Περαστικός ήμουν, μη νομίζεις, είδα φως στο τούνελ και μπήκα, αλλά τι στο διάολο, πόσο βάθος είναι πια αυτό το γαμήδι το φως, τόσα χρόνια περπατάω κι ακόμα στο βάθος είναι, πόσο βάθος πια, και τι είναι τέλος πάντων εκεί στο βάθος και λαμπυρίζει έτσι, εντάξει, ξέρω, ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, και ό,τι είναι χρυσός δε λάμπει, γιατί αλλιώς θα έλαμπε η Χρυσή Αυγή, αλλά η Χρυσή Αυγή είναι μαύρη, και είναι τόσο ειρωνικό που απεχθάνεται τόσο τους μαύρους μία μαυρίλα που αγαπάει τόσο το μαύρο, και φυσικά δεν εννοώ το μαύρο, τους μπάφους που λέμε, γιατί αν έκαναν μπάφους απλά θα μαζευόντουσαν στα γραφεία τους και θα λέγανε μαλακίες προσέχοντας να μην τους ακούσουν οι πράσινοι δράκοι στο δίπλα διαμέρισμα, δε θα έβγαιναν στους δρόμους να σαπίζουν στο ξύλο όποιον γεννήθηκε με άλλο χρώμα από το δικό τους, ή σε άλλη χώρα από τη δική τους, ή μιλάνε άλλη γλώσσα από τη δική τους, γιατί τα ελληνικά άλλωστε είναι η μητέρα όλων των γλωσσών, το οποίο σημαίνει ότι έχει πηδηχτεί ποιος ξέρει με πόσες άλλες για να βγουν όλες οι υπόλοιπες μπάσταρδες γλώσσες, κι εμείς την προσέχουμε σαν τα μάτια μας την άσπιλη πουτάνα, μην τυχόν και μας τη μαγαρίσουνε, σαν τον κερατά που όλοι ξέρουν ότι είναι κερατάς εκτός από τον ίδιο, όπως γίνεται και με τους βλάκες, που όλοι ξέρουν ότι είναι βλάκες εκτός από τους ίδιους, γιατί πρέπει να είσαι έξυπνος για να καταλάβεις ότι είσαι βλάκας, αλλά δε χρειάζεται να είσαι βλάκας για να νομίζεις ότι είσαι έξυπνος, αρκεί να είσαι τόσο βλακωδώς εγωιστής που να μη βλέπεις μπροστά σου, και δεν είναι μόνο ο εγωισμός που μπορεί να σε τυφλώσει, μπορεί να είναι και ο έρωτας, η αλαζονεία, το χρήμα – κυρίως το χρήμα, που σου το κρεμάνε με σπάγγο μπροστά στα μάτια σου και δε βλέπεις τίποτα άλλο μπροστά σου, μόνο ένα χαρτονόμισμα που στην πραγματικότητα ποτέ δεν μπορείς να πιάσεις, μόνο να το κυνηγάς, γιατί όσο περισσότερο το πλησιάζεις, τόσο περισσότερο το κυνηγάς, και όσο περισσότερο χρήμα μαζεύεις, τόσο περισσότερο νομίζεις ότι χρειάζεσαι, και βρίσκεσαι κάποια στιγμή να είσαι τόσο φτηνός, που όλα τα χρήματα του κόσμου δεν μπορούν πια να σε κάνουν άνθρωπο, όμως δε σε νοιάζει, γιατί στο μυαλό σου είσαι φτασμένος, είσαι επιτυχημένος, είσαι πρότυπο για όλους, ένα πρότυπο που διαφημίζεται σε όλα τα κανάλια και σε όλες τις εφημερίδες, που το βλέπουν οι μανάδες και διαστρέφουν τα παιδιά τους για να του μοιάσουν, και τα παιδιά ζουν για πάντα δυστυχισμένα μην μπορώντας να πιάσουν το ιδανικό, χωρίς να βλέπουν ότι πίσω από αυτό το πρότυπο υπάρχει τόση σαπίλα που θα αρκούσε για να γεμίσει μπόχα ολόκληρο το βασίλειο της Δανιμαρκίας και να μη φεύγει όσα παράθυρα κι αν ανοίξεις, όμως αν τη σαπίλα την ψεκάσεις με άρωμα λάιφστάιλ, οι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να μυρίσουν μόνο το άρωμα, κι ας μην την κρύβει όλη τη σαπίλα, κι ας φαίνεται η μούχλα εκεί, ναι, εκεί στις άκρες, άμα πάρεις μια βαθιά ανάσα θα την καταλάβεις, άμα δεις λίγο πιο προσεκτικά θα δεις το ζαρωμένο δέρμα να έχει μια απόχρωση του μπλε, θα δεις ότι αυτός που σου λέει ότι υπάρχει βάθος στο τούνελ είναι ο ίδιος που σε πέταξε στο τούνελ και κλείδωσε την πόρτα πίσω σου, και σε άφησε εκεί να ψάχνεις αυτό το γαμήδι το φως, που ούτε που ξέρεις τι είναι, αλλά το ψάχνεις, και καθώς το ψάχνεις σου πέφτουν κομμάτια από την ψυχή σου, αλλά δεν τα βλέπεις, γιατί η ψυχή σου είναι διάφανη, και δεν κάνει κρότο όταν πέφτει στο έδαφος, όμως όταν αυτή η παλιά λάμπα στο βάθος του τούνελ καεί, τότε θα κάνει κρότο, και ίσως τότε καταλάβεις ότι τόσο καιρό πήγαινες προς τη λάθος πλευρά του τούνελ, και ότι το σκοτάδι τελικά μπορεί να είναι πιο ασφαλές από το χλωμό φως, και ίσως να το καταλάβεις εγκαίρως, πριν να είναι πια αργά για να γυρίσεις πίσω, πίσω όχι σε αυτό που ήσουν, αλλά σε αυτό που θα έπρεπε να έχεις γίνει και δεν έγινες ποτέ, ίσως και να το καταλάβεις εγκαίρως πως προλαβαίνεις ακόμα, προλαβαίνεις πριν τελειώσει αυτό το κείμενο, προλαβαίνεις ανάμεσα στις μέρες που φεύγουν και δεν τις προλαβαίνεις, προλαβαίνεις.

Advertisements