Εδώ και πολλά χρόνια αισθάνομαι πως αυτός ο κόσμος είναι φτιαγμένος από φόβους. Ότι κάποιοι δημιουργούν φόβους, που τους πλασάρουν στον κόσμο με τέτοιο τρόπο, ώστε να θέλουν όλοι να φοβηθούν. Και μετά, κάποιος άλλος (ή ακόμα και ο ίδιος) δημιουργεί ένα επαναστατικό προϊόν που έρχεται να διαλύσει αυτούς τους φόβους. Όλοι σπεύδουν να το αγοράσουν, μόνο για να συνειδητοποιήσουν ότι οι παρενέργειες του προϊόντος είναι άλλοι, περισσότεροι και χειρότεροι φόβοι. Και πάλι κάποιος δημιουργεί ένα νέο προϊόν, που είναι βελτιωμένη εκδοχή του προηγούμενου, δηλαδή είναι το ίδιο ακριβώς, αλλά δημιουργεί ακόμα περισσότερους και ακόμα πιο τρομακτικούς φόβους. Και πάει λέγοντας, μέχρι που πια δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς φόβους και καταλήγεις να παίρνεις το προϊόν σαν ναρκωτικό, για να μην πάθεις σύνδρομο στέρησης. Καταλήγεις ο χειρότερος φόβος σου να είναι να μην έχεις φόβους.

Ο φόβος της Χρυσής Αυγής είναι το τελευταίο επαναστατικό προϊόν της αγοράς. Κυκλοφορεί εδώ και μερικά χρόνια και είναι ιδιαίτερα επιτυχημένο. Προκαλεί παράλυση και μόνο στο άκουσμά του. Και ακριβώς γι’ αυτό, όλοι φροντίζουν ώστε να το ακούς συχνά, γιατί πρέπει να πάρεις τη δόση σου. Είναι ο φόβος του εμφυλίου πολέμου, ο φόβος ότι κάποιος θα έρθει στο σπίτι σου να σε σαπίσει στο ξύλο, ο φόβος ότι κάποιος σε έχει βάλει στο μάτι και θέλει να σε εξοντώσει, ο φόβος ότι όλα αυτά που σήμερα θεωρείς δεδομένα αύριο μπορεί να έχουν εκτροχιαστεί. Είναι όλοι αυτοί οι φόβοι σε μία συσκευασία. Γι’ αυτό και είναι τόσο διαδεδομένο προϊόν, και γι’΄αυτό διαφημίζεται τόσο πολύ. Είναι σαν το Pretty Bra, αλλά ακόμα πιο τρομακτικό.

Ποιος τολμά να τα βάλει με τη Χρυσή Αυγή; Κατά τα φαινόμενα, κανείς. Η αστυνομία, που θα ήταν δουλειά της να τη σταματήσει, είναι το μπάσταρδο αδελφάκι της. Η δικαιοσύνη, που θα μπορούσε να την είχε εμποδίσει να λάβει μέρος στις εκλογές, δεν το έκανε. Οι πολιτικοί, που δήθεν την απεχθάνονται, δεν κάνουν τίποτα για να τη σταματήσουν, μόνο λόγια έχουν να πουν – σαν να κάνουν «καθρεφτάκι» και να περιμένουν ότι έτσι θα γλιτώσουν. Οι δημοσιογράφοι της συμπεριφέρονται σαν να είναι ένα lifestyle φαινόμενο, ή ακόμα χειρότερα, σαν να είναι απλώς το αντίπαλον δέος του ΣΥΡΙΖΑ. Και φυσικά οι απλοί πολίτες, βλέποντας πως κανείς δεν κάνει κάτι, μένουν και αυτοί άπραγοι και φοβισμένοι.

Έτσι, ενώ εμείς αναρωτιόμαστε αν έχουμε συνηθίσει ή όχι το Θηρίο, το Θηρίο έχει ξυπνήσει για τα καλά. Και θέλει να το ταΐσεις. Και ξέρεις με τι τρέφεται το Θηρίο, ε; Ναι, με φρέσκο, ζεστό ανθρώπινο αίμα.

Και ξαφνικά, εκεί που η Χρυσή Αυγή είναι ένα «αντισυστημικό» «κόμμα», που απλώς θέλει να «ξεβρωμίσει» ο «τόπος» από τους «ξένους», ο φασισμός δείχνει επιτέλους το πραγματικό του πρόσωπο, που του πήρε ένα χρόνο να το αποφασίσει. Γιατί ο φασισμός δεν είναι κιτς τελετές για τη μάχη των Θερμοπυλών. Ο φασισμός δεν είναι γελοία κάμπινγκ με χλαμύδες και σανδάλια στην άμμο. Ο φασισμός δεν είναι lifestyle, δεν είναι μόδα, δεν είναι τάση, δεν είναι κάτι με το οποίο μπορείς να συμβιώσεις. Ο φασισμός είναι θάνατος. Μίσος. Σκοταδισμός. Απανθρωπιά. Παραλογισμός. Αλλά πάνω απ’ όλα, είναι θάνατος.

Εσύ δεν το ήξερες αυτό; Νόμιζες ότι πάντα οι χρυσαυγίτες θα παίζανε με τα Lego τους και θα άφηναν τη ζωή να συνεχίζεται όπως πριν, όπως όταν ο φασισμός ήταν απλά μια ανάμνηση; Αν δεν το ήξερες, τότε λυπάμαι, αλλά είσαι κρετίνος. Είχες έναν ολόκληρο χρόνο να το καταλάβεις, ακόμα κι αν ήσουν τόσο αργόστροφος που δεν το κατάλαβες από την πρώτη κιόλας μέρα, από το πρώτο «Εγέρθουτου», από τα πρώτα χαστούκια, από το πρώτο τατουάζ-αγκυλωτό σταυρό.

Αν όμως δεν ανήκεις σε αυτούς τους κρετίνους, τότε γιατί ρε μαλάκα πέφτεις από τα σύννεφα; Γιατί ρε μαλάκα κάνεις λες και δεν ήξερες τι τέρατα κυκλοφορούν διπλα σου; Γιατί ρε μαλάκα έπρεπε να σκοτωθεί ένας Έλληνας για να σοκαριστείς; Γιατί ρε μαλάκα; Γιατί;

Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε επειδή κράτησε αξιοπρεπή στάση απέναντι στο φασισμό. Δε δολοφονήθηκε ούτε «για την μπάλα», ούτε για τα λεφτά, ούτε τίποτα άλλο. Δολοφονήθηκε επειδή δεν ήταν φασίστας. Δολοφονήθηκε επειδή τόλμησε να πει κακό λόγο για τη Χρυσή Αυγή. Δολοφονήθηκε επειδή είπε το αυτονόητο. Δολοφονήθηκε επειδή κανείς δε φρόντισε να προστατεύσει τους ανθρώπους από το Θηρίο, που έχει ξεφύγει από το κλουβί του και αρχίζει να σκοτώνει όποιον δεν του αρέσει.

Και κοίτα να δεις μια πλάκα: Όλοι αυτοί που θέλουν να μας επιβάλουν το φόβο για την πάρτη τους, όταν ένας «δικός τους» πάει και κάνει ακριβώς αυτό που του λένε, δηλαδή να σκοτώσει έναν από τους «άλλους», η Χρυσή Αυγή τον παρατάει στην τύχη του. Τον ξεγράφει, σαν να μην υπήρξε ποτέ. «Δεν έχουμε καμία σχέση με αυτόν», λένε. Γιατί στην πραγματικότητα είναι κοτόπουλα. Κότες που δίνουν ρόπαλα και μαχαίρια σε μικρά ανθρωπάκια που νομίζουν ότι είναι μεγάλα, και όταν πια αυτά τα ανθρωπάκια κάνουν τη δουλειά τους και δεν τα χρειάζονται πια, τα παρατάνε. Λιπόψυχα κουφάρια που παλεύουν να εμπνεύσουν φόβο στους άλλους, για να μη φανεί ο δικός τους.

Ελπίζω να καταλαβαίνεις ποιο είναι το μήνυμα της ημέρας. Όχι, δεν είναι το «καλύτερα να μη μιλάμε για τη Χρυσή Αυγή, γιατί είναι ψυχάκηδες και θα μαζέψουν άλλους τριάντα να μας σκοτώσουν». Το μήνυμα της ημέρας δεν το διδάσκει η Χρυσή Αυγή, αλλά ο Παύλος Φύσσας. Και είναι το «στάσου με αξιοπρέπεια απέναντι στο φασισμό». Για τον εαυτό σου, για τον Παύλο, για όλους τους Παύλους που θα ακολουθήσουν, για την οικογένειά σου, για ό,τι αγαπάς και εκτιμάς. Αξιοπρέπεια εναντίον φασισμού. Και τα σκουλίκια θα γίνουν πάλι ένα με το χώμα κάποια στιγμή.

Τέρμα πια τα «ίσως» και οι ίσες αποστάσεις. Ή με τους ανθρώπους, ή με τους φασίστες. Διάλεξε το φόβο σου.

Advertisements