Μπήκα στο δωμάτιο με τα μούτρα κατεβασμένα. Ήταν φανερό ότι κάτι συνέβαινε, θα το καταλάβαινε οποιοσδήποτε. Έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Καθόταν στο κρεβάτι με μια απίστευτη ηρεμία, τόσο που για μια στιγμή σκέφτηκα να κρατηθώ και να μην το πω. Όμως δε γινόταν. Ή τώρα ή ποτέ.

«Πρέπει να σου πω κάτι. Όμως δε θέλω να με διακόψεις. Άσε με να σου πω αυτά που έχω να πω. Εντάξει;». Καμία αντίδραση. Ίσως να το είχε καταλάβει ήδη, σκέφτηκα. Έτσι, πήρα θάρρος και άρχισα.

«Ξέρεις ότι σε ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά, με το που σε είδα. Σκέφτηκα «εδώ είμαστε, η αναζήτηση έλαβε τέλος». Και όταν σε κράτησα για πρώτη φορά στα χέρια μου, ένιωθα ευτυχισμένος.

Στην αρχή πηγαίναμε πολύ καλά, νομίζω ότι δε θα διαφωνήσεις σε αυτό. Περνούσαμε πολύ χρόνο μαζί, και ήμασταν καλά. Θυμάσαι εκείνη τη μέρα που την περάσαμε σχεδόν ολόκληρη αγκαλιά; Ήθελα να μάθω τα πάντα για σένα, μου είχες κινήσει το ενδιαφέρον.

Όμως δεν ξέρω τι συνέβη. Κάποια στιγμή κουράστηκα. Δε φταις εσύ, και θέλω να το ξέρεις αυτό. Εγώ φταίω, όχι εσύ. Βλέπεις, δεν μπορώ τελικά να δεσμευτώ σε κάτι τόσο μεγάλο. Δεν είμαι γι’ αυτά εγώ. Όμως είμαι σίγουρος ότι θα βρεις κάποιον που πραγματικά να σου αξίζει, κάποιον καλύτερο από μένα, κάποιον που να μπορεί να αντέξει περισσότερο. Κάποιον που να είναι φτιαγμένος γι’ αυτό.

Και θα μου πεις τώρα, και με το δίκιο σου, αφού δεν ήμουν φτιαγμένος για όλο αυτό γιατί σε έμπλεξα κι εσένα που δε μου έφταιγες και σε τίποτα. Δεν ξέρω, αλήθεια. Πίστευα ότι με σένα θα ήταν διαφορετικά. Όμως δεν ήταν. Τελικά είμαι άλλος τύπος ανθρώπου. Από αυτούς που δεν μπορούν να αφοσιωθούν σε κάτι τόσο μεγάλο, που θέλουν μικρές περιπέτειες στη ζωή τους, όχι μεγάλες δεσμεύσεις. Εσύ είσαι για άλλα πράγματα, θέλεις χρόνο, αφοσίωση, θέλεις αποκλειστικότητα. Όμως πιέζομαι πολύ για να σου τα προσφέρω αυτά.

Βασανιζόμαστε και οι δύο, το βλέπω. Εσύ θες να μου πεις τα δικά σου, όμως εγώ δε θέλω πια να τα ακούσω όπως στην αρχή. Και εγώ χρειάζομαι κάτι να με χαλαρώνει όταν γυρίζω κουρασμένος από τη δουλειά, όχι να με κουράζει κι άλλο. Ναι, με κούρασες, ορίστε, το είπα. Χάθηκε η μαγεία.

Γι’ αυτό και λέω να χωρίσουν οι δρόμοι μας εδώ. Όσο είναι ακόμα αξιοπρεπές και για τους δύο. Νομίζω ότι είναι το καλύτερο, έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα. Χωρίς κακίες, χωρίς μίσος. Απλά δεν ταιριάξαμε. Συμβαίνει. Τι λες κι εσύ;

Εντάξει λοιπόν, φεύγω. Ίσως ξανασυναντηθούμε κάποτε, ποτέ δεν ξέρεις. Είναι μικρός ο κόσμος και η ζωή. Γι’ αυτό πρέπει να τη ζούμε όπως θέλουμε. Αντίο».

Έκλεισα την πόρτα πίσω μου, και κατάφερα να μην κοιτάξω πίσω μου. Φάνηκα δυνατός, όπως έπρεπε. Όπως ήθελα.

Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που έμπλεξα με μυθιστόρημα. Τελικά, είμαι από αυτούς που δεν μπορούν να δεσμευτούν σε κάτι τόσο μεγάλο. Μερικοί είμαστε φτιαγμένοι για διηγήματα, άντε και καμιά νουβέλα. Δεν είναι κακό. Συμβαίνει.

Advertisements