Ένα από τα (αναρίθμητα) ελαττώματά μου είναι η μανία μου με τις λέξεις. Είμαι αυτός ο εκνευριστικός τύπος που θα σε διορθώσει για το παραμικρό ορθογραφικό λάθος που θα κάνεις, που μπορεί να κάνει μισή ώρα να τελειώσει την πρότασή του μέχρι να θυμηθεί την πολύ συγκεκριμένη λέξη που θέλει να χρησιμοποιήσει, που θα κάτσει να αναλύσει ένα ολόκληρο δημοσιογραφικό άρθρο αναζητώντας λέξη προς λέξη την πρόθεση του αρθρογράφου.

Χθες το βράδυ άκουσα κάποιον ρεπόρτερ να λέει το εξής: «Έχουν συγκεντρωθεί και περίπου 20 Αγανακτισμένοι…». 20 Αγανακτισμένοι. Χμμμμμ, κάτι δε μου κολλάει εδώ.

Όταν χαρακτηρίζεις μία ομάδα ανθρώπων με έναν συγκεκριμένο προσδιορισμό, είναι αυτονόητο ότι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να έχουν κάτι κοινό. Για παράδειγμα, αν πεις «αυτοί είναι Αυστραλοί», σημαίνει ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι κατάγονται από την Αυστραλία. Αν πεις «αυτοί είναι ταξιτζήδες», προφανώς αναφέρεσαι σε ανθρώπους οι οποίοι είναι όλοι οδηγοί ταξί. Και αν πεις «αυτοί είναι μαλάκες», δείχνεις με το δάχτυλο κάποιους ανθρώπους που έχουν κάνει κάτι κακό, από το να ρίξουν μια ροχάλα στο πεζοδρόμιο, μέχρι να σου βρίσουν τη μάνα. Αλλά όταν λες «αυτοί είναι Αγανακτισμένοι», τι ακριβώς εννοείς;

Θα το κάνω πιο λιανά. Έψαξα και βρήκα ένα άρθρο από τα «Νέα» σχετικά με τη χθεσινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα (αυτό εδώ, συγκεκριμένα). Ας δούμε πόσο αλλάζει το άρθρο, απλά αντικαθιστώντας τις λέξεις που προσδιορίζουν τους συγκεντρωμένους με τη λέξη «νεκροζώντανοι»:

Με επιχείρηση των ΜΑΤ αντέδρασε η αστυνομία στην προσπάθεια ομάδας Νεκροζώντανων να κλείσει τη λεωφόρο Αμαλίας, πάνω από την πλατεία Συντάγματος, το απόγευμα της Κυριακής.

Οι Νεκροζώντανοι είχαν δώσει και πάλι ραντεβού διαμαρτυρόμενοι για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, αυτή τη φορά με κεντρικό σύνθημα «Πάρτε πίσω τους φόρους και τις εισφορές». Από τις επτά το απόγευμα, στην κινητοποίηση πήραν μέρος και μέλη του κινήματος «Δεν πληρώνω».

Σύμφωνα με το Reuters, στο Σύνταγμα συγκεντρώθηκαν περίπου 2.000 ζόμπι.

Όταν μια ομάδα νεκροζώντανων επιχείρησε να διακόψει την κυκλοφορία στη λεωφόρο Αμαλίας, η αστυνομία τους απώθησε με ρίψη χημικών.

Δες κι αυτό, από το Έθνος:

Εκατοντάδες «απέθαντοι» νεκροζώντανοι βρέθηκαν χθες στο Σύνταγμα πιστοί στο ραντεβού τους για μία ακόμη φορά.

Μολονότι ο αριθμός των νεκροζώντανων στην ιστορική πλατεία της πρωτεύουσας δεν έφτασε εκείνον όσων συνήθως διαδήλωναν τις Κυριακές μέχρι το καλοκαίρι, οι παραβρισκόμενοι έδωσαν και χθες ισχυρό «παρών» εκφράζοντας με τον πιο έντονο τρόπο την αντίθεσή τους στα νέα κυβερνητικά μέτρα και την απόγνωσή τους για τις συνέπειες που αυτά έχουν στην κοινωνία.

Ζόμπι ξεκίνησαν να φθάνουν στην πλατεία γύρω στις 7 το απόγευμα, ενώ ένταση επικράτησε περίπου εκείνη την ώρα όταν τα ΜΑΤ επεχείρησαν να απωθήσουν τους νεκροζώντανους από τον χώρο μπροστά από το άγαλμα του Αγνωστου Στρατιώτη και να κρατήσουν ελεύθερο τον δρόμο.

Σε κάποιες περιπτώσεις υπήρξε απευθείας σύγκρουση των ΜΑΤ με ζόμπι, ενώ έγινε και χρήση χημικών. Το συγκεντρωμένο πλήθος περιορίστηκε αρχικά στην πλατεία και στο πεζοδρόμιο της Βασιλίσσης Αμαλίας, ωστόσο καθώς ο κόσμος αυξανόταν όσο περνούσε η ώρα, διακόπηκε η κυκλοφορία και ο δρόμος παρέμεινε κλειστός και γεμάτος από νεκροζώντανους μέχρι αργά το βράδυ.

