίως στους αναγνώστες μου. Είναι σκέψεις μου που θέλω να μοιραστώ με άλλους, να συζητήσουμε πάνω σε αυτές, να διαφωνήσουμε και τέλος πάντων να δω αν μόνο εγώ σκέφτομαι όλες αυτές τις μαλακίες που συνήθως σκέφτομαι. Αυτό το post όμως απευθύνεται περισσότερο σε μένα. Είναι και πάλι οι σκέψεις μου, αυτή τη φορά σχετικά με τις εκλογές που μας πέρασαν. Είναι ένα post στο οποίο θέλω να ανατρέχω στο μέλλον, όταν θα προσπαθώ να θυμηθώ τι συνέβη σε αυτές τις εκλογές, όταν πια θα έχω ξεχάσει τις περισσότερες λεπτομέρειες και στο μυαλό μου αυτή η εκλογική αναμέτρηση θα μοιάζει ίδια με όλες τις άλλες που έχω ζήσει. Τούτων δοθέντων, παίρνω βαθιά ανάσα και ξεκινάω:

– Πρώτα τα καλά νέα: Ο δικομματισμός πέθανε, ο Θεός να αναπαύσει την ψυχούλα του για να μην στριφογυρνάει σαν πόλτεργκαϊστ στοιχειώνοντας ευάλωτους κακομοίρηδες, η κηδεία έγινε ήδη και σε 40 μέρες έχουμε το μνημόσυνο. Ήμουν κι εγώ στην κηδεία, ήμουν από αυτούς που, την ώρα που το φέρετρο βυθιζόταν στο χώμα, δεν κατέβαλαν καμία απολύτως προσπάθεια να κρύψουν το πλατύ χαμόγελό τους. Εξάλλου, αυτός ήταν ο στόχος μου ως ψηφοφόρου σε αυτές τις εκλογές: Να μείνουν τα δύο μεγάλα (χο-χο-χο) κόμματα αρκετά χαμηλά, ώστε να μην μπορούν καν να συγκεντρώσουν 151 έδρες μαζί. Και τα καταφέραμε. ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία προσπάθησαν πολύ για να μας πείσουν να τους εμπιστευθούμε. Είτε με εκβιαστικά διλήμματα τύπου «αν δε μας ψηφίσετε θα εισβάλει στη χώρα ο Βόλντεμορτ και θα σκοτώσει όλους τους πρωτότοκους», είτε με ψεύτικες υποσχέσεις όπως «δε θα πληγούν άλλο οι μισθωτοι και οι συνταξιούχοι, γι’αυτό και τα επόμενα μέτρα θα πλήξουν αποκλειστικά και μόνο τους κατοίκους του πλανήτη Γκράμπαργκον», είτε με τρομακτικά σενάρια σαν το «αν δε με ψηφίσετε η χώρα θα βυθιστεί στην ακυβερνησία και αυτό θα έχει σαν άμεσο αποτέλεσμα να σταματήσουν οι εισαγωγές προϊόντων από το εξωτερικό και θα ξεμείνουμε από Louis Vuitton και Hermes». Δε μας έπεισαν. Αθροιστικά, τα δύο κόμματα που άλλοτε έπαιρναν για πλάκα 80%, σε αυτές τις εκλογές μετά βίας ξεπέρασαν το 32%. Και αυτό πρέπει να είναι καλό.

– Αν τη δούμε μεμονωμένα και ανεξάρτητα από όλα τα άλλα αποτελέσματα, αυτή η κατάρρευση του δικομματισμού είναι κάτι το υπέροχο. Δείχνει ότι ο κόσμος ξαφνικά απαγκιστρώθηκε από τα δύο κόμματα στα οποία φαινόταν προσκολλημένος εδώ και δεκαετίες και θέλησε να τα τιμωρήσει για τα λάθη τους, δίνοντας την ψήφο τους σε κάποιο άλλο κόμμα. Είναι η μοναδική φυσιολογική αντίδραση απέναντι στα δύο κόμματα που ευθύνονται για την κατάσταση της χώρας αυτή τη στιγμή. Βέβαια, θα μπορούσε κανείς να κατηγορήσει όλους αυτούς τους ψηφοφόρους για αχαριστία – στο κάτω-κάτω, ποιος ξέρει πόσοι από αυτούς διορίστηκαν στο δημόσιο χάρη σε ένα από αυτά τα δύο κόμματα και τώρα το πετάνε σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Αλλά αυτό θα έπρεπε να το ξέρουν τα κόμματα: Όταν χτίζεις την κυριαρχία σου πάνω σε πελατειακές σχέσεις, τότε είναι βέβαιο πως θα χάσεις τον «πελάτη» σου όταν δε θα μπορείς πια να τον εξυπηρετήσεις.

– Το θέμα είναι: Πού πήγαν όλες αυτές οι ψήφοι που έχασαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ; Εδώ αρχίζουν να συρρικνώνονται τα χαμόγελα, μέχρι που φτάνουν να γίνουν γκριμάτσες ανείπωτου τρόμου. Το πιο εντυπωσιακό ποσοστό τους το απέσπασε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ένα κόμμα που υποσχέθηκε αυτό που οι περισσότεροι από εμάς θέλαμε να ακούσουμε: Ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος, ότι μπορούμε να γλιτώσουμε από τα βάρη των μνημονίων, ότι υπάρχει ελπίδα για κάτι καλύτερο τέλος πάντων. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας σύγχρονος Ανδρέας Παπανδρέου: Τσαμπουκάς, επαναστατικό προφίλ, δέσμευση ότι θα κάνει φοβερά ριζοσπαστικά πράγματα. Τότε ήταν η έξοδος από το ΝΑΤΟ, σήμερα είναι η έξοδος από το μνημόνιο. Θα τα καταφέρει όμως όλα αυτά που ευαγγελίζεται; Ή θα περάσει στην ιστορία σαν ένας ακόμα «τζάμπα μάγκας»; Θα ήταν άδικο να τον κρίνουμε από τώρα, χωρίς να έχει προλάβει να μας δείξει τι μπορεί να κάνει. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το 16,78% που απέσπασε τον βαραίνει με τεράστιες ευθύνες.

