Αγαπητό ημερολόγιο,

συχνά σου παραπονιέμαι ότι η ζωή μου είναι βαρετή, χωρίς νόημα και προορισμό, χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον. Τώρα που το σκέφτομαι, το μόνο που πραγματικά περισσεύει στη ζωή μου είναι η γκρίνια. Όμως σήμερα δε θα σου γκρινιάξω. Καλά, μπορεί να σου γκρινιάξω λίγο γιατί αδυνατώ να πάω κόντρα στη φύση μου, όμως το θέμα είναι ότι η χθεσινή μέρα ήταν με διαφορά η πιο συναρπαστική του 2011, και μία από τις πιο ενδιαφέρουσες από τότε που ξεκίνησα να σου γράφω.

Η καλή μέρα από το πρωί φαινόταν, αφού χθες είχαμε κανονίσει με την παρέα μου να επισκεφθούμε το Μουσείο Σοκολάτας του Παυλίδη (λιχούδηδες γαρ). Φτάνοντας εκεί, απογοητεύτηκα διπλά. Αφενός γιατί είχε απρόσμενα πολύ κόσμο στην ουρά που περίμενε να μπει (δε θα ήταν καμιά 500αριά άτομα; Μπορεί και παραπάνω), και αφετέρου γιατί τελικά επρόκειτο για Μουσείο Σοκολάτας ΥΓΕΙΑΣ, η οποία δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσιάζει. Όταν, μάλιστα, υποστήριξα ότι η σοκολάτα υγείας ΔΕΝ δικαιούται να λέγεται σοκολάτα, οι άλλοι υποστήριξαν (ορθώς) ότι η υγείας είναι η αυθεντική σοκολάτα, όμως εγώ αντέταξα το ακλόνητο επιχείρημα ότι η σοκολάτα γάλακτος είναι η ΝΟΣΤΙΜΗ σοκολάτα και τους βούλωσα.

Τέλος πάντων, δε μας πτόησε ούτε αυτό το γεγονός, ούτε η 50λεπτη αναμονή στην ουρά, ούτε το τσουχτερό κρύο (μας πρόσφεραν και καφέ φίλτρου λίγο πριν μπούμε, να ζεσταθεί το κοκκαλάκι μας). Είχαμε έρθει για σοκολάτα, και δε θα φεύγαμε χωρίς σοκολάτα. Τελικά καταφέραμε να μπούμε στο Μουσείο, όπου μας έκαναν μία δεκάλεπτη ξενάγηση στην ιστορία του εργοστασίου και τον τρόπο που παρασκευάζεται η σοκολάτα, στην οποία κανείς δεν έδωσε την παραμικρή σημασία και όλοι περιμέναμε να μας φέρουν τις σοκολάτες. Σε μία από τις αίθουσες υπήρχαν τρία σιντριβάνια σοκολάτας, στα οποία οι εκεί υπάλληλοι βουτούσαν ένα marshmallow και σου το έδιναν σε ένα κυπελλάκι. Η ρευστή, ζεστή σοκολάτα είναι το κάτι άλλο. Και μετά σου έδιναν σοκολάτες υγείας με το κιλό. Όρεξη να’χεις να τρως. Κρίμα που είχαν μόνο σκέτες υγείας, και όχι έστω με πορτοκάλι ή αμύγδαλα, να σπάσει λίγο η πικρίλα, αλλά δε θα διαμαρτυρηθώ κιόλας, τζάμπα ήταν.

Ένα από τα περιώνυμα σιντριβάνια σοκολάτας. Σλουρπ.

Φεύγοντας από το Μουσείο και πηγαίνοντας προς το Γκάζι, εντόπισα κάποια ενδιαφέροντα συνθήματα στους γύρω τοίχους κι έτσι, αφού καθήσαμε με την παρέα μου για σουβλάκια (εγώ δεν έφαγα, γιατί για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο δε μου πήγαινε καθόλου μετά από σοκολάτες να φάω σουβλάκια), ξεκίνησα μία βόλτα στους δρόμους των Πετραλώνων, του Γκαζιού και του Κεραμεικού, η οποία σύμφωνα με τον αρχικό υπολογισμό δεν θα κρατούσε πάνω από μία ώρα. Τελικά, κράτησε πάνω από δύο ώρες, αφού οι φωτογραφίες είναι σαν τα πατατάκια: Κανείς δεν μπορεί να βγάλει μόνο μία. Μετά από όσα είδα χθες, ανακηρύσσω χωρίς κανέναν δισταγμό το Γκάζι σε πρωτεύουσα των σουρεαλιστικών τοίχων – θα καταλάβεις αργότερα γιατί. Επίσης, στην οδό Σαλαμίνος στον Κεραμεικό έβγαλα τις περισσότερες συνεχόμενες φωτογραφίες απ’ό,τι σε οποιονδήποτε άλλο δρόμο της Αθήνας – ανάσα δεν πρόλαβε να πάρει η κάμερα. Ούτε στα Εξάρχεια τέτοιο πράγμα.

