Αγαπητό ημερολόγιο,

μπορεί πολλές φορές να υποστηρίζουμε το αντίθετο, αλλά οι άνθρωποι είμαστε πολύ εγωιστές. Θέλουμε πάντα όλα να γίνονται με τον τρόπο μας. Κατά βάθος, δεν θέλουμε ποτέ να αλλάζουμε εμείς, αλλά να αλλάζουν οι άλλοι για να ταιριάζουν σε αυτό που περιμένουμε από αυτούς. Και, κατ’επέκταση, όταν μας πάει κάτι στραβά, θέλουμε να αλλάξει ο κόσμος και όχι να αλλάξουμε εμείς, έστω κι αν η δική μας αλλαγή θα μπορούσε να κάνει τον κόσμο λίγο καλύτερο. Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι, μολονότι βλέπουμε πως ο κόσμος από μόνος του δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, δεν αλλάζουμε ούτε κι εμείς, με το πείσμα των 7χρονων που δεν μπορούν να παίξουν Κλέφτες κι Αστυνόμους, επειδή θέλουν όλοι να είναι κλέφτες.

Φυσικά, αν λειτουργούσαμε πάντα έτσι, τότε δε θα είχε μείνει ρουθούνι στον πλανήτη. Πολλές φορές αναγκαζόμαστε να βάλουμε στην άκρη τον εγωισμό μας και να συμβιβαστούμε. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι ο εγωισμός μας δεν υπάρχει. Απλά, περνάει σε δεύτερη μοίρα, καθαρά από ανάγκη και όχι επειδή έτσι μας αρέσει. Και φυσικά δε σημαίνει ότι αυτός που συμβιβάζεται το κάνει επειδή είναι καλός άνθρωπος, επειδή θέλει να προσφέρει στην κοινωνία ή για να έχει καλό κάρμα στην επόμενη ζωή του. Κάτι τέτοιο γίνεται σπάνια, και όταν γίνεται είναι ένας καλός λόγος για έκτακτα δελτία ειδήσεων, ακριβώς επειδή είναι κάτι που πάει κόντρα στην ανθρώπινη φύση.

Και επειδή αρκετά σε κούρασα με τη φιλοσοφία, ας τα δούμε όλα αυτά σε προσωπικό επίπεδο. Με το που τελείωσα τη σχολή, πίστευα ότι είμαι πολύ γαμάτος. Ήμουν σίγουρος ότι θα έβρισκα κάπου δουλειά, θα εξέπλησσα τα αφεντικά μου με το έμφυτο ταλέντο μου, θα ανέβαινα με συνοπτικές διαδικασίες την ιεραρχία και θα απολάμβανα μια μεγάλη και επιτυχημένη καριέρα στη δημοσιογραφία. Τα χρόνια πέρασαν, και συνειδητοποίησα ότι η κατάσταση στον επαγγελματικό κλάδο που είχα επιλέξει δεν ήταν καθόλου καλή. Δούλεψα για την ψυχή της μάνας μου, δούλεψα για 10 ευρώ τη σελίδα (και είχα μονοσέλιδη στήλη σε μηνιαίο περιοδικό), έμεινα πολύ καιρό άνεργος περιμένοντας να έρθει μια ουρανοκατέβατη πρόταση από κάπου για δουλειά, έστειλα αμέτρητα βιογραφικά στα οποία δεν πήρα ποτέ απάντηση. Κι όμως, δεν πτοήθηκα. Δούλεψα για τρεις μήνες σε ένα βιβλιοπωλείο – «προσωρινά», βέβαια. Δεν ήθελα καν να σκεφτώ το ενδεχόμενο να παραμείνω εκεί για μεγαλύτερο διάστημα. Ο εγωισμός μου δε μού επέτρεπε να το βάλω κάτω και να βολευτώ σε μία δουλειά που μου απέφερε καλά λεφτά, βέβαια (μου πλήρωνε και υπερωρίες το αφεντικό, σπάνιο πράγμα), αλλά δεν ικανοποιούσε τις φιλοφοξίες μου. Ήθελα κάτι καλύτερο. Από τότε, πέρασαν επτά μήνες μέχρι να ξαναβρώ μία άλλη, «προσωρινή» δουλειά, αυτή τη φορά σαν πλασιέ, χτυπώντας κουδούνια και εκλιπαρώντας άγνωστους ανθρώπους να αγοράσουν, ελπίζοντας πως θα έκανα αρκετές πωλήσεις και θα έβγαζα καλά λεφτά από τα ποσοστά. 20 μέρες άντεξα εκεί, αυτή η δουλειά δε μου πήγαινε καθόλου.

Από τότε, σχεδόν έξι μήνες μετά, δεν κάνω τίποτα άλλο από το να κωλοβαράω. Ο πληγωμένος εγωισμός μου (μην γελιέσαι, όλοι οι άνεργοι έχουν πληγωμένο εγωισμό), ανίκανος πια να πειστεί κι ο ίδιος ότι μπορεί να βρει μία καλή δουλειά, αποφάσισε να υποχωρήσει. Και να συμβιβαστεί. Αποφάσισε ότι, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, το σημαντικότερο δεν είναι να κάνει μια δουλειά που να τον ικανοποιεί, αλλά μια δουλειά που να τον τρέφει (και με τις δύο έννοιες, κυριολεκτικά και μεταφορικά). Να μαζευτούν κάποια χρήματα στην άκρη, και μετά βλέπουμε. Αγγλία; