Η συμπλήρωση 70 χρόνων από το Μπλόκο της Κοκκινιάς μάλλον πέρασε στα ψιλά από τα περισσότερα παραδοσιακά ΜΜΕ, που δε συγκινούνται ιδιαίτερα από κάτι τέτοιες επετείους, ίσως επειδή στο Μπλόκο της Κοκκινιάς δεν πέθανε κανένας Μπόμπολας, κανένας Ψυχάρης, κανένας Πρετεντέρης, αλλά χιλιάδες ανώνυμοι πολίτες – και όπως ξέρουμε καλά, ένας θάνατος είναι τραγωδία, αλλά χίλιοι θάνατοι είναι στατιστική, και οι στατιστικές δε χωράνε στα δελτία ειδήσεων, εκτός κι αν δείχνουν πόσο καλά τα έχει καταφέρει η κυβέρνηση Σαμαρά.

Ευτυχώς, στο Internet έγιναν αρκετά αφιερώματα, τα οποία είναι πολύ διδακτικά για όλους όσους δεν έχουν ακούσει τίποτα για το Μπλόκο της Κοκκινιάς, και δεν είναι καθόλου λίγοι.

Αν ρωτήσεις σήμερα έναν 18χρονο για το Μπλόκο της Κοκκινιάς, το πιθανότερο είναι να σου πει ότι είναι κλασικό αστυνομικό μπλόκο για αλκοτέστ που είναι γνωστό στην πιάτσα και οι οδηγοί φροντίζουν να το αποφεύγουν αν τα έχουν τσούξει. Κι αυτό γιατί ένας 18χρονος στην Ελλάδα περνά 12 χρόνια σε ένα θρανίο, για να μάθει με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια τη ζωή του Χριστού, της Παναγίας, του Αγίου Πέτρου, του Αγίου Παύλου, του Αγίου Πούτσου και κάθε πιθανού και απίθανου μικρού ή μεγάλου προφήτη του Χριστιανισμού, όμως δε μαθαίνει ποτέ για το Μπλόκο της Κοκκινιάς. Επίσης, έχει μάθει τα πάντα για το λαμπρό παρελθόν της Ελλάδας πριν από δυόμισι και βάλε χιλιετίες, αλλά δεν έχει ιδέα για το τι συνέβη σε αυτή τη χώρα πριν από 70 μόλις χρόνια. Εκτός, φυσικά, και αν φιλοτιμηθεί να διαβάσει ένα αξιοπρεπές εξωσχολικό βιβλίο ιστορίας – αλλά πόσοι είναι αυτοί, αλήθεια;

Είναι τραγικό, αλλά για να μάθεις Ιστορία πρέπει να ξεχάσεις όλα όσα έμαθες στο σχολείο. Γιατί προφανώς ο στόχος του σχολείου δεν είναι να σου μάθει σωστή Ιστορία, αλλά την Ιστορία που «πρέπει». Όπως στόχος του σχολείου δεν είναι να σου μάθει τι λέει η κάθε θρησκεία και να αποφασίσεις ελεύθερα από μόνος σου ποια επιλέγεις (αν φυσικά επιλέξεις κάποια), αλλά να σε κατηχήσει στη μία και μοναδική και αιώνια και αδιαμφισβήτητη Ορθοδοξία.

Ξέρεις, κανένας πρωθυπουργός, κανένας πρόεδρος και (κυρίως) κανένας δικτάτορας δε θα ήθελε να έχει να κάνει με έναν μορφωμένο λαό, γιατί οι μορφωμένοι λαοί είναι επικίνδυνοι. Οπότε δεν είναι να απορείς που το εκπαιδευτικό σύστημα, όχι μόνο στην Ελλάδα φυσικά, είναι φτιαγμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να μαθαίνεις αρκετά για να μπορείς να γράψεις και να διαβάσεις, αλλά όχι και αρκετά για να μπορείς να διαβάσεις πίσω από τις γραμμές.

Που σημαίνει ότι αν θέλεις να μάθεις, θα πρέπει να ψάξεις. Και πόσοι είναι διατεθειμένοι να ψάξουν; Ε, όχι και πάρα πολλοί. Άλλωστε να ψάξουν τι; Να διαβάσουν Ιστορία; Που το σχολείο τους έκανε να τη μισήσουν ως το πιο βαρετό και δύσκολο μάθημα του σχολείου; Που αντί να διαβάσουν για το πώς εξελίχθηκε η διπλωματία κατά τη διάρκεια του Α’ και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πρέπει απλά να αποστηθίσουν πότε υπεγράφη το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ ή η Συνθήκη της Λωζάνης;

Άσε, πού να μπλέκεις. Άλλωστε, αυτά συνέβαιναν παλιά, τι μας νοιάζουν σήμερα; Έχουμε εμφύλιο; Έχουμε δικτατορία; Έχουμε φασίστες; Έχουμε δωσίλογους; Όχι. Δεν έχουμε τέτοια πράγματα. Στο 2014 ζούμε, διάολε. 70 χρόνια μετά από το Μπλόκο της Κοκκινιάς. Και 192 χρόνια μετά τη μάχη στα Δερβενάκια. Και 561 χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Και 2.504 χρόνια μετά τη μάχη του Μαραθώνα.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο Μπλόκο της Ιστορίας, που ποτέ δε θα το μάθεις, γιατί δεν έχει συγκεκριμένη ημερομηνία που έγινε, οπότε δεν έχεις κι εσύ τι να αποστηθίσεις. Αν δεν μπορείς να το παπαγαλίσεις, δεν είναι Ιστορία. Τουλάχιστον όχι σχολική.

Advertisements