Νωρίτερα, 40 ζόμπι εξέφρασαν τη διαμαρτυρία τους για την κυβερνητική πολιτική πραγματοποιώντας πεζοπορία από τον Πειραιά μέχρι την πλατεία Συντάγματος.

Πόσο αλλάζει το νόημα; Καθόλου! Θα μπορούσαν κάλλιστα οι διαδηλωτές χθες να ήταν όντως ζόμπι που απωθήθηκαν από την αστυνομία για να μην μπουν στη Βουλή και φάνε τα μυαλά των βουλευτών (χωρίς να ξέρουν τα έρμα ότι εκεί που επέλεξαν να πάνε θα έμεναν νηστικά).

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αυτοί που υπεραπλουστευτικά αποκαλούνται «Αγανακτισμένοι» δεν είναι μία ενιαία κοινωνική ομάδα. Οι νεκροζώντανοι, ας πούμε, είναι, γιατί αποτελούνται εξ ολοκλήρου από αλλόφρονα ζόμπι που έχουν έναν κοινό σκοπό: Να φάνε κόσμο. Οι αστυνομικοί επίσης είναι, γιατί απότελούνται εξ ολοκλήρου από αλλόφρονα ζόμπι που έχουν έναν κοινό σκοπό: Να φάνε κόσμο. Οι αγανακτισμένοι, όμως, ούτε κοινό στόχο έχουν (άλλοι θέλουν να καταλύσουν το πολίτευμα, άλλοι θέλουν να μείνει ως έχει αλλά να αποκτήσουν τα παλιά προνόμιά τους, άλλοι θέλουν να εξολοθρεύσουν όλους τους μετανάστες επειδή πιστεύουν ότι αν γίνει αυτό θα σωθεί η χώρα ως δια μαγείας), ούτε και έχουν τίποτα να τους ενώνει (διαφορετικές ιδεολογίες, διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικές καταβολές, διαφορετικοί στόχοι). Είναι ένα τόσο ετερογενές μείγμα ανθρώπων, που είναι πρακτικά αδύνατο να τους κλείσεις όλους μέσα σε έναν προσδιορισμό και να τους καλύπτεις όλους.

Εξάλλου, αν σκεφτείς πόσοι πήγαιναν στο Σύνταγμα μέχρι να σφίξουν οι ζέστες (και ο υποφαινόμενος μέσα σ’αυτούς) και πόσοι πηγαίνουν τώρα (και ο υποφαινόμενος στο σπιτάκι του), είναι σαφές ότι αυτοί που κάποτε χαρακτηρίζαμε «Αγανακτισμένους» πλέον έχουν μετασχηματιστεί σε κάτι άλλο. Έχει αλλάξει η σύνθεσή τους. Αλλά όποια και να είναι ή να ήταν η σύνθεσή τους, εξακολουθεί να ισχύει πως δεν τους ενώνει πρακτικά τίποτα, εκτός από ένα στείρο μίσος για κάτι που ακόμα κι αυτό το «κάτι» διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο: Άλλος τα’χει βάλει με το ΠΑΣΟΚ, άλλος με το κοινοβουλευτικό σύστημα, άλλος με τη μεταπολίτευση, άλλος με τους δημοσιογράφους, και παραδόξως κανένας με τα μούτρα του, σαν τα οποία έχει γίνει η Ελλάδα, αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση.

Θα μου πεις, «τι λες ρε φίλε, έχουν κάτι να τους ενώνει: Την αγανάκτηση». Μπα, σοβαρά; Εργολαβία την έχουν πάρει την αγανάκτηση; Και όποιος δεν κατεβαίνει στο Σύνταγμα αλλά αγανακτά από το σπίτι του δεν είναι Αγανακτισμένος; Και ποιος τέλος πάντων ορίζει ποιος είναι αγανακτισμένος και ποιος όχι;

Εδώ μπαίνει ένα άλλο ζήτημα: Ακόμα και αν όντως η αγανάκτηση είναι που τους ενώνει, οπότε καλώς τους λέμε «Αγανακτισμένους», η έννοια αυτή αποκλείει όλους τους άλλους που είναι αγανακτισμένοι αλλά για τους δικούς τους λόγους δεν κατεβαίνουν στο Σύνταγμα. Οι νεκροζώντανοι, ας πούμε, είναι κλειστό κλαμπ. Κανένας δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι είναι νεκροζώντανος ενώ δεν είναι. Το ίδιο και οι αστυνομικοί, έχουν κάποια διακριτικά που τους ξεχωρίζουν από τον υπόλοιπο κόσμο (καλά, όχι πάντα). Αλλά αν εγώ δηλώνω ότι είμαι αγανακτισμένος με την κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα και την πουτάνα τη ζωή που μου χρεώσανε, χωρίς να πηγαίνω στο Σύνταγμα, είμαι Αγανακτισμένος; Είμαι αγανακτισμένος; Είμαι τζουτζέκι; Είμαι φλώρος; Ας μου πει κάποιος επιτέλους, γιατί δεν ξέρω τι να γράψω στο ταμπελάκι που κρέμεται στο πέτο μου.

Πάντως νεκροζώντανος δεν είμαι. Ούτε και αστυνομικός.

Advertisements