Πριν σου δείξω τις φωτογραφίες, όμως, να σου πω για το βράδυ. Κανονίσαμε με την ίδια πρωινή παρέα να βγούμε σε μία ντισκοτέκ να χορέψουμε. Εγώ σε ντισκοτέκ δεν είχα ξαναπάει, και η πιο κοντινή σε ντισκοτέκ εμπειρία μου ήταν ένα πάρτυ αποφοίτων του σχολείου μου που είχα πάει πριν κάτι χρόνια (ξέρεις, για να πετύχω καμιά παλιά συμμαθήτρια, αλλά τελικά ελάχιστοι ήταν εκεί από τη «σειρά» μου) και έπαιζε σχεδόν αποκλειστικά 70s και 80s τραγούδια. Για να σου πω την αλήθεια, δεν ήξερα καν αν υπάρχει ντισκοτέκ στην Αθήνα. Τελικά, όχι μόνο υπάρχουν, αλλά είναι και τουλάχιστον δύο. Στην πρώτη που πήγαμε φάγαμε πόρτα, αλλά δικαιολογημένη: Κάποιος είχε κλείσει ολόκληρο το μαγαζί, για bachelor party αν κατάλαβα καλά. Κι έτσι πήγαμε στην άλλη, που μας καλοδέχτηκε. Αν η συγκεκριμένη ντισκοτέκ είναι χαρακτηριστικό δείγμα του είδους, τότε από τη χτεσινή μου εμπειρία καταλήγω στα εξής συμπεράσματα:

1. Όσο χάλια κι αν χορεύεις, στην ντισκοτέκ θα υπάρχει ανά πάσα στιγμή τουλάχιστον ένας άνθρωπος που θα χορεύει πιο γελοία από σένα.

2. Η ντίσκο είναι ο πιο εύκολος χορός: Απλά κουνιέσαι στο ρυθμό, και με τα χέρια αυτοσχεδιάζεις ανάλογα με το τραγούδι – δηλαδή, σε επίπεδο ευκολίας η ντίσκο είναι ο πρόδρομος της R&B.

3. Η ντισκοτέκ είναι ιδανικό μέρος για να πιάσεις γκόμενα. Αρκεί να είσαι πάνω από 40.

4. Το τραγούδι των Ghostbusters όχι μόνο χορεύεται, αλλά χορεύεται μετά μανίας. Πώς δεν έβαλε και τη μουσική από τα Χελωνονιντζάκια, δηλαδή.

5. Αν δεν έχεις πάρει ναρκωτικά, η «ψυχεδέλεια» της ντίσκο δεν είναι και τόσο ψυχεδελική.

Πάντως, πέρασα τέλεια – ούτε που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που βγηκα Σάββατο βράδυ. Αλλά μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι η χθεσινή δε θα είναι η τελευταία.

Λοιπόν, θα σε αφήσω τώρα, παρέα με τις φωτογραφίες από τη χθεσινή βόλτα – μην ανησυχείς, είναι μπόλικες. 48 φωτογραφίες σύνολο, ατομικό ρεκόρ για μία μέρα. Απόλαυσε ανεύθυνα.

Πόσο ταιριαστό δείχνει αυτό στο Γκάζι, ε;

Ο φίλος μου ο Κ., που δεν τον ενδιαφέρουν κάτι τέτοια, μου ζήτησε αυτή τη φωτογραφία για να τη βάλει background στο κινητό του. Αυτό έχω να πω μόνο.

Λίγο έξω από το Μουσείο Σοκολάτας, στα Πετράλωνα. Πέγκυ, μας εμπνέεις.

Ναι, κι εγώ τους αποφεύγω τους σκουπιδοτενεκέδες, είναι κακή φάρα.

Η θέση αυτής της φωτογραφίας είναι σε Μουσείο Υπερρεαλισμού. Μόνο.

Κατόπιν Google search: "Siempre Hay Esperanza" είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού της Sade. "Υπάρχει πάντα ελπίδα" σημαίνει. Όμορφα.

