Νομίζω ότι έχει έρθει η ώρα να επανακαταλάβω αυτό το blog. Όχι σαν το Σαμαρά που έλεγε ότι θα επανακαταλάβει τις πόλεις από τους κακούς μετανάστες και μετά άφησε τη δουλειά στους χρυσαυγίτες – εγώ θα το επανακαταλάβω μόνος μου.

Όταν ξεκίνησα αυτό το blog, έγραφα για μένα. Κάπου στην πορεία, έπαψα να γράφω για μένα και άρχισα να γράφω για τους άλλους. Κάποια εσωτερική ανάγκη ή κάποια εξωτερική επιταγή με έπεισε ότι αυτό που πρέπει να κάνω στη ζωή μου είναι να γράφω για τους άλλους και όχι για μένα. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν σωστό ή λάθος, αλλά για να θέλω να επανακαταλάβω το blog μου, μάλλον λάθος θα ήταν. Φαντάζομαι πως θα κοιτάζω κάποια κείμενά μου στο μέλλον και, σαν τους παππούδες που κοιτάζουν τις νεανικές τους φωτογραφίες, θα τα αποκηρύσσω και θα προσπαθώ να τα σβήσω από παντού, ακόμα και από τα κεφάλια αυτών που τα διάβασαν.

Κάτι με έχει πιάσει τελευταία, μία ανάγκη για απολογισμό. Μπορεί να φταίει που αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι για μένα τα τελευταία με τον αριθμό «2» μπροστά στην ηλικία μου, μια και τα 200 δε βλέπω να τα φτάνω. Και με σιχαίνομαι που το σκέφτομαι αυτό, γιατί πάντα έλεγα ότι οι αριθμοί είναι κάτι που μόνοι μας εφηύραμε αυθαίρετα, και μόνοι μας τους δώσαμε το νόημα που τους δίνουμε, και μόνοι μας ανησυχούμε και ζοριζόμαστε με τους αριθμούς που βλέπουμε να μας προσπερνούν, και τρέχουμε κι εμείς να τους προλάβουμε, λεπτά, ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια, και όταν είμαστε πια πολύ κουρασμένοι για να τρέξουμε κοντοστεκόμαστε και συνειδητοποιούμε ότι τόσο καιρό τρέχαμε πίσω από ένα φάντασμα, όμως είναι πια αργά για να γυρίσουμε πίσω, και μετά γινόμαστε κι εμείς φαντάσματα και περιμένουμε να τρέξουν οι άλλοι από πίσω μας, αλλά δεν μπορούμε πια να τους δούμε.

Νιώθω πως πρέπει να απολογηθώ στον εαυτό μου για πολλά πράγματα, όπως το ότι κάθε χρόνο του υπόσχομαι ότι θα στείλω σε όλους μου τους φίλους μηνύματα και θα τους πω ότι δε γιορτάζω την ονομαστική μου εορτή γιατί αφενός είμαι άθεος και αφετέρου, και θρήσκος να ήμουν, ειλικρινά δε βλέπω το λόγο να γιορτάζω για ένα όνομα που ούτε καν επέλεξα μόνος μου, και να τους πω ότι αν θέλουν να μου στείλουν ευχές ή δώρα να πάνε να τα καταθέσουν στους Γιατρούς του Κόσμου που στο κάτω-κάτω τα χρειάζονται κιόλας, αλλά δεν τοο κάνω ποτέ.

