Λένε πως όταν ένα έτος φτάνει στο τέλος του, βλέπεις όλη τη χρονιά να περνάει μπροστά από τα μάτια σου. Ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων. Ή κάτι εντελώς άσχετο, και αυτό που έγραψα τώρα απλά το επινόησα. Ναι, μάλλον αυτό το τελευταίο είναι, γιατί δεν ισχύει. Στην πραγματικότητα, δε θυμάμαι απολύτως τίποτα που να συνέβη τον Ιανουάριο, το Φεβρουάριο, το Μάρτιο ή τον Απρίλιο. Μετά, αν ζοριστώ πολύ, κάτι θα θυμηθώ από Μάιο, και από Ιούνιο και μετά τα έχω πιο πρόσφατα. Αν έβλεπα όλη τη χρονιά να περνάει μπροστά από τα μάτια μου, το πρώτο μισό της ταινίας θα ήταν διαφημίσεις.

Γενικά, δε θα ‘λεγες ότι είμαι και ο ιδανικός άνθρωπος για να με βάλει κανείς να κάνω ανασκόπηση στο 2013. Δεν είμαι εγώ για να γράφω άρθρα του τύπου “οι 20 μεγαλύτερες στιγμές της χρονιάς”, “οι 50 άνθρωποι που σημάδεψαν το 2013”, “100 ταξίδια που έπρεπε να έχετε κάνει το 2013 αλλά -αχ τι μαλάκες που είστε- δεν τα κάνατε”, “η λίστα με τα 200 πράγματα που προλαβαίνετε να κάνετε πριν τελειώσει η χρονιά” και τέτοια. Εγώ με το ζόρι μπορώ να σου κάνω μια ανασκόπηση της ημέρας, κι αυτό αν τύχει να θυμάμαι τι έφαγα το μεσημέρι.

Αυτό το παθαίνω συνέχεια με τις ταινίες. Μία μέρα αφού δω μία ταινία τα θυμάμαι όλα. Δύο εβδομάδες μετά έχω ξεχάσει τις λιγότερο σημαντικές σκηνές. Μετά από ένα μήνα έχω ξεχάσει και κάποιες από τις πιο σημαντικές σκηνές. Στο τρίμηνο θυμάμαι μόνο ποιοι ηθοποιοί έπαιζαν και ποιο ήταν το τέλος. Στο εξάμηνο θυμάμαι μόνο ποιοι ηθοποιοί έπαιζαν. Και στο χρόνο πάνω, βλέπω την ταινία στο IMDB και αναρωτιέμαι πώς και δεν την έχω δει ακόμα.

Τι θα μου μείνει, λοιπόν, από το 2013; Νομίζω ότι θα ήμουν άδικος αν δεν παραδεχόμουν πως το 2013, προσωπικά για μένα, ήταν το πρώτο έτος μετά από χρόνια (τουλάχιστον πέντε χρόνια, με έναν πρόχειρο υπολογισμό) που δε μου βγάζει αυτό το πικρό “κάθε πέρσι και καλύτερα” που βασανίζει τους περισσότερους από μας κάθε χρόνο. Φέτος ανήκω στη μειοψηφία. Όχι, δεν κέρδισα το λαχείο, ούτε κατάφερα να πηδήξω τη Μόνικα Μπελούτσι – αν και όταν χώρισε με τον Βενσάν Κασέλ αναπτερώθηκαν οι ελπίδες μου. Κι εγώ δύσκολα τα φέρνω βόλτα, κι εγώ παλεύω με τον κακό μου εαυτό και συνήθως χάνω με διαφορά, κι εγώ σκατά περνάω στην τελική, αν κάνω το λάθος και συγκρίνω το σήμερα με το 2004, ας πούμε.

Αν όμως το συγκρίνω με το μέσο όρο σήμερα, οπωσδήποτε είμαι πιο πάνω. Έχω δουλειά, έχω μία ζωή που ακροβατεί πάνω από το όριο της επιβίωσης, έχω τα απολύτως βασικά, που συνίστανται στο να πληρώνεις τους λογαριασμούς και τους φόρους, να μπορείς να αγοράσεις το φαγητό του μήνα, και να φοράς το ίδιο φούτερ που φορούσες στο Λύκειο επειδή δε σου περισσεύουν χρήματα για να πάρεις καινούργια ρούχα.

Getting away with it all messed up. That’s the living.

Όσο και να το θέλω κατά βάθος, φέτος δεν μπορώ να γκρινιάξω. Και αυτό με κάνει να θέλω να γκρινιάξω ακόμα περισσότερο. Γιατί στο τέλος κάθε χρόνου παραδοσιακά γκρινιάζω για όλα τα στραβά του έτους και γκρινιάζω προκαταβολικά για τα στραβά του επόμενου έτους που αναπόφευκτα θα έρθουν, γιατί σε αυτή τη χώρα τίποτα δε λειτουργεί σωστά, που πήγατε και μου ψηφίσατε Σαμαρά και τώρα γκρινιάζετε κι εσείς για τα χάλια σας, μη γαμήσω το δικαίωμα στην ψήφο σας που έχετε μούτρα και μιλάτε γαμώ τον Αντίχριστό σας μέσα.

Τελικά, τι θα θυμάμαι από το 2013; Ότι ήταν μία ακόμα χρονιά ύφεσης (έχω χάσει πια το λογαριασμό, δε θυμάμαι πόσα χρόνια έχουμε φτάσει, αλλά ελπίζω τουλάχιστον να κυνηγάμε κάποιο ρεκόρ), από την οποία επιβίωσα με λιγότερα ορατά σημάδια απ’ όσα φοβόμουν. Τα αόρατα θα τα δούμε στην πορεία, όταν αποφασίσουν να εμφανιστούν – δεν μπορούμε να αγχωνόμαστε και γι’ αυτά.

Το 2013 ήταν ένα έτος καταστροφής, κι εγώ βγαίνω από αυτό πιο δυνατός απ’ ό,τι ήμουν όταν μπήκα. Αυτό είναι κατόρθωμα. Και αυτό είναι που αξίζει να θυμάμαι από το 2013: I got away with it all messed up. That’s the living. Αυτό είναι το τραγούδι μου για το 2013, το τελευταίο έτος μου πριν πατήσω τα 30.

Πέρυσι είχα διαλέξει ένα άλλο τραγούδι για το 2012: Το “Είναι Δύσκολα να Στέκεσαι Όταν Τρέχει ο Χρόνος”. Κι αυτό ισχύει ακόμα, ο χρόνος με παρασέρνει στα 30 κι εγώ προσπαθώ όλο και λιγότερο να του πάω κόντρα.

Για το 2014 δεν έχω ευχές να κάνω. Δεν πιστεύω στις ευχές, σε καμία ευχή, από την καλημέρα και την καλή χρονιά μέχρι τα χρόνια πολλά και τα “πολύχρωμος κι εντοιχισμένος”. Πιστεύω μόνο στους εαυτούς μας. Εμείς είμαστε οι ευχές μας.

2014, bring it on. Σε περιμένουμε ήδη. Χωρίς ευχές. Μόνο με ελπίδες.

Advertisements