– Μεγάλο ποσοστό πήρε και ο «ΣΥΡΙΖΑ της Δεξιάς», οι Ανεξάρτητοι Έλληνες. Μεταξύ μας, δεν ήταν και τόσο δύσκολο. Κι εγώ αν κατέβαινα με ένα κόμμα που θα φιλοξενούσε όλους τους μέχρι πρότινος ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας που δεν ήθελαν μνημονιακή πολιτική, το ίδιο ποσοστό θα έπαιρνα. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες «έκλεψαν» από τη ΝΔ μία πολύ συγκεκριμένη (και αρκετά πολυπληθή) μερίδα ψηφοφόρων που διαφωνούσαν με τις αμέτρητες κωλοτούμπες του Σαμαρά. Έξυπνο. Και ακόμα πιο έξυπνο το γεγονός ότι εν μία νυκτί διαγράφηκε ως δια μαγείας το παρελθόν του Πάνου Καμμένου, που δεν ήταν και ιδιαίτερα λαμπρό εδώ που τα λέμε.

– Πάμε τώρα στο πιο θλιβερό κομμάτι αυτών των εκλογών: Την επιτυχία της Χρυσής Αυγής. Θα ήταν πραγματικά αστείο, αν δεν ήταν τόσο φρικτό: Ένας σατανιστής ροκ σταρ, ένας σωσίας του Αθανάσιου Διάκου, ένας (τουλάχιστον) οπαδός του αρχαίου θεού Πάνα – η λίστα των στελεχών της Χρυσής Αυγής προκαλεί γέλια. Προκαλεί όμως και τρόμο. Γιατί, για όσους δεν το ξέρατε, η Χρυσή Αυγή είναι ένα νεοναζιστικό κόμμα. Όχι απλά ένα γραφικό ακροδεξιό κόμμα, αλλά ένα ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ κόμμα. Πολλοί μάλλον δεν το είχαν πάρει χαμπάρι. Ήδη, το περίφημο «ΕΓΕΡΘΗΤΟΥ» έκανε κάποιους από τους ψηφοφόρους της να φρίξουν. «Δεν ήξερα τι ψήφισα», δικαιολογούνται μερικοί. Όμως αυτό δεν είναι δικαιολογία. Γιατί η ψήφος είναι πολύ σοβαρό πράγμα για να το εμπιστευτείς σε κάποιον που δεν ξέρεις τι πρεσβεύει. Α, και επίσης μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Θα’πρεπε να το γνωρίζεις αυτό.

– Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι πολλοί προσπαθούν να ρίξουν το βάρος για την άνοδο της Χρυσής Αυγής εκεί που τους βολεύει: Στην Αριστερά («η παλαβή Αριστερά με τις μαλακίες της έστειλε τον κόσμο στη Χρυσή Αυγή» και στους Αγανακτισμένους («φωνάζατε για κρεμάλες και ενισχύσατε τη Χρυσή Αυγή». Είναι βέβαια εντελώς γελοίο να τα λέει κανείς αυτά χωρίς να αναφέρει τον υπ’αριθμόν 1 υπεύθυνο για την επέλαση της Χρυσής Αυγής: Το ίδιο το κράτος. Γιατί, φίλε μου, όταν προβάλλεις καθημερινά το πόσο κακοί είναι οι λαθρομετανάστες και πώς μας τρώνε τις δουλειές και μας σκοτώνουν μέρα μεσημέρι στο δρόμο (κι όμως, δεν κάνεις τίποτα για να επιλύσεις το πρόβλημα εδώ και μία δεκαετία τουλάχιστον), όταν σκορπάς τον τρόμο με αλλοδαπές ιερόδουλες που σπέρνουν το AIDS «στον Έλληνα οικογενειάρχη» (που τελικά είναι κατά κύριο λόγο Ελληνίδες, αλλά μην το κάνουμε θέμα και χαλάσουμε την ακροδεξιά φαντασίωση, ε;), τι ακριβώς περιμένεις; Να πάμε όλοι στην εξοχή και να μαδάμε μαργαρίτες; Προφανώς και θα πάει ο κόσμος στην ακροδεξιά. Σε περιόδους τέτοιας κρίσης, δε χρειάζεται τίποτα παραπάνω από ένα «κλικ» για να υποστηρίξει ένας άνθρωπος μία τόσο ακραία ιδεολογία. Και τα τελευταία χρόνια είχαμε αμέτρητα τέτοια «κλικ».

– Φυσικά και φταίει ΚΑΙ η Αριστερά. Φταίει γιατί δεν κατάφερε να προσελκύσει όλους τους απογοητευμένους ψηφοφόρους στους κόλπους της, αφήνοντας πολλούς να παρασυρθούν από την «αντιμνημονιακή» φορεσιά της Χρυσής Αυγής. Αλλά δεν είναι δυνατόν να της επιρρίπτεις το σύνολο της ευθύνης. Είναι γελοίο. Άλλωστε, εδώ μιλάμε πια για ένα δίλημμα ανάμεσα στον ανθρωπισμό και τον μισανθρωπισμό. Δεν είναι για όλους τους ανθρώπους ξεκάθαρη η επιλογή σε ένα τέτοιο δίλημμα. Πολλοί προτιμούν τον μισανθρωπισμό. Δε θα τους πείσεις ποτέ για το αντίθετο. Ακόμα κι αν τα κάνεις όλα σωστά.