Απ'όλα αυτά, άντε να είμαι τρελός. Πού έχω κάνει λάθος, άραγε;

Μπέμπη, άμα δέχεσαι να σε αποκαλεί έτσι, Μπέμπη, είσαι άξιος της μοίρας σου, Μπέμπη.

Επιτέλους, ένα λογικό αίτημα. Προσυπογράφω.

...γιατί και η προπαγάνδα θέλει την τέχνη της.

Άλλες εποχές. Αθώες. Αγνές. Βαρετές.

Ρόζι, σήκω φύγε όσο είναι καιρός. Στο λέω εγώ που μένω μια ζωή στην Αθήνα.

Το αντίστροφο: Πρέπει να ανοίξεις τα μάτια σου για να κλείσεις την TV. Πώς αλλιώς θα βρεις το τηλεκοντρόλ;

Μπλε Μπανάνα is the new Πράσινα Άλογα.

Αυτοί οι θρησκόληπτοι τύποι που γράφουν διάφορα στους τοίχους έχουν πολλή πλάκα τελικά.

Προτιμώ το "Ρούχα Gucci, Μυαλό Κουκούτσι", αλλά κι αυτό καλό είναι.

Μάθετε πρώτα πώς το λένε, και το συζητάμε.

Πες στο στον Παλαιοκώστα αυτό.

Πήγαινε μία εκδρομή στην ύπαιθρο, εκεί το έχουν όλο μαζεμένο.

Κι εγώ θέλω να είμαι αστροναύτης, αλλά δεν το γράφω στους τοίχους.

Αυτό δεν κατάλαβα αν είναι απλή παρατήρηση ή προτροπή, αλλά όπως και να'χει μου άρεσε.

Ναι, ξέρω: God created Adam and Steve.

Λοιπόν, αυτό με έκανε να γελάσω. Πολύ. Μάλλον ανήκω στη μειοψηφία.

Νομίζω ότι οι Τρύπες δίνουν εντελώς άλλη διάσταση σε έναν τοίχο...

Κάπως αλλιώς το ξέρω, αλλά τέλος πάντων καταλαβαίνεις τι εννοεί.

Επίσης, ότι αξίζει παχαίνει κι είναι δύσπεπτο.

Αυτό σαν στίχος από τραγούδι φαίνεται, αλλά δε μου θυμίζει κάτι. Καμιά ιδέα;

Αυτό μάλλον γράφτηκε στις 23:59 κάποιας μέρας.

...και η συνέχεια του προηγούμενου. Ενδιαφέρον.

Τι, δηλαδή άμα αποφασίσουμε να αλλάξουμε τον Γιωργάκη, θα μας παρατήσει και θα πάει να κυβερνήσει το Βανουάτου;

Αυτό μου άρεσε πολύ. Και μου θυμίζει ότι πρέπει να πάρω μια φωτογραφική μηχανή της προκοπής κάποτε.

Εντάξει, αυτό δεν είναι πια επίκαιρο, αλλά θα μας θυμίζει πάντα την εκλογική ήττα του Niquita. Και αυτό είναι καλό.

Να ξαναγίνουμε Δον Κιχώτες, ε; Ωραία ιδέα. Να βρούμε και κανέναν ανεμόμυλο να χτυπήσουμε.

Ανορθόγραφος, πάντως, γίνεσαι, δε γεννιέσαι.

Και να μια πολύτιμη συμβουλή. Follow your heart ρε.

Εμένα πάντως τα αληθινά λούνα παρκ ακόμα μου το ξυπνάνε.

Και πάλι καλά να κρέμεσαι από τ'αρχίδια του άλλου. Μερικών η ζωή κρέμεται από μία πουτσότριχα.

Αρχαία δε λες τίποτα. Έχει και κάτι κόκκαλα από τυραννόσαυρους.

Το ίδιο, αλλά στο δεξιό του. Και με απαγόρευση κυκλοφορίας. Και με εξορίες. Και με γελοία μουστάκια.

Και τώρα ξέρουμε γιατί οι παπάδες απέχουν από το σεξ.

Αυτό θέλω πολύ να ζήσω για να το δω.

Πολύ ευρηματικό το βρήκα αυτό. ("Hoxton" και "Κάνδαυλος" είναι γνωστά μαγαζιά στο Γκάζι, για τους αμύητους)

"Home fucking is killing prostitution". Μην πηδάτε σπίτι σας ρε, κάνετε κακό στον κλάδο των μπουρδέλων.

Η Μέριλιν ζει. Και κυκλοφορεί ανάμεσά μας.