Μία συχνή εικόνα που βλέπει κανείς στις ταινίες, κυρίως τις αμερικάνικες, είναι αυτή του μικρού παιδιού που φοβάται τα τέρατα, και γι’αυτό πριν κοιμηθεί ζητά από τους γονείς του να κοιτάξουν κάτω από το κρεβάτι και μέσα στην ντουλάπα, ώστε να σιγουρευτούν ότι δεν υπάρχει εκεί κάποιο τρομερό τέρας που θέλει να φάει το παιδί. Χαζό, έτσι;

Κι όμως, αυτά τα παιδιά διαχειρίζονται τους φόβους τους πολύ πιο ορθολογικά από μερικούς ενήλικες. Τουλάχιστον είναι προνοητικά: Αναθέτουν σε κάποιον να δει να υπάρχουν τέρατα κάτω από το κρεβάτι τους όχι αφού δουν το τέρας, αλλά πριν καν βεβαιωθούν για το αν υπάρχουν τέρατα ή όχι.

Εμείς, λοιπόν, οι ενήλικες, πώς αντιμετωπίζουμε τα «τέρατα»; Γιατί μπορεί να μεγαλώσαμε, αλλά δεν πάψαμε ποτέ να πιστεύουμε στα τέρατα. Τα παιδιά φαντάζονται τέρατα με τρία κεφάλια, με δώδεκα πόδια, με φτερά, με κοφτερά νύχια. Εμείς πάλι έχουμε τους ναρκομανείς, τους άστεγους, τους μετανάστες και αρκετές άλλες κοινωνικές ομάδες. Αυτά είναι τα δικά μας τέρατα, που μας φοβίζουν και δε μας αφήνουν να κοιμηθούμε το βράδυ γιατί φοβόμαστε ότι θα μας φάνε.

Αντίθετα με τα παιδιά, εμείς τα δικά μας τέρατα τα κρύβουμε οι ίδιοι κάτω από το κρεβάτι, ή στην ντουλάπα, ή κάτω από το χαλάκι του μπάνιου, ή τέλος πάντων κάπου που να μη φαίνονται. Λες και αυτό θα τα εξαφανίσει. Τι χαζό, ε;

Και τώρα που μαζεύτηκαν τόσα «τέρατα»; Τι κάνουμε τώρα; Α, να η λύση: Θα κάνουμε ακριβώς ό,τι και κα μικρά παιδιά, δηλαδή θα βάλουμε κάποιον να τα κυνηγήσει και να τα στείλει απο ‘κει που ήρθαν. Ή ακόμα καλύτερα, στον αγύριστο. Problem solved.

Και όντως αυτή θα ήταν μία υπέροχη λύση, τα τέρατα θα εξοντώνονταν και θα βγαίναμε όλοι στους δρόμους να πανηγυρίσουμε τον θρίαμβό μας, αν μιλούσαμε για τέρατα με τρία κεφάλια, δώδεκα πόδια, φτερά και κοφτερά νύχια. Δυστυχώς όμως τα δικά μας «τέρατα» είναι άνθρωποι. Σαν εμάς. Και εκεί το πράγμα γίνεται κάπως πολύπλοκο.

Όλες αυτές οι σκέψεις σχετίζονται προφανώς με την ιστορία που έχει γίνει τις τελευταίες μέρες με τον άνδρα που συνελήφθη (και ομολόγησε) για την επίθεση σε μία μαθήτρια στην Πάρο, η οποία ακόμα χαροπαλεύει.

Ίσως πρόσεξες ότι δεν ανέφερα την εθνικότητα του συλληφθέντος; Έχει τη σημασία του κι αυτό. Γιατί οι περισσότεροι εστιάζουν, συνειδητά ή ασυνείδητα, την προσοχή τόυς στο γεγονός ότι ο συλληφθείς είναι Πακιστανός. Και αναρωτιέμαι ο αφελής: Αν το θύμα ήταν μία μαθήτρια από το Πακιστάν και ο θύτης ένας Έλληνας, Ελληνάρας, τι θα συνέβαινε; Πρώτα απ’όλα, πιθανότατα δε θα το μάθαινες ποτέ, γιατί θα μπλεκόταν στα φίλτρα των παραδοσιακών ΜΜΕ. Αλλά ακόμα κι αν το μάθαινες, ο θύτης δε θα παρουσιαζόταν σαν «δράκος», «ανθρωπόμορφο τέρας» ή «κτήνος». Θα ήταν το πολύ-πολύ «βιαστής», άντε και «μανιακός» για να γίνει πιο πικάντικη η είδηση.

Α, επίσης ξέρεις τι άλλο δε θα συνέβαινε ποτέ; Δε θα μπούκαραν οι χρυσαυγίτες στο πλοίο που μετέφερε τον θύτη για να τον λυντσάρουν. Αντίθετα, πιθανότατα θα τον αποθέωναν και θα τον έκαναν ήρωα. Και ποια είναι η διαφορά; Η γαμημένη η εθνικότητα. Λες και το ότι χωρίσαμε τον πλανήτη με σύνορα και διαλέξαμε χωράφια που αποκαλούμε «δικά μας» σημαίνει και ότι είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας.

Δεν πρέπει να υπάρχει πιο ηλίθιο κατασκεύασμα από την εθνική υπεροχή. Να πιστεύεις πως είσαι ανώτερος από έναν άλλο άνθρωπο απλά και μόνο επειδή γεννήθηκες σε άλλο τόπο. Είναι απίστευτο το πώς μια τόσο ηλίθια θεωρία βρίσκει τόσους πολλούς υποστηρικτές ανά τον κόσμο. Ή μάλλον δεν είναι καθόλου απίστευτο. Απλά επιβεβαιώνει τις σκέψεις του Αϊνστάιν σχετικά με την απειροσύνη της βλακείας στον κόσμο.

Βρέθηκαν δυο-τρεις χθες στο Τwitter που επικρότησαν τους χρυσαυγίτες που πήγαν να λυντσάρουν τον συλληφθέντα, με το επιχείρημα «για κάτι τέτοια κατακάθια και αλήτες καλά κάνουνε, κι εγώ θα το έκανα». Χμ. Ναι. Εδώ έχω κάποιες απορίες.

1. Αν ο θύτης ήταν Έλληνας και το θύμα Πακιστανή θα έλεγαν το ίδιο;

1β. Στην ίδια περίπτωση, αν έμπαιναν στο πλοίο που τον μετέφερε για να τον λυντσάρουν 50 αναρχικοί ή 50 Πακιστανοί, θα τους επικροτούσαν;

2. Από πότε η αυτοδικία είναι πρακτική αποδεκτή; Την τελευταία φορά που τσέκαρα, η αυτοδικία ήταν παράνομη πράξη.

3. Και άντε και αποφάσισες να πάρεις τον νόμο στα χέρια σου. Εν ονόματι ποίου; Είσαι ο πατέρας του θύματος; Η μάνα του; Η αδερφή του; Μήπως ο Μιχαλολιάκος ή ο Κασιδιάρης την είχαν σαν παιδί τους; Δε νομίζω.

4. Αν λοιπόν εσύ που πήρες τον νόμο στα χέρια σου καταφέρεις και σκοτώσεις το «κατακάθι», τι θα γίνει τότε; Δε θα σε συλλάβουν για φόνο; Τι ακριβώς θα σε διαχωρίζει από αυτόν που ήθελες τόσο πολύ να σκοτώσεις;

Ίσως θα’πρεπε να σκεφτόμαστε λίγο περισσότερο πριν μιλήσουμε. Και σίγουρα θα έπρεπε να το είχαμε σκεφτεί καλύτερα πριν κρύψουμε όλα αυτά τα «τέρατα» κάτω από το κρεβάτι. Τώρα πια, είτε τα σκοτώσουμε εμείς είτε μας σκοτώσουν αυτά, δεν έχει και τόση σημασία.

Advertisements