– Ένας άλλος βολικός μύθος που ακούγεται πολύ, ειδικά από τα κανάλια: Το εντυπωσιακό ποσοστό της αποχής, που έφτασε το 35%. Πολλοί είπαν «να μωρέ, ό,τι κι αν πάθουμε μας αξίζει, αφού στις πιο κρίσιμες εκλογές της μεταπολίτευσης το 35% προτίμησε να κάτσει στο σπιτάκι του». Είναι έτσι όμως; Μπα, δε θα το’λεγα. Γιατί αν από αυτό το 35% αφαιρέσεις τους μετανάστες του εξωτερικού, στους οποίους δε δίνεται η δυνατότητα να ψηφίσουν αλλά συμπεριλαμβάνονται στους εκλογικούς καταλόγους, τους ψηφοφόρους που δεν μπόρεσαν να ταξιδέψουν εκεί που ψηφίζουν λόγω οικονομικών προβλημάτων (δεν είναι κι εύκολο να κάνεις ένα ταξίδι που κοστίζει πια 300 ευρώ μαζί με βενζίνη και διόδια) αλλά και τους… νεκρούς ψηφοφόρους, που λογικά θα ήταν αρκετοί, αφού για την κατάρτιση των εκλογικών καταλόγων χρησιμοποιήθηκε η απογραφή του 2001, τότε μάλλον θα μείνει ένα πραγματικά πολύ μικρό ποσοστό αποχής. Πολλά μπορεί κανείς να προσάψει στους ψηφοφόρους σε αυτές τις εκλογές, η αδιαφορία όμως δεν είναι ένα από αυτά. Ίσως πριν προχωρήσουμε σε βολικούς αφορισμούς θα έπρεπε να αναλύσουμε λίγο το φαινόμενο της αποχής. Αλλά γιατί να μπουν σε τέτοιο κόπο τα κανάλια, ε;

– Δεν ξέρω τι κυβέρνηση μπορεί να βγει από αυτές τις εκλογές. Και ακόμα κι αν ξαναγίνουν εκλογές, πάλι δε θα αλλάξει τίποτα δραματικά. Οπότε; Να τρομάξουμε μπροστά στο φάντασμα της ακυβερνησίας που μας κυνηγά; Φυσικά και όχι. Ο σχηματισμός κυβέρνησης είναι δουλειά των πολιτικών, και όχι των πολιτών. Όταν ο κόσμος δε δίνει σαφές προβάδισμα σε κανένα κόμμα, δεν τους λέει απαραίτητα «να πάτε να γαμηθείτε όλοι», αλλά ίσως «συνεργαστείτε γαμώ την πουτάνα μου». Οι συνεργασίες, βέβαια, θέλουν πολιτική ωριμότητα, που είναι πολύ σπάνια στην Ελλάδα. Ωστόσο, το ίδιο ακριβώς θα έλεγε κανείς και για την ωριμότητα των ψηφοφόρων πριν από λίγα χρόνια. Σήμερα αυτό δείχνει να έχει αλλάξει. Ε, καιρός να γίνει το ίδιο και με τους πολιτικούς. Ας το πάρουν χαμπάρι ότι βαρεθήκαμε τις μονοκομματικές κυβερνήσεις και θέλουμε να δούμε κάτι διαφορετικό. Κάτι πραγματικά εποικοδομητικό και αποτελεσματικό.

– Για το τέλος κράτησα το πιο σημαντικό: Αυτόν τον ελεεινό εκλογικό νόμο σύμφωνα με τον οποίο το πρώτο κόμμα παίρνει σαν «μπόνους» 50 έδρες στη Βουλή, με το πρόσχημα της «πολιτικής σταθερότητας». Παράξενο, δε θυμάμαι πού γράφει στο Σύνταγμα ότι επιτρέπεται η αλλοίωση της λαϊκής βούλησης με αυτό το πρόσχημα. Πρόκειται για έναν νόμο που βόλευε παραδοσιακά τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα, με τη λογική ότι ένα από αυτά θα ήταν πάντα στην εξουσία και το άλλο απλά θα περίμενε τέσσερα χρόνια για να έρθει η σειρά του, και ούτω καθεξής. Κανείς δεν είχε προβλέψει ότι κάποτε θα φτάναμε σε τέτοιο σημείο ώστε το πρώτο κόμμα να συγκεντρώνει το 19% των ψήφων, όσο περίπου και όλα τα πιθανά και απίθανα κόμματα που δεν κατάφεραν να μπουν στη Βουλή. Και όταν συνέβη αυτό, ο νόμος Παυλόπουλου έγινε ρόμπα, για να το θέσω επιστημονικά. Για παράδειγμα, στην Α’ Αθηνών ο ΣΥΡΙΖΑ απέσπασε ποσοστό 19,11%, ενώ η ΝΔ 15,78%. Κι όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε 3 έδρες στη Βουλή, ενώ η ΝΔ 8! Ακόμα πιο εντυπωσιακή η διαφορά στη Β’ Αθηνών, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ έχει 21,81% και 9 έδρες, ενώ η ΝΔ 12,39% και 14 έδρες! Αλλά ίσως το πιο παρανοϊκό παράδειγμα εφαρμογής αυτού του απίθανου νόμου το βρίσκουμε στον νομό Χανίων: Εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και πάλι πρώτο κόμμα με 17,19% και παίρνει τη μία από τις τέσσερις έδρες του νομού. Ποιος παίρνει τις άλλες τρεις; Μα φυσικά η ΝΔ, που κατατάσσεται στην πέμπτη θέση με 8,43%! Αν αυτό δεν είναι ικανό επιχείρημα για την εφαρμογή της απλής αναλογικής το συντομότερο δυνατό, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι. Και με αυτό κλείνω.



Ο παρουσιάζει τον Κώστα Καραμανλή στην εκπομπή…

Καλησπέρα, λαέ της Ελλάδας!

Σε κάθε εκπομπή, ανταποκρίνομαι στο κάλεσμα μίας καντίνας που αντιμετωπίζει προβλήματα και τη βοηθάω να ορθοποδήσει.

Σήμερα βρίσκομαι στο 134ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας, όπου η καντίνα του κυρ-Θόδωρα έχει ζητήσει τη βοήθειά μου.