Να απολογηθώ για όλα αυτά που δεν έκανα και δε θα κάνω πριν γίνω 30, αν και είδαμε που κατέληξαν και αυτοί που μας καθοδηγούσαν για το ποια είναι αυτά τα πράγματα (ναι Πέτρο, εσένα λέω). Φαντάσου δηλαδή τι θα κάνω στη μετάβαση από τα 30 στα 40, στους ψυχολόγους θα τρέχω. Η αλήθεια είναι πως το 2013 ήταν η καλύτερα χρονιά για μένα εδώ και πολλά χρόνια, κι αυτό εν μέσω της χειρότερης χρονιάς της Ελλάδας εδώ και πολλές δεκαετίες. Δηλαδή πώς έχω το θράσος να μην είμαι ικανοποιημένος από τη ζωή μου όταν υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που πεθαίνουν από μαγκάλια επειδή δεν έχουν λεφτά για ρεύμα ή πετρέλαιο να ζεσταθούν; Δηλαδή τι να πει το κοριτσάκι που δεν έφτασε καν τα 30 (ποια 30, ούτε καν τα 15), τα παιδιά που μεγαλώνουν στο σκοτάδι και το κρύο, το 30% των ανέργων που δεν τους φτάνει που δεν έχουν δουλειά, αλλά πρέπει και να γεννήσουν λεφτά για να πληρώσουν τους αμέτρητους φόρους, τους ασθενείς που δεν μπορούν να πληρώσουν τα φάρμακά τους – αυτά είναι προβλήματα ρε μπαγλαμά, όχι το ότι σε λίγους μήνες θα μεγαλώσεις ένα χρόνο μέσα σε μια μέρα. Άλλοι ζουν λιγότερες μέρες από τα χρόνια σου.

Είναι τόσο μικροαστικό που με μισώ και μόνο που σκέφτηκα κάτι τέτοιο. Αλλά το σκέφτηκα, τι να κάνω. Κρύβω κι εγώ μέσα μου έναν τρομαγμένο μικροαστό που παλεύει να κρατηθεί από μια ιδιοκτησία και μια ασφάλεια, και παρά το ξύλο που έχει φάει από τον αναρχικό μέσα μου, επιμένει και υπάρχει. Και να που πετάει κεφάλι, και ο αναρχικός κάθεται και γράφει μαλακίες στο Twitter αντί να του πετάξει μια μολότωφ να τον κάνει να σκάσει.

Έχω την εντύπωση ότι όσο λιγότερο χρόνο έχω στη διάθεσή μου, τόσο περισσότερο σηκώνει κεφάλι ο μικροαστός μέσα μου. Αλλιώς το φανταζόμουν αυτό το post όταν το πρωτοσκεφτόμουν, πριν από καμιά δεκαπενταριά μέρες. Αλλά καθώς περνούσαν οι μέρες και εγώ δεν έκανα τίποτα άλλο από το να δουλεύω και να κοιμάμαι (και φυσικά όχι με αναλογία 1:1), μου βγήκε πολύ μικροαστικό, πολύ Nitro. Νόμιζα ότι το αντίθετο συμβαίνει, ότι όσο περισσότερο ελεύθερο χρόνο έχεις, τόσο πιο πολύ κουρκουτιάζει το μυαλό – αλλά αυτά τα έλεγα όταν ήμουν άνεργος και είχα ελεύθερο χρόνο 24 ώρες το 24ωρο. Το μυαλό κουρκουτιάζει όταν το πανάρεις με ρουτίνα, πολλή δουλειά και λίγο ύπνο. Αυτό είναι η «ασφάλεια» του μικροαστού: Η ρουτίνα και η δουλειά του, που τον «προστατεύουν» από τον κακό έξω κόσμο, γι’ αυτό ψήφισε ΠΑΣΟΚ και μην αφήσεις τους ακραιφνείς λαϊκιστές να σε παρασύρουν στο αντιμνημονιακό τους παραλήρημα που θα καταστρέψει τη χώρα και θα έρθουν οι κομμουνιστές να σου πάρουν το σπίτι – την «ιδιοκτησία».

Αν υπήρχε Θεός, θα του ζητούσα να μη με αφήσει να γίνω ποτέ έτσι. Αλλά μια και δεν υπάρχει (μας υποχρέωσες, κύριε), θα πρέπει να επωμιστώ εγώ αυτήν την ευθύνη.

Αναρχικόοοοοος; Μια γερή σφαλιάρα στο μικροαστό, παρακαλώ. Ευχαριστώ.

Advertisements