Οι περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν τις φωτογραφίες για να φυλάνε τις αναμνήσεις τους, και να τις έχουν εύκαιρες όταν θέλουν θα θυμηθούν κάποια στιγμή της ζωής τους. Εμένα δε μου αρέσουν οι φωτογραφίες, αν και δεν είμαι σίγουρος ακόμα ότι έχω καταλάβει το λόγο.

Γεγονός είναι πάντως ότι οι φωτογραφίες μου που υπάρχουν είναι ελάχιστες, και οι περισσότερες ελήφθησαν σε μία περίοδο που δεν μπορούσα να αντιδράσω, δηλαδή μέχρι τα 4 ή 5 μου χρόνια. Ποτέ δε μου αρέσει ο τρόπος που βγαίνω στις φωτογραφίες. Και ποτέ δεν έχω γνωρίσει κανέναν που να δει μία φωτογραφία του και να πει “ωραίος βγήκα εδώ”. Αντίθετα, όλοι όσοι έχω γνωρίσει και τους λέω ότι σε αυτή τη φωτογραφία βγήκα χάλια, απαντούν “όχι ρε, ωραίος έχεις βγει”. Μύλος.

Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχω αναμνήσεις. Απλά εγώ έχω άλλο τρόπο να φυλάω τις αναμνήσεις: Τη μουσική.

Δε λέω, έχουν την πλάκα τους τα φωτογραφικά άλμπουμ, αλλά τα μουσικά άλμπουμ είναι άλλο πράγμα. Όχι, σκέψου το: Τι θα ήθελες να ξέρεις για έναν άνθρωπο, πώς βγήκε στην πρώτη φωτογραφία του ή ποιος ήταν ο πρώτος δίσκος που αγόρασε και γιατί;

Έχω μαζέψει σε μία λίστα στο Spotify 800 και βάλε τραγούδια. Δεν είναι απαραίτητα τα αγαπημένα μου τραγούδια, και οπωσδήποτε δεν είναι τα καλύτερα τραγούδια του κόσμου. Για πολλά από αυτά ντρέπομαι που τα έχω στην playlist μου και μπορεί ανά πάσα στιγμή στο shuffle να ακούσουν οι άλλοι γύρω μου ότι ναι, έχω μέσα σε αυτήν Eiffel 65, Σάκη Ρουβά, Φανή Δρακοπούλου και Backstreet Boys.

Ντρέπομαι, με τον ίδιο τρόπο που θα ντρεπόμουν αν έβλεπε κανείς εκείνη τη φωτογραφία που είμαι τριών χρονών σε μία καρέκλα έξω από τη σκηνή μας σε ένα κάμπινγκ και πιάνω το πουλί μου (πολύ εμπνευσμένο ενσταντανέ μαμά, ευχαριστώ). Δεν ντρέπομαι για τις αναμνήσεις μου, αλλά για τον τρόπο που αποτυπώθηκαν.

Γιατί ναι, αυτή η playlist δεν είναι απλά μια χούφτα τραγούδια που βάζω απλά σαν μουσικό χαλί για ό,τι κάνω, αλλά ένα ζωντανό άλμπουμ αναμνήσεων, όπου κάθε τραγούδι είναι και μία ανάμνηση, και ακούγοντάς το είναι σαν να κάνω φλας μπακ σε κάποια προηγούμενη φάση της ζωής μου.

Όπως το “Δεν Είμαι Τρομοκράτης” και το “Με μια 16άρα” των Ζιγκ Ζαγκ, που τα τραγουδάγαμε μαζί με τα άλλα παιδιά στο σχολικό όταν γυρίζαμε από το σχολείο στη Β’ Δημοτικού – φαντάσου πώς μας κοίταζε η συνοδός, 7 χρονών παιδιά, όταν φωνάζαμε “είμαι ερωτευμένος με μια 16άρα”.

Ή τα άπαντα των Iron Maiden, που ξεκοκάλισα μέσα σε ένα σαββατοκύριακο στα 12 μου χρόνια, σε ένα μίνι ταξίδι στα Καλάβρυτα.

Ή τα πρώτα τραγούδια των Ημισκουμπρίων, που είχα αγοράσει το δίσκο τους σε βινύλιο και τον έχω ακόμα σπίτι – χάρη σε αυτόν το δίσκο έμαθα να χρησιμοποιώ το πικάπ.

Ή το Smack My Bitch Up των Prodigy, που ξενύχτησα ένα βράδυ στο MAD περιμένοντας να δω το uncensored βιντεοκλίπ, που θα έπαιζε μετά τα μεσάνυχτα.

Ή εκείνο το El Corazon, που το άκουσα 70 συνεχόμενες φορές μέσα σε μία μέρα για να μάθω απ’ έξω κι ανακατωτά τους στίχους του, επειδή ήταν το αγαπημένο τραγούδι κάποιας με την οποία ήμουν ερωτευμένος τότε – ακόμα τους θυμάμαι.

Ή τη “Σιωπή” από τα Ξύλινα Σπαθιά, που πλέον την έχω κόψει γιατί δεν μπορώ να την ακούσω χωρίς να δακρύσω.

Ή το Basket Case των Green Day, που το άκουγα στις διαφημίσεις ανάμεσα στους Munsters και τον Batman τα απογεύματα στο Seven X.

Ή τον Καθρέφτη του Φοίβου Δεληβοριά, που θυμάμαι να έχουμε τραγουδήσει σαν χορωδία ένα ολόκληρο θέατρο μαζί με τον Δεληβοριά, χωρίς μικρόφωνο, σε κάποιο live.

Ή το You’re Speaking My Language, που ήταν τελικά το μόνο που μου έμεινε από εκείνη τη συναυλία των Scorpions που έκαναν support οι Juliette & The Licks.

Ή την Πριγκιπέσσα (ΟΧΙ με Βασίλη Καρρά) που μου θυμίζει κάτι πειραγμένες σκοπιές στη Χίο, όταν ήμουν φαντάρος.

Ή το Bittersweet Symphony των Verve, που πρακτικά μου έμαθε πώς να χρησιμοποιώ την ίδια ανέκφραστη έκφραση στο πρόσωπο ό,τι κι αν γίνεται την ώρα που περπατάω στο δρόμο.

Ή το “Ζήτω τα Παράλογα” του Τερζή, που ένα βράδυ που παρίστανα τον DJ σε ένα πάρτυ μου ζήτησε να το βάλω εκείνη η Λειβαδιώτισσα συμφοιτήτριά μου.

Τέλος πάντων, you get the point. Εγώ μάλλον δε θα έχω να δείχνω στα παιδιά μου φωτογραφίες από την εφηβεία μου, αλλά θα μπορώ να τους δείξω τη μουσική που με καθόρισε και με έκανε αυτόν που είμαι σήμερα – ίσως αν άκουγα Τσαϊκόφσκι και Μότσαρτ να ήμουν καλύτερος, αλλά πραγματικά δε με ενδιαφέρει καθόλου.

Το θέμα είναι να συνεχίσω να δημιουργώ μνήμες μέσα από τα τραγούδια. Να συνεχίσω να ακούω τραγούδια και να τα συνδέω με καταστάσεις, με τόπους, με ανθρώπους, με στιγμές. Και μετά να τα βάζω στην playlist μου, και όταν σκάνε τυχαία στο shuffle να τα θυμάμαι όλα από την αρχή. Ποιο φωτογραφικό άλμπουμ μπορεί να σου το προσφέρει αυτό;

Τώρα πια έχω όλο και λιγότερο χρόνο για να δημιουργώ μνήμες – και όλο και λιγότερος από αυτόν τον λίγο χρόνο αξίζει να μνημονεύεται στο μέλλον. Αλλά ταυτόχρονα τώρα έχω και πολύ περισσότερα εργαλεία για να ανακαλύψω νέα μουσική: Κάποτε ήταν μόνο το MTV και το ραδιόφωνο, τώρα είναι το Spotify και το YouTube.

Έχω γύρω στα 100 τραγούδια που περιμένουν να συνδεθούν με κάποια μνήμη. Κάπου θα βρω να τα βολέψω κι αυτά. Ευτυχώς, αυτά τα άλμπουμ δεν ξεμένουν ποτέ από χώρο.

Advertisements