Πωωωωωωωωωω, σκέτο μπουρδέλο είναι εδώ πέρα…Και βρωμάει κιόλας…Ανάθεμα την ώρα που δέχτηκα να κάνω την εκπομπή…Άντε να δούμε τι θα φάμε…

Ε, παιδί! Πιάσε ένα χοτ ντογκ περιποιημένο, ένα σπέσιαλ σάντουιτς και μία πατάτες. Και φέρε κι ένα κρασάκι, μην τα κατεβάσω ξεροσφύρι.

–          Το χοτ ντογκ σας, κύριε Καραμανλή.


Τι γνώμη θα έχει όμως ο βραβευμένος πολιτικός για το χοτ ντογκ της καντίνας;

Τι είναι αυτό; Χοτ ντογκ το λες εσύ αυτό; Πού είναι η μουσταρδομαγιονέζα; Και το ψωμί είναι μπαγιάτικο. Πώς το δίνεις αυτό στον κόσμο; Και ειδικά σε έναν πρώην πρωθυπουργό;

–          Το σαντουιτσάκι σας…

Αυτό το πράγμα δεν το έχω ξαναδεί…Ελιές και αγγούρια σε ένα σπέσιαλ σάντουιτς; Πού είναι τα μπιφτέκια, το μπέικον, η μουστάρδα; Πώς περιμένεις να το φάει αυτό ο κόσμος;

Άσε που είναι και τόσο δα! Πώς να χορτάσει ένας άνθρωπος με αυτό το πραγματάκι;

–          Και οι πατατούλες…

ΑΥΤΟ είναι μερίδα πατάτες; Ούτε καναρίνι δε χορταίνει με αυτές! (Πού ήρθα γαμώ το φελέκι μου;)

Κοίτα εδώ μια πατατούλα! Δεν πάει καλά αυτός ο τύπος!

Λοιπόν, Θόδωρα, θα σου πω κάτι…Καθαρές κουβέντες: Η καντίνα σου είναι για τα μπάζα. Άμα συνεχίσεις έτσι, θα το κλείσεις το μαγαζί. Πρέπει να κάνουμε πολλές αλλαγές για να το σώσουμε. Και πρώτα απ’όλα, χρειάζεσαι μια καινούργια καντίνα.

Ωραία δεν είναι; Μην ανησυχείς για τα λεφτά, στην κάνω δώρο εγώ. Μου’χει μείνει ένα περίσσεμα από κάτι μίζες της Siemens.

Ο βραβευμένος πρώην πρωθυπουργός παραγγέλνει προμήθειες από την Αθήνα, εφοδιάζοντας την  καντίνα με πρώτης ποιότητας κρέατα, τυριά, αλλαντικά, μουστάρδες και ό,τι άλλο χρειάζεται μια καντίνα.

Μμμμμμμμμ…Μύρισε φρέσκο χοιρινό! Αυτά είναι!

Τώρα, Θόδωρα, θα σου δείξω πώς να φτιάχνεις αληθινά σάντουιτς, όχι αυτές τις παπαριές που μου σέρβιρες χθες…


ΕΤΣΙ είναι τα σάντουιτς!

Δε χρειάζεται να μ’ευχαριστείς, Θόδωρα…Όλοι οι Έλληνες δικαιούνται αξιοπρεπές φαγητό, και εγώ είμαι αποφασισμένος να τους το προσφέρω…

Για άλλη μια φορά, χάρη στη δική μου βοήθεια, μια καντίνα βρήκε και πάλι τον δρόμο της. Ελπίζω ο Θόδωρας να διατηρήσει τις αλλαγές που έκανα στο μαγαζί του και όλα να πάνε καλά γι’αυτόν στο μέλλον.

Μέχρι το επόμενο επεισόδιο, γεια σας!


15112009271

(μερικοί τύποι έχουν εντελώς αρρωστημένη φαντασία…)


– Στο σίριαλ του Χριστόφορου Παπακαλιάτη ‘4’, πρωταγωνιστούν 4 αδέλφια, εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, καθένα από τα οποία έχει τις δικές του ανησυχίες, τα δικά του προβλήματα, τη δική του ζωή.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ‘4’, πρωταγωνιστούν 4 σύντροφοι, εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους, ο καθένας από τους οποίους έχει τις δικές του φιλοδοξίες, τα δικά του σχέδια, τη δική του ατζέντα.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, κύριος πρωταγωνιστής είναι ένας εγωπαθής, νεανίζων -αντάρης, που έχει πλέον δημιουργήσει μια δική του, επιτυχημένη σχολή στον τομέα του: Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ένας εκ των πρωταγωνιστών είναι ένας εγωπαθής, νεανίζων -αντάρης, που είχε κάποτε δημιουργήσει μία αποτυχημένη παράταξη στον ιδεολογικό του τομέα: Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ένας από τους τέσσερις πρωταγωνιστές είναι ένας τραγουδιστής που παίρνει ναρκωτικά.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ένας από τους τέσσερις πρωταγωνιστές είναι ένας πρώην τραγουδιστής που κάθε φορά που μιλάει μοιάζει σαν να έχει πάρει ναρκωτικά.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ο αρχηγός της οικογένειας αυτοκτονεί ξαφνικά, με μία σφαίρα στο κεφάλι.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ο αρχηγός της παράταξης αυτοκτονεί πολιτικά, με μια προκήρυξη εκλογών.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, μετά την αυτοκτονία του πατέρα ξεσπά ένας άγριος καυγάς μεταξύ των ‘τεσσάρων’, για το κατά πόσον ήταν καλός πατέρας ή όχι.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, μετά την πολιτική αυτοκτονία του αρχηγού ξεσπά ένας άγριος καυγάς μεταξύ των ‘τεσσάρων’, για το κατά πόσον στις επερχόμενες εκλογές θα ψηφίσουν μόνο οι σύνεδροι ή και τα μέλη.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, η χήρα του αρχηγού της οικογένειας προσπαθεί να βάλει τα παιδιά της σε τάξη και να επαναφέρει τη ζωή στα φυσιολογικά πλαίσια.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, η ‘εύθυμη χήρα’ της παράταξης προσπαθεί να βάλει τα γαλάζια παιδιά σε τάξη και να επαναφέρει την παράταξη στα φυσιολογικά της ποσοστά.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ένας από τους χαρακτήρες είναι ένας φαντασιόπληκτος τύπος που ονειρεύεται ότι έχει μια γκόμενα που δεν υπάρχει.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, τρεις από τους χαρακτήρες είναι φαντασιόπληκτοι τύποι, που ονειρεύονται ότι έχουν μια εξουσία που είναι ήδη πιασμένη.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ο μακαρίτης είχε μια ερωμένη, η οποία πιθανότατα θα διεκδικήσει το μερίδιο που της αναλογεί από όσα άφησε πίσω του.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ο μακαρίτης είχε μια ερωμένη (τον Καρατζαφέρη), η οποία πιθανότατα θα διεκδικήσει το μερίδιο ψήφων που της αναλογεί από το κόμμα που άφησε πίσω του.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ο αυτόχειρας πατέρας των ‘τεσσάρων’ ήταν μια προσωπικότητα που κατά βάθος όλοι αντιπαθούσαν, αλλά για το καλό της οικογένειας προσπαθούσαν να μην το δείχνουν.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ο αυτόχειρας προκάτοχος των ‘τεσσάρων’ ήταν μια προσωπικότητα που κατά βάθος όλοι αντιπαθούσαν, αλλά για το καλό της παράταξης (και το δικό τους) προσπαθούσαν να μην το δείχνουν.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, ο πατέρας κάνει δώρο στη γυναίκα του ένα δαχτυλίδι πριν αυτοκτονήσει.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, ο Καραμανλής κάνει δώρο στην Ντόρα το ‘δαχτυλίδι’ της εξουσίας πριν αυτοκτονήσει πολιτικά.

