Η Eurovision είναι για γέλια, το ξέρουμε αυτό. Δεν τη βλέπουμε (οι περισσότεροι, τουλάχιστον) επειδή απολαμβάνουμε το υψηλό επίπεδο των συμμετοχών, αλλά επειδή είναι ένα διασκεδαστικό θέαμα. Τραμπάλες, τραμπολίνα, ακροβάτες, ρόδες για χάμστερ, πατινάζ χωρίς πάγο, τραγουδιστές-πάουερ ρέιντζερς, γυναίκες με μούσια – ποιος χέστηκε για τη μουσική.

Καμιά φορά, πάλι, η Eurovision αποδεικνύεται πολύ πιο σοβαρή από κάτι ανθρώπους που παίρνουν τους εαυτούς τους πολύ στα σοβαρά, χωρίς να καταλαβαίνουν πόσο ασόβαροι είναι.

Ναι, μία γυναίκα με μούσια κέρδισε τη Eurovision φέτος, και δεν ξέρω αν αυτό όντως περνάει κάποιο μήνυμα, ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί άλλα ίσοι, ότι υπάρχει και τρίτο φύλο, ότι οι γυναίκες με τρίχες είναι σούπερ σέξι, ή απλά είναι η συνέχεια μία μακράς παράδοσης που θέλει τα «φρικιά» να γίνονται αποδεκτά με ενθουσιασμό από τους fans του θεσμού. Στο κάτω-κάτω, πώς μπορείς να πάρεις στα σοβαρά μία τέτοια διοργάνωση;

Άκουσα πολλά αρνητικά σχόλια για την Κοντσίτα Βουρστ. Πολλοί ένιωσαν να προσβάλλεται η αισθητική τους. Δεν το βρίσκω κακό αυτό, ο καθένας έχει μία δική του άποψη για το τι είναι καλαίσθητο και τι αντιαισθητικό, και κανείς δεν μπορεί να του επιβάλει την άποψη ότι μία γυναίκα με μούσια είναι καλαίσθητο θέαμα. Εγώ πάντως αισθητικά το βρήκα ενδιαφέρον θέαμα.

Άλλοι, πάλι, ένιωσαν πως απειλείται η κοσμοθεωρία τους, που θέλει τους άνδρες να έχουν μούσια και να φοράνε παντελόνια, τις γυναίκες να φοράνε φούστες και κραγιόν, και οποιοδήποτε μπλέξιμο μεταξύ των δύο να είναι «αφύσικο». Ίσως θα πρέπει να μαζευτούμε μια μέρα να συζητήσουμε για το τι είναι «φυσιολογικό» και τι «αφύσικο» – ίσως να εκπλαγούμε όλοι όταν καταλάβουμε ότι στην πραγματικότητα πολλά που θεωρούμε «αφύσικα», στην πραγματικότητα είναι πιο «φυσιολογικά» και από την αλληλουχία των εποχών.

Πολλοί είπαν ότι η Κοντσίτα είναι «ανώμαλη». Εγώ λέω ότι ο πραγματικά ανώμαλος είναι αυτός που επιβάλλει τη «φυσιολογική» ανωμαλία του στους άλλους. Απ’ όσο θυμάμαι, η Κοντσίτα δε βγήκε να πει «αγόρια, από αύριο θα φοράτε όλοι φορέματα, κι εσείς κορίτσια, αφήστε γένια – αλλά μην ξεχάσετε να ξυρίσετε τις μασχάλες σας». Ξέρεις τι είναι πραγματικά ανώμαλο; Να βλέπεις έναν άνθρωπο να κάνει αυτό που γουστάρει, χωρίς να ενοχλεί κανέναν, και να τον κατακρίνεις γι’ αυτό. Αν έρθει να σε ενοχλήσει η Κοντσίτα, να μου το πεις να πάω να τη δείρω.

Ένα από τα αγαπημένα σχόλια που άκουσα χθες ήταν το «πώς θα εξηγήσω στα παιδιά μου ότι είναι μια γυναίκα με γένια;». Αγαπητέ γονιέ, μην ανησυχείς. Το παιδί σου θα μεγαλώσει σε έναν κόσμο πολύ πιο απελευθερωμένο από τον δικό σου – ίσως και χάρη στις προσπάθειες της Κοντσίτα και των ομοίων της – και θα καταλάβει πολύ πιο εύκολα από σένα. Σε μερικά χρόνια, θα είναι το παιδί σου που θα δυσκολεύεται να σου εξηγήσει κάποια πράγματα, επειδή εσύ έχεις μείνει κολλημένος στον 20ό αιώνα. Να σου θυμίσω ότι κάποτε θεωρείτο αδιανόητο να ψηφίζουν οι γυναίκες ή να μην έχεις σκλάβους στη φυτεία να σου μαζεύουν το βαμβάκι. Ο κόσμος ευτυχώς προχωράει, και μπορεί να προχωρήσει και χωρίς εσένα – αλλά μην κρατάς πίσω και το παιδί σου, είναι κρίμα.

Και φυσικά, μακράν το αγαπημένο μου: «Εγώ δεν έχω πρόβλημα με τους γκέι, αλλά…». Αλλά είσαι ομοφοβικός και ντρέπεσαι να το πεις. Έλα, δεν είναι ντροπή να παραδεχθείς πως είσαι αρκετά αμόρφωτος για να είσαι και ομοφοβικός. Μην το παίρνεις στραβά: Μπορεί να το λένε «ομοφοβία», αλλά δεν είναι φοβία. Στην πραγματικότητα είναι αγνό, παρθένο μίσος. Έλα, άντρακλά μου, δεν είσαι φοβικός. Απλά μισείς. Δεν είναι ντροπή.

Κακά τα ψέματα, αγόρια, κορίτσια και οτιδήποτε στο ενδιάμεσο: Το διαφορετικό πάντα θα το χρειαζόμαστε. Δε θα το αγαπήσουμε απαραιτήτως – μπορεί και να το λοιδωρήσουμε, να θεωρήσουμε ότι μας απειλεί, να κηρύξουμε ιερό πόλεμο εναντίον του. Αλλά θα το χρειαζόμαστε όσο χρειαζόμαστε τον αέρα που αναπνέουμε. Γιατί αν ήμασταν όλοι ίδιοι, αυτός ο κόσμος θα ήταν πολύ βαρετός. Τόσο βαρετός, όσο αυτοί οι οπισθοδρομικοί τύποι που θέλουν να κάνουν όλο τον κόσμο βαρετό, σαν τα μούτρα τους.

Ευτυχώς, κάποιοι άλλοι τύποι τον κάνουν πιο ενδιαφέροντα. Και οφείλουμε να τους ευχαριστήσουμε γι’ αυτό.

Advertisements