Μερικά πράγματα είναι τόσο αυτονόητα, που δε θα έπρεπε καν να ασχολείται κανείς με αυτά, παρά μόνο για να πει αυτό το αυτονόητο, αυτό που οποιοσδήποτε έχει μυαλό στο κεφάλι του και όχι βόθρο μπορεί να καταλάβει.

Αλλά δυστυχώς η βλακεία είναι αήττητη – και αυτό όχι τόσο επειδή οι βλάκες είναι τόσο τρομερά οργανωμένοι που να μπορούν να αποκρούσουν αποτελεσματικά κάθε λογικό επιχείρημα, αλλά επειδή οι βλάκες έχουν πολύ ισχυρούς φίλους. Βλέπεις, η βλακεία και η εξουσία είναι τόσο στενά συνδεδεμένες, που είναι σχεδόν αδύνατο να σκεφτείς τη μία χωρίς την άλλη. Τουλάχιστον στον πλανήτη μας.

Έτσι, πρέπει να εξηγείς ότι όταν μία χώρα δέχεται επίθεση από όρνια, τα οποία απαιτούν να τους δώσει κέρδος 1.600% για ομόλογα που αγόρασαν σε εξευτελιστική τιμή, δεν μπορείς να είσαι με το μέρος των ορνέων – εκτός κι αν είσαι και ο ίδιος όρνιο, οπότε υπερισχύει η συναδελφική αλληλεγγύη και πάω πάσο.

Πρέπει ακόμα να εξηγείς ότι το γεγονός ότι μία χώρα χρεοκόπησε εξαιτίας μίας επίθεσης από όρνια δεν είναι λόγος να πανηγυρίζεις, όταν ζεις σε μία χώρα που μπορεί ανά πάσα στιγμή να χρεοκοπήσει εξαιτίας μίας επίθεσης από όρνια.

Πρέπει να εξηγείς ότι όταν κάποιος στοιβάζει δεκάδες ανθρώπους σε καλύβες, τους έχει κρυφούς και παράνομους, τους απαγορεύει να υπάρχουν, παρά μόνο για να του μαζεύουν φράουλες που μετά θα μοσχοπουλήσει, και αν αντιδράσουν σε οτιδήποτε τους γαζώνει με σφαίρες, τότε δεν είναι ούτε «επιχειρηματίας», ούτε «επιστάτης», αλλά δουλέμπορος και μαφιόζος.

Και πρέπει να εξηγείς ότι το γεγονός ότι ένας δικαστής έβγαλε μία απόφαση, δε σημαίνει αυτομάτως ότι η απόφαση αυτή είναι σωστή και πρέπει να γίνει σεβαστή από όλους, όταν είναι κατάφωρα άδικη και αυτό μπορεί να το κρίνει όχι ένας δικαστής, αλλά ακόμα και ένα παιδάκι νηπιαγωγείου. Ότι δηλαδή αυτό που λέμε «Δικαιοσύνη» είναι πολύ περισσότερα πράγματα από μία απόφαση ενός δικαστή.

Πρέπει να εξηγείς ότι όταν σε έναν «πόλεμο» μεταξύ δύο χωρών, η μία σκοτώνει κατά εκατοντάδες αθώους ανθρώπους, χτυπώντας σχολεία, νοσοκομεία, αγορές και πάρκα, και η άλλη σκοτώνει 60 νοματαίους, κι αυτούς στρατιώτες, τότε δεν είναι «πόλεμος», αλλά «γενοκτονία».

Πρέπει να εξηγείς ότι όταν κάποιος σου πατάει το λαιμό με το πόδι του, το να πάρεις ένα πιστόλι και να του τινάξεις τα μυαλά στον αέρα δεν είναι «δολοφονία», αλλά αυτοάμυνα. Αντίθετα, όταν πας να τινάξεις τα μυαλά ανθρώπων που δεν μπορούν να σε απειλήσουν με τίποτα παραπάνω από τα λόγια τους, τότε δεν είναι «νόμιμη άμυνα», αλλά απόπειρα δολοφονίας.

Και πρέπει να εξηγείς ότι όταν εναντιώνεσαι με οποιονδήποτε τρόπο σε μία χώρα που διαπράττει γενοκτονία, δεν είσαι «αντισημίτης», «αντιαμερικάνος», «ανθέλληνας» ή «αντιγουατεμαλανός», αλλά «αντι-ηλίθιος».

Να μαζευτούμε μια μέρα εμείς οι αντι-ηλίθιοι να αποφασίσουμε αν αξίζει να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ή είναι πια υπερβολικά ψυχοφθόρο.

Advertisements