– Στο σίριαλ του Παπακαλιάτη, οι ‘τέσσερις’ προσπαθούν να συγκροτήσουν και πάλι τη διαλυμένη τους οικογένεια, θέλοντας να ξεχάσουν ότι εδώ και χρόνια την είχαν παρατήσει ή/και αποκηρύξει.

– Στο σίριαλ της ΝΔ, οι ‘τέσσερις’ προσπαθούν να συγκροτήσουν και πάλι τη διαλυμένη τους παράταξη, θέλοντας να ξεχάσουν ότι τα τελευταία χρόνια την είχαν παρατήσει ή/και αποκηρύξει.

-/- Ωστόσο, υπάρχει και μία ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στα δύο σίριαλ: Το σίριαλ του Παπακαλιάτη έχει πολύ καλύτερη μουσική επένδυση.

(αλλά ρε γαμώτο, αφού μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους, γιατί του Παπακαλιάτη χτυπάει σαραντάρια και της ΝΔ δεν το βλέπουν ούτε οι ίδιοι; Ε; )


Μου έλειψε η φετινή προεκλογική περίοδος. Παρακολουθούσα πάντα τις προεκλογικές περιόδους από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, δηλαδή από τότε που η μάνα μου με τραβολογούσε στις συγκεντρώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου και οι αφίσες στους δρόμους έγραφαν «0+0=14» και με μπέρδευαν, καθώς μόλις είχα αρχίσει να μαθαίνω αριθμητική. Φέτος δεν μπόρεσα να την παρακολουθήσω πολύ, λόγω δουλειάς, κι έτσι δεν μπόρεσα να γράψω και τα καθιερωμένα προεκλογικά μου posts, όπως έκανα τα τελευταία χρόνια.

Σήμερα, λοιπόν, νιώθω την ανάγκη να γράψω ένα πολιτικό post. Να γράψω πράγματα που θεωρώ λίγο-πολύ αυτονόητα, όμως οι περισσότεροι φαίνεται πως τα αγνοούν, ή απλά δεν τα συμμερίζονται. Να γράψω για το πώς βλέπω εγώ την πολιτική, τους πολιτικούς και τις εκλογές.

Ας ξεκινήσουμε με κάτι δεδομένο: Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι, θα ήταν παράνομες. Και ο λόγος που δεν μπορούν να αλλάξουν κάτι δεν είναι μόνο επειδή δεν υπάρχουν τα πρόσωπα που θα φέρουν την αλλαγή, αλλά επειδή, ακόμα και να υπήρχαν, δεν θα τα ψήφιζε κανείς. Το πρόβλημα, δηλαδή, δεν είναι μόνο πολιτικό, αλλά και κοινωνικό. Με πιο απλά λόγια, έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Κι αυτό επειδή εμείς οι ίδιοι τους ψηφίζουμε.

Από τη μία πλευρά, λοιπόν, έχουμε τους πολιτικούς. Οι σημερινοί πολιτικοί είναι η κατάντια ενός πολιτικού συστήματος, της λεγόμενης δημοκρατίας, που πλέον έχει φθαρεί τόσο βαθιά, που έχει μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο. Πείτε το οικογενειοκρατία, διαπλοκοκρατία, οχλοκρατία, πείτε το όπως θέλετε. Αλλά δημοκρατία δεν είναι.

Οι πολιτικοί, όπως και οι δημοσιογράφοι και οι δικηγόροι, αρχικά εμφανίστηκαν στην ανθρώπινη ιστορία για να υπηρετήσουν έναν πολύτιμο σκοπό: Τη διακυβέρνηση μιας χώρας (στην περίπτωση της δημοσιογραφίας, ο στόχος ήταν η ενημέρωση των πολιτών, ενώ στην περίπτωση της δικηγορίας η δικαιοσύνη). Με τα χρόνια, όμως, η πολιτική εξελίχθηκε στην τέχνη του να λες ψέματα με όσο το δυνατόν πιο πειστικό τρόπο (και, τι σύμπτωση, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στη δημοσιογραφία και τη δικηγορία, που ειρήσθω εν παρόδω αποτελούν τις καλύτερες βάσεις για να γίνει κάποιος πολιτικός – σύμπτωση; Μπα…). Έτσι, σήμερα οι πολιτικοί κοιτάνε μόνο το δικό τους συμφέρον, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το κοινό καλό.

Θα μου πείτε «δεν είναι όλοι έτσι, υπάρχουν και καλοί πολιτικοί». Φυσικά υπάρχουν και καλοί πολιτικοί, όπως υπάρχουν καλοί λαθρέμποροι όπλων, καλοί νταβατζήδες και καλοί σχιζοφρενείς δολοφόνοι με πριόνια. Αλλά, όπως γίνεται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, το 99% βγάζει το κακό όνομα στο υπόλοιπο 1%. Κρίμα.

Αλλά να λέμε την αλήθεια: δε φταίνε αποκλειστικά οι πολιτικοί γι’αυτό που γίνεται. Η εξουσία τρελαίνει τον άνθρωπο, όσες αντοχες κι αν έχει. Στην καλύτερη περίπτωση, ένα στέλεχος της κυβέρνησης θα υπεξαιρέσει τα μισά λεφτά που μπορεί, και θα διαθέσει τα άλλα μισά για τους πολίτες. Στη χειρότερη, θα τα κρατήσει όλα. Κανείς δεν θα τα δώσει όλα για τον λαό του, τον ίδιο λαό που υποκριτικά αποθεώνει πριν τις εκλογές. Έτσι, βλέπουμε συχνά πολιτικούς να υπόσχονται διαφάνεια, σεμνότητα και ταπεινότητα, και μετά από λίγα χρόνια βλέπουμε Βατοπέδια, Χρηματιστήρια και Μίζενς. Κι αυτό γιατί είναι πρακτικά αδύνατον να έχεις το μέλι στα δάχτυλά σου και να μην το γλείψεις.

Βέβαια, η διαφθορά στην πολιτική δεν ξεκίνησε ούτε με τη Siemens, ούτε με τις υποκλοπές, ούτε καν με τους υδραυλικούς του Νίξον. Η διαφθορά υπάρχει από τότε που υπάρχει και η πολιτική, όμως τώρα πια η κατάσταση έχει εκτραχυνθεί τελείως. Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι για την πάρτη σου. Αυτό είναι η πολιτική σήμερα.

Τα στελέχη των μικρότερων κομμάτων είναι πολύ λιγότερο διεφθαρμένα από αυτά των δύο μεγάλων κομμάτων, ακριβώς επειδή δεν έχουν καμία εξουσία. Τα μικρότερα κόμματα είναι σαν τις μικρομεσαίες ομάδες στο ποδόσφαιρο, που είναι ικανοποιημένες με μια αξιοπρεπή θέση στο πρωτάθλημα, άντε το πολύ-πολύ να βγουν και στην Ευρώπη. Συνήθως τους αρκεί να γλιτώσουν τον υποβιβασμό. Δεν πάνε για πρωτάθλημα, και γι’αυτό μπορούν ανέξοδα να υπόσχονται τα πάντα και να διεκδικούν οτιδήποτε – απλά, όταν αυτό το οτιδήποτε δεν έρθει, θα μπορούν να λένε ότι «τουλάχιστον προσπάθησαν», και θα υπερηφανεύονται στα διαφημιστικά τους φυλλάδια ότι «κατέθεσαν 26.000 ερωτήσεις και επερωτήσεις στη Βουλή» (που όλες απορρίφθηκαν ή, απλώς, αγνοήθηκαν). Αυτή είναι η δουλειά τους, να κοντράρουν την κυβέρνηση με την ελάχιστη ισχύ τους, να αποτυγχάνουν, και μετά να υπερηφανεύονται γι’αυτό. Πιστεύετε ότι αν ένα τέτοιο κόμμα ανερχόταν στην εξουσία δεν θα έκανε τα ίδια λάθη με τα μεγάλα κόμματα; Για σκεφτείτε το λίγο…

Ένα άλλο εγχώριο πρόβλημα είναι τα λεγόμενα «τζάκια». Για να εκλεγεί σήμερα κάποιος πρωθυπουργός δεν χρειάζεται να έχει πρόγραμμα, ρητορική ικανότητα ή χαρισματική προσωπικότητα. Αρκεί να λέγεται Καραμανλής ή Παπανδρέου. Άντε και Μητσοτάκης. Και αν αυτό θεωρητικά δεν είναι και ΤΟΣΟ κακό (με την έννοια ότι κάτι θα έχει πάρει, ρε παιδί μου, από τον πατέρα του ή από τον θείο του το παιδί), στην Ελλάδα είναι. Γιατί αυτοί που φέρουν τα πιο «βαριά» ονόματα, είναι και αυτοί που μοιάζουν να καταρρίπτουν την θεωρία της εξέλιξης των ειδών του Δαρβίνου: Κάθε γενιά βγαίνει όλο και χειρότερη. Επιπλέον, είναι περίεργο που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα: Αν μας άρεσε τόσο πολύ η κληρονομική εξουσία, γιατί διώξαμε τον βασιλιά;

Εκεί που οι πολιτικοί πιάνουν πάτο, είναι στις προεκλογικές συζητήσεις. Θυμίζουν παιδάκια πρώτης δημοτικού:

– Κυρία, κυρία, ο Γιωργάκης έχει κρυφή ατζέντα για την οικονομία!

– Ψέματα λέει, κυρία! Αυτός προκάλεσε έλλειμμα εκατομμυρίων!

– Κυρία, αυτός το ξεκίνησε το έλλειμμα, δε φταίω εγώ!

– Ναι, αλλά οι χειρισμοί του Κωστάκη έφτασαν την κατάσταση στο απροχώρητο, κυρία!

– Ψέματα λέει, κυρία, εγώ παρέλαβα καμένη γη!

Αν όντως μιλούσαμε για τάξη πρώτης δημοτικού, η δασκάλα θα έδιωχνε τον Κωστάκη και τον Γιωργάκη από την τάξη και θα τους έστελνε στον διευθυντή. Γιατί δεν κάνουμε κι εμείς το ίδιο;

Και εδώ είναι που μπαίνει ο δεύτερος παράγοντας των εκλογών: Οι ψηφοφόροι. Γιατί θα ήταν πολύ εύκολο να ρίξουμε τις ευθύνες στους πολιτικούς, όμως δε φταίνε μόνο αυτοί. Φταίμε και εμείς οι ίδιοι, και η οπισθοδρομική νοοτροπία μας. Οι πολιτικοί δεν πρόκειται να αλλάξουν, εμείς όμως ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξουμε. Και τότε ίσως να αλλάξουν και οι πολιτικοί.

