Δεν ξέρω πώς γίνεται. Όχι, δεν ξέρω. Πώς γίνεται να νιώθεις τη σάρκα να λιώνει πάνω στα κόκαλά σου, να εκλιπαρεί το σώμα σου να επιβιώσει και ο εγκέφαλος να του λέει όχι, να πηγαίνεις κόντρα, κόντρα σε όλα.

Ξέρω όμως ότι θέλει κότσια. Το να σκοτώσεις για την ιδεολογία σου είναι εύκολο. Το να πεθάνεις είναι πιο δύσκολο. Αλλά το να πεθαίνεις κάθε μέρα γι’ αυτήν είναι εφιαλτικό. Και σπάνιο.

Γαμώτο, χρειαζόμαστε σύμβολα. Έχουμε ανάγκη από σύμβολα. Και αφού τα σύμβολα δε μας τα δίνουν αυτοί που πρέπει, εμείς θα τα παίρνουμε από εκεί που υπάρχουν. Από τις φυλακές, από τις μολότοφ και από τα πεζοδρόμια.

Εσύ βέβαια δεν ξέρω αν θες να γίνεις σύμβολο. Εσύ μας έστειλες στα τσακίδια πριν ακόμα ξεκινήσουμε. Και καλά έκανες, γιατί δεν έχουμε τίποτα να σου προσφέρουμε. Ούτε σε σένα, ούτε σε κανέναν. Είμαστε φυλακισμένοι στην ελευθερία μας, ενώ εσύ είσαι ελεύθερος στη φυλακή σου.

Δε θέλω να φύγεις, άλλοι θέλω να φύγουν. Εσύ να μείνεις και να μας δείξεις πώς γίνεται. Γιατί δεν ξέρουμε πώς γίνεται. Δεν έχουμε ιδέα πώς γίνεται.

Κι αν είναι να μας τα μάθει ένα παιδί, ας είναι. Δε θα παρεξηγηθούμε. Μισή ντροπή δική μας, και μισή των προηγούμενων.

Advertisements