Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τις ευχές. “Χρόνια πολλά”. “Καλή χρονιά”. “Ό,τι επιθυμείς”. “Με το καλό”. “Καλούς απογόνους”. “Και στα δικά σας”. “Ζωή σε λόγου σας”. “Ποτέ ξανά πρωτάθλημα στον Πειραιά”. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια ευχή που πραγματικά να μου αρέσει να λέω. Εκτός από το “άντε γαμήσου”, αλλά αυτό δεν το λέω ακριβώς σαν ευχή, οπότε δεν πιάνεται. Ε, και καμιά φορά μου βγαίνει και κανένα “ψόφα”, σε πιο extreme περιπτώσεις. Αλλά κι αυτό δεν έχει βγει ποτέ αληθινό. Ούτε πρόκειται.

Γιατί να ευχηθείς; Αν πιστεύεις πραγματικά ότι με το να εύχεσαι κάτι αυτό το κάτι θα πραγματοποιηθεί, τότε πιθανότατα ανήκεις σε μία κατηγορία ανθρώπων με την οποία εδώ και χρόνια δεν μπορώ να συνεννοηθώ. Κάθε χρόνο λες “καλή χρονιά” – ψάξε να θυμηθείς πότε ήταν η τελευταία φορά που πέτυχε η ευχή. Ή μήπως δεν είπες κάποτε “χρόνια πολλά” σε κάποιον στα γενέθλιά του, και ήταν τα τελευταία γενέθλια που γιόρτασε; Και δεν αρχίζω καν με τα “βίον ανθόσπαρτον”.

Υποθέτω ότι οι ευχές είναι μία κοινωνική υποχρέωση. Πρέπει να ευχηθείς, γιατί αλλιώς θα είναι αγένεια, θα νομίζουν οι άλλοι ότι δεν ενδιαφέρεσαι γι’ αυτούς, ότι δε θέλεις το καλό τους, ότι τους ξεχνάς, ότι δεν εύχεσαι τα καλύτερα για το νέο έτος, ότι είσαι ένας μίζερος τύπος που δεν πιστεύει σε μία μαγική δύναμη που πραγματοποιεί ευχές, αρκεί να πιστεύεις στο Θεό, να περνάς γριούλες απέναντι στον ελεύθερο χρόνο σου και να χαμογελάς στοργικά όταν σε μπινελικώνουν επειδή είσαι ο εαυτός σου.

Οπότε, ακόμα κι αν δεν πιστεύεις στις ευχές, πρέπει να εύχεσαι. Ειδικά τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, που οι ευχές πέφτουν σαν βροχή από τον ουρανό και δεν είναι ευγενικό να κρατάς ομπρέλα.

Να γιατί χαίρομαι που υπάρχει το Ίντερνετ. Εδώ δε θα με κακολογήσει κανείς που δε θέλω να ευχηθώ. Δε με υποχρεώνει κανείς στο blog μου να κάνω κάτι, επειδή το κάνουν όλα τα άλλα blogs, και αν δεν το κάνω δε θα μου μιλάνε τα άλλα blogs και θα κάθομαι στη γωνία να γράφω μόνος μου με το ένα πόδι σηκωμένο και ένα καπελάκι που γράφει “ΗΛΙΘΙΟΣ” στο κεφάλι.

Εδώ δεν εύχομαι, γιατί δεν πιστεύω στις ευχές. Πιστεύω στις πράξεις. Αν το να ευχηθείς κάτι σε βοηθάει να το πετύχεις, να το κάνεις. Αν πάλι δεν πιστεύεις στις ευχές, αλλά στους χειροπιαστούς στόχους, τότε να βάλεις στόχους, και να παλέψεις για να τους πετύχεις.

Εδώ δεν εύχομαι. Ελπίζω. Είναι άλλο να εύχεσαι για κάτι και άλλο να ελπίζεις σε κάτι. Η ευχή δε σου κοστίζει τίποτα, λες μια μαλακία και την παίρνει ο αέρας. Η ελπίδα σε κινητοποιεί, σε ενοχλεί συνέχεια, σου δίνει μια σφαλιάρα κάθε φορά που πας να σκύψεις το κεφάλι για να συνέλθεις και να πλησιάσεις στον στόχο σου.

Οι ευχές είναι εύκολες. Οι ελπίδες είναι δύσκολες. Οπότε, για το 2015 δε σας εύχομαι τίποτα. Σας συμβουλεύω όμως να ελπίζετε. Είναι πιο δύσκολο, αλλά αξίζει.

Advertisements