Η νοοτροπία της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων είναι τραγική. Ψηφίζουν το ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα, απογοητεύονται από αυτό, και στις επόμενες εκλογές πηγαίνουν και ψηφίζουν το άλλο μεγάλο κόμμα, και περιμένουν να αλλάξει κάτι. Λες και τα άλλα κόμματα είναι απλώς διακοσμητικά. Οι ψηφοφόροι αισθάνονται, προφανώς, την ανάγκη να πηγαίνουν με το ρεύμα και να ψηφίζουν ένα κόμμα εξουσίας, όποιο τους φαίνεται εκείνη την εποχή καλύτερο. Και αγνοούν τα μικρότερα κόμματα, με το σκεπτικό ότι δεν πρόκειται να ανέβουν στην εξουσία, και επομένως η ψήφος τους σε αυτά θα πήγαινε χαμένη.

Μα δεν καταλαβαίνουν αυτοί οι άνθρωποι ότι τα δύο μεγάλα κόμματα είναι ίδια; Δεν καταλαβαίνουν ότι τα συμφέροντά τους ενδεχομένως να εξυπηρετούνται καλύτερα από ένα μικρό κόμμα;

Ίσως και να το καταλαβαίνουν. Αλλά δεν τους πολυνοιάζει. Γιατί κανένας βουλευτής μικρού κόμματος δε θα «βολέψει» το παιδί κάποιου ψηφοφόρου, ούτε θα «μεσολαβήσει» για να έχει αυτός καλύτερη μεταχείριση. Είναι απίστευτο το πόσοι άνθρωποι ψηφίζουν με τέτοια κριτήρια. Όταν διάβαζα στο Λύκειο ότι ο Τρικούπης και ο Δηλιγιάννης, στα τέλη του 19ου αιώνα, βόλευαν τους «ημέτερους» στο Δημόσιο, νόμιζα ότι αυτή η εποχή ήταν πολύ μακριά, Αλλά φαίνεται πως δεν έχουν αλλάξει και πολλά από τότε.

Αυτό που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι οι φανατικοί οπαδοί των κομμάτων, που συμπεριφέρονται σαν πολιτικοί χούλιγκανς. Γιατί να αφοσιωθεί κάποιος τόσο πολύ σε ένα πολιτικό κόμμα; Τι μπορεί να του έχει προσφέρει, ώστε να τον έχει κάνει τόσο φανατισμένο; Τι αποκομίζουν όλοι αυτοί που πηγαίνουν από εκδήλωση σε εκδήλωση και ακούνε τα ίδια κούφια λόγια και τις ίδιες προεκλογικές υποσχέσεις; Εντάξει, κάποτε υπήρχε ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής και ένας Ανδρέας Παπανδρέου. Τότε ήταν λογικό να υπάρχουν οπαδοί τους. Αλλά σήμερα, με τέτοιο έλλειμμα ηγετικών προσωπικοτήτων, γιατί να ακολουθείς φανατικά ένα κόμμα;

Είναι ευθύνη όλων μας να ψηφίζουμε με αντικειμενικά κριτήρια το κόμμα και τον υποψήφιο που θεωρούμε καλύτερο για τη χώρα, και όχι αυτόν που θα μας βολέψει στο Δημόσιο. Αν εμείς οι ίδιοι εκμεταλλευόμαστε έτσι την μία μόλις ψήφο που έχουμε στα χέρια μας, πώς περιμένουμε να είναι σωστοί απέναντί μας οι πολιτικοί, που έχουν στα χέρια τους μια ολόκληρη χώρα;

Από τη μία, λοιπόν, οι πολιτικοί, κι από την άλλη οι ψηφοφόροι. Και στη μέση; Τα ΜΜΕ. Τα οποία ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις από μόνα τους. Ο σκιώδης ρόλος τους σε κάθε εκλογική αναμέτρηση δίνει πόντους σε κάποιους και τους αφαιρεί από κάποιους άλλους. Και φυσικά τίποτα δε γίνεται τυχαία.

Και το αποκορύφωμα είναι οι περίφημες δημοσκοπήσεις. Οι οποίες κάποτε χρησίμευαν για να δούμε την άποψη των απλών πολιτών για θέματα επικαιρότητας, αλλά σήμερα χρησιμοποιούνται ως μέσα χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Γιατί αν ένας ψηφοφόρος έχει αποφασίσει ότι δε θα ψηφίσει το Χ κόμμα επειδή τον απογοήτευσε, αλλά βλέπει ότι στην τελευταία δημοσκόπηση τα ποσοστά του έχουν πέσει δραματικά, σίγουρα θα μπει στον πειρασμό να «συσπειρωθεί» και να ξαναψηφίσει το ίδιο κόμμα, και είναι πολύ πιθανό να το κάνει. Και καλά να ήταν μια-δυο δημοσκοπήσεις το μήνα, αλλά πλέον έχουμε καμιά δεκαριά τη βδομάδα. Θεωρώ καλή ιδέα την απαγόρευση των δημοσκοπήσεων φέτος. Ο ψηφοφόρος δεν πρέπει να ξέρει τι θα ψηφίσουν οι άλλοι, ώστε να ψηφίσει απερίσπαστα και αντικειμενικά. Οι δημοσκοπήσεις καταπατούν αυτήν την αρχή, και επομένως δε μου έχουν λείψει καθόλου.

Λοιπόν, νομίζω ότι τα έγραψα όλα. Αν όχι, θα επιστρέψω με συνέχεια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σήμερα ξαλάφρωσα. Ψέματα, υπάρχει και κάτι άλλο σίγουρο: Όποιο και να είναι σήμερα το αποτέλεσμα, το 99% των πραγμάτων στην Ελλάδα θα μείνει ίδιο κι απαράλλαχτο.

Εύχομαι να ρίξατε την ψήφο σας εκεί που σας οδήγησε η συνείδησή σας (και όχι η τσέπη σας), και εύχομαι να μην χτυπάτε το κεφάλι σας σε ένα-δυο χρόνια, όπως όλοι αυτοί που ψήφισαν ΝΔ στις προηγούμενες εκλογές.

Καλή εκλογική βραδιά σε όλους!


1. Ο Λουκάς Βύντρα γεννήθηκε στην Τσεχία, αλλά είναι διεθνής με την Εθνική Ελλάδος. Μάλιστα, έχει αγωνιστεί και στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών, εκπροσωπώντας την Ελλάδα.

Ο Γιώργος Παπανδρέου γεννήθηκε στην Αμερική, αλλά είναι πολιτικός στην Ελλάδα. Μάλιστα, έχει εκλεγεί πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, εκπροσωπώντας την Ελλάδα.

2. Ο Λουκάς Βύντρα αγωνίζεται σαν δεξί μπακ που προωθείται, αλλά συχνά παίζει και στο κέντρο της άμυνας (και σπάνια αριστερά).

Ο Γιώργος Παπανδρέου εμφανίζεται σαν αριστερό μπακ που προωθείται, αλλά συνήθως παίζει στο κέντρο του πολιτικού φάσματος (και ενίοτε και δεξιά).

3. Ο Λουκάς Βύντρα σε κάθε γκάφα που κάνει ακούει τα εξ αμάξης από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού.

Ο Γιώργος Παπανδρέου σε κάθε γκάφα που κάνει ακούει τα εξ αμάξης από τους οπαδούς του Βενιζέλου.

4. Σύμφωνα με φήμες που ακούγονται, ο Λουκάς Βύντρα είναι βασικός στον Παναθηναϊκό επειδή η γυναίκα του έχει συγγένεια με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη.

Σύμφωνα με την κοινή λογική, ο Γιώργος Παπανδρέου είναι πρόεδρος στο ΠΑΣΟΚ επειδή ο ίδιος έχει συγγένεια με τον Ανδρέα Παπανδρέου.

5. Όταν στον Παναθηναϊκό δόθηκε η ευκαιρία να στείλει τον Λουκά Βύντρα στη Χέρτα Βερολίνου, οι «πράσινοι» αποφάσισαν να τον κρατήσουν στην ομάδα.

Όταν στο ΠΑΣΟΚ δόθηκε η ευκαιρία να στείλει τον Γιώργο Παπανδρέου σπίτι του, οι «πράσινοι» αποφάσισαν να τον κρατήσουν στην προεδρία.

6. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση, μετά από το ματς του Παναθηναϊκού με την Ατλέτικο Μαδρίτης, ο κόσμος ψήφισε για πρώτη φορά ως καλύτερο παίκτη τον Λουκά Βύντρα (!).

Σε πρόσφατη δημοσκόπηση, μετά από τις φήμες για πρόωρες εκλογές, ο κόσμος ψήφισε για πρώτη φορά ως καταλληλότερο πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου (!).

7. Τον χειμώνα του 2004 ήρθε για τον Λουκά Βύντρα η μεγάλη στιγμή της ποδοσφαιρικής του καριέρας, όταν έγινε παίκτης του Παναθηναϊκού – που να ήξερε τι τον περίμενε…

Τον χειμώνα του 2004 ήρθε για τον Γιώργο Παπανδρέου η μεγάλη στιγμή της πολιτικής του καριέρας, όταν έγινε αρχηγός του ΠΑΣΟΚ – πού να ήξερε τι τον περίμενε…

8. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού θα θυμούνται τον Λουκά Βύντρα για τα δύο γκολ που πέτυχε τον Φεβρουάριο του 2009 κόντρα στον ΠΑΟΚ , τα πρώτα του με τον Παναθηναϊκό.

Οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ θα θυμούνται τον Γιώργο Παπανδρέου για τις δύο εσωτερικές νίκες που πέτυχε το 2004 κόντρα στα λευκά και το 2007 κόντρα στον Βενιζέλο, τις πρώτες του με το ΠΑΣΟΚ.

9. Ο Λουκάς Βύντρα έγινε βασικός στον Παναθηναϊκό όταν έφυγε από την ομάδα ο (σαφώς ικανότερος) Γιούρκας Σεϊταρίδης.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έγινε πρόεδρος στο ΠΑΣΟΚ όταν έφυγε από την προεδρία ο (σαφώς ικανότερος) Κώστας Σημίτης.

10. Οι πολέμιοι του Λουκά Βύντρα τον κατηγορούν, όχι ότι δεν είναι φιλότιμος και δεν προσπαθεί για το καλό της ομάδας, αλλά ότι δεν μπορεί να προσφέρει, γιατί δεν είναι ικανός ποδοσφαιριστής.

Οι πολέμιοι του Γιώργου Παπανδρέου τον κατηγορούν, όχι ότι δεν είναι φιλότιμος και δεν προσπαθεί για το καλό της παράταξης, αλλά ότι δεν μπορεί να προσφέρει, γιατί δεν είναι ικανός πολιτικός.

ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ

Αν ο Λουκάς Βύντρα προτεινόταν από οποιονδήποτε προπονητή του Παναθηναϊκού για αρχηγός της ομάδας, οι οπαδοί του Παναθηναϊκού θα εξεγείρονταν και θα τα έκαναν γυαλιά-καρφιά στην Παιανία.

Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου προτάθηκε από τον Κώστα Σημίτη για αρχηγός του κόμματος, οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ ενθουσιάστηκαν και του επιφύλαξαν θερμή υποδοχή στην Χαριλάου Τρικούπη.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Είτε οι οπαδοί του Παναθηναϊκού, είτε οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ έχουν λάθος. Αλλά ποιοι;

Επόμενη σελίδα: »