Δεν υπάρχει τίποτα αυτονόητο στην ανθρωπότητα. Τίποτα. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να το μάθεις, αλλά οι πιο αποτελεσματικοί είναι συνήθως και οι πιο σκληροί. Ελευθερίες και δικαιώματα που λες ότι είναι “αυτονόητα”, δεν είναι. Πρέπει να τα διεκδικείς, να παλεύεις κάθε μέρα για να είσαι σίγουρος ότι θα τα έχεις και την επόμενη. Γιατί το πόσο εύκολα τα αυτονόητα γίνονται αδιανόητα είναι σοκαριστικό.

Σιχαίνομαι τους ανθρώπους που θα σκότωναν για την πίστη τους. Αν ο θεός που έχεις μέσα στο κεφάλι σου σε διατάζει να σκοτώσεις κόσμο για να του αποδείξεις την πίστη σου, τότε δύο τινά υπάρχουν: Είτε η θρησκεία σου είναι για τα μπάζα και αποτελεί κίνδυνο για την ανθρωπότητα, όπως και εσύ ο ίδιος, είτε εσύ είσαι για τα σίδερα και έχεις παρερμηνεύσει αυτά που σου λέει ο θεός σου και κάνεις δικά σου πράγματα – οπότε η θρησκεία σου είναι σεβαστή, αλλά η δική σου η θέση είναι σε ψυχιατρείο.

Δεν αποδεικνύεις την πίστη σου θερίζοντας κόσμο. Το να σκοτώνεις τους “άπιστους” επειδή δεν πιστεύουν στον θεό σου κάποτε ήταν ο πιο εύκολος τρόπος να επικρατήσει η θρησκεία σου, αλλά σήμερα είναι κάπως πασέ, με τον ίδιο τρόπο που κάποτε οι άνδρες μονομαχούσαν με όπλα για μία γκόμενα, αλλά αν σήμερα κάνουν το ίδιο το λέμε “έγκλημα πάθους” και θεωρείται είδηση μόνο αν κρύψεις καλά το πτώμα και αρχίσει να το ψάχνει η Νικολούλη.

Κάπου εδώ είναι που αρχίζω και σιχαίνομαι και τον εαυτό μου, γιατί γράφω όλα αυτά τα τετριμμένα που θα έγραφε οποιοσδήποτε άλλος ως “αυτονόητα”. Αμ έλα που δεν είναι αυτονόητα.

Βλέπεις, το Charlie Hebdo που τώρα πολλοί υποστηρίζουν με δακρύβρεχτα σχόλια και με αμέτρητα “Je suis Charlie”, είναι μία περίεργη ιστορία που, αν την ήξεραν, μάλλον θα υποστήριζαν τους δολοφόνους. Ή έστω, με ή χωρίς τη θέλησή τους, θα ήταν πιο κοντά σε αυτούς.

Η Charlie Hebdo είναι μία σατιρική εφημερίδα – αυτό πλέον το ξέρουμε όλοι. Αλλά όταν λέμε “σατιρική”, δεν το εννοούμε με τον όρο της πολιτικά ορθής σάτιρας τύπου Λαζόπουλου, δεν εννοούμε κανένα είδος “αθώας” σάτιρας. Εννοούμε ακραία σάτιρα, από αυτήν που θα έκανε τον Τζίμη Πανούση να κοκκινίσει από ντροπή. Οι σκιτσογράφοι του Charlie Hebdo έχουν ξεσκίσει κατά καιρούς πολιτικούς ηγέτες, θρησκευτικούς ταγούς, θρησκείες ολόκληρες – αλλά “ξεσκίσει”, έτσι; Μιλάμε για σκίτσα που πραγματικά τσακίζουν κόκαλα.

Και μπορεί οι περισσότεροι να έμαθαν την Charlie Hebdo ως μία τολμηρή εφημερίδα που είχε τα κότσια να τα βάλει με τον φονταμενταλισμό του Ισλάμ, όμως αυτή είναι μία τόσο μονόπλευρη εντύπωση, που είναι σαν να λες ότι τα “Νέα” είναι εφημερίδα για φιλόζωους, επειδή πριν από δύο βδομάδες έβαλε στο εξώφυλλό της μία αρκούδα.

Για παράδειγμα, αυτό το εξώφυλλο, με τον Χριστό να πηδάει το Θεό και στον κώλο του να είναι χωμένο το Άγιο Πνεύμα, ακόμα κι εμένα που είμαι άθεος με σοκάρει λίγο. Πόσω μάλλον αυτούς που πιστεύουν στον Θεό.

hebdo

Και εδώ είναι που κάπου χάνεται το αυτονόητο. Γιατί εσύ, φανατικέ χριστιανέ, που κατακεραυνώνεις το κακό Ισλάμ, αν έβλεπες εξώφυλλο σε ελληνική εφημερίδα να σου γαμάνε την Αγία Τριάδα, δε θα υποστήριζες την ελευθερία του Τύπου. Δε θα έβγαινε ο Πρετεντέρης να πει “είμαι κι εγώ με αυτούς που δείχνουν το θεό μου να γαμιέται”, δε θα έβγαινε να πει πόσο καλή και αρχιδάτη σάτιρα έκανε η εφημερίδα. Και αν κάποιος ψυχάκιας έμπαινε στα γραφεία της εφημερίδας με ένα καλάσνικοφ και σκότωνε όποιον έβρισκε μπροστά του, οι ίδιοι που σήμερα οδύρονται για το πλήγμα κατά της ελευθερίας της έκφρασης θα αντιδρούσαν με ένα αλαζονικό μειδίαμα και τη φράση-πασπαρτού: “Τα ήθελαν και τα ‘παθαν”.

Όχι, φίλε μου. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Ο καλός και ο κακός σε ένα έργο μπορεί να είναι το ίδιο πρόσωπο, ανάλογα με την οπτική γωνία που το κοιτάς. Αν δεν μπεις στον κόπο να δεις όλες τις πλευρές, τότε είναι σαν να μην έχεις δει καμία από τις πλευρές. Και κινδυνεύεις να εκτεθείς, λέγοντας παπάτζες όπως αυτές του Σαμαρά, που συνέδεσε την επίθεση κατά του Charlie Hebdo με τους μετανάστες – αλλά βέβαια κάτι τέτοιες παπάτζες είναι που κερδίζουν τις ψήφους. Κανείς δεν κέρδισε εκλογές λέγοντας την αλήθεια, και κανείς δεν κέρδισε εκλογές παρουσιάζοντας όλες τις πλευρές.

Τελικά με ποιον είσαι; Με το θύμα ή με τον θύτη; Όχι, δεν είναι αυτονόητο. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Εγώ θα πάω με το θύμα, όχι τόσο επειδή παραδοσιακά είμαι με το θύμα, αλλά επειδή μου αρέσουν ο άνθρωποι που τολμούν να αντισταθούν στην ηλιθιότητα – την πάσης φύσεως ηλιθιότητα. Οι άνθρωποι που λένε ότι προτιμούν να πεθάνουν όρθιοι, παρά να ζήσουν γονατιστοί.

Όχι, δεν είμαστε όλοι ο Charlie Hebdo. Δεν είμαστε άξιοι. Είμαστε αυτοί που κάθονται και κοιτάζουν τον αιμόφυρτο Charlie Hebdo να ξεψυχά, και περιμένουμε να τον δούμε να ξανασηκώνεται στα πόδια του. Και σίγουρα δεν είσαι εσύ ο Charlie Hebdo, εσύ που ευχαρίστως θα σκότωνες κάποιον που θα τολμούσε να κάνει πλάκα με τη θρησκεία σου. Εσύ είσαι με τους άλλους – απλά δεν το ξέρεις.

Advertisements