Μερικές φορές είναι δύσκολο να πεις αν είναι στυλ, τρόπος ζωής ή απλά μια παραξενιά. Ίσως να είναι και όλα αυτά μαζί.

Ο Χάρης Δ. ακούει μουσική. Φοράει αυτά τα μεγάλα, βαριά ακουστικά που νόμιζες ότι είχαν πεθάνει μαζί με τα γουόκμαν και τις κασέτες, όμως τα βλέπεις να ανασταίνονται κάθε μέρα από ανθρώπους σαν τον Χάρη.

Μοιάζει χαμένος σε έναν δικό του, ολόδικό του κόσμο. Έναν κόσμο με μπάσα, κιθάρες, συνθεσάιζερ, μικρόφωνα, ντραμς και στίχους. Πολλούς και συνήθως ακατανόητους στίχους. Δεν μπορείς παρά να τον ζηλέψεις.

Όταν φοράει τα ακουστικά του, απογειώνεται. Ξεχνάει και ξεχνιέται. Περνάει αλώβητος από όλες τις παγίδες και τελειώνει το level με νέο hi-score. Είναι άτρωτος. Όταν τα βγάζει, είναι πάλι ο Χάρης, αυτός ο τύπος που τον κοιτάζει μέσα από τον καθρέφτη και στραβομουτσουνιάζει.

Το καλύτερο όμως όταν φοράει τα ακουστικά του είναι που γίνεται αόρατος. Κανείς δε θα τον ρωτήσει αν έχει μισό ευρώ να του δώσει να πάρει μια τυρόπιτα. Κανείς δε θα τον ρωτήσει προς τα πού να πάει για να βγει στον Άγιο Δημήτριο. Κανείς δε θα του ζητήσει να σηκωθεί για να καθίσει εκείνος στη θέση του. Κανείς. Γιατί είναι αόρατος.

Μπορούν να του πάρουν τα λεφτά του, να του στερήσουν την ελευθερία του, να του σημαδέψουν το κορμί, όμως δε θα μπορέσουν ποτέ να του πάρουν τη μουσική. Ποτέ. Ακόμα κι αν του πάρουν τα ακουστικά και τα σπάσουν σε χίλια κομμάτια. Γιατί η μουσική είναι στο μυαλό του. Και αυτό δε θα του το πάρει κανείς. Ποτέ.

Τον είχε ρωτήσει κάποτε ένας παπάς αν πιστεύει στο Θεό. Τον κοίταζε με αυτό το καχύποπτο βλέμμα, σαν να είχε κρυμμένο πίσω από την πλάτη του το ρόπαλο σε περίπτωση που έπαιρνε «λάθος» απάντηση. «Ο Θεός υπάρχει», του είπε, και μόλις είδε το χαμόγελο να σχηματίζεται στα χείλη του πρόσθεσε: «Αλλά δεν είναι αυτός που λέει η εκκλησία. Είναι το shuffle στη μουσική μου». Και έφυγε αφήνοντας τον παπά να αναρωτιέται αν τελικά έκανε καλά που τον άφησε να φύγει χωρίς καρούμπαλο.

Αυτό που βρίσκεται πίσω από τη μουσική είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα της μελωδίας, του στίχου και της φωνής. Είναι κάτι μαγικό, υπερφυσικό, θεϊκό. Κάτι που μπορεί να μετατρέψει μία μελωδία σε ύμνο, ένα στίχο σε κοσμοθεωρία, μία φωνή σε πλημμύρα συναισθημάτων. Κάτι έξω από αυτόν τον κόσμο. Κάτι που υπάρχει όμως στον κόσμο που βρίσκεται τώρα ο Χάρης. Στον κόσμο που ο θόρυβος του μετρό δε φτάνει, στον κόσμο που απλώνεται κάτω από τον αόρατο μανδύα του. Στον κόσμο που και να χάσεις μία ή δύο στάσεις δεν πειράζει. Αρκεί να μην κόψει κανείς τη μουσική σου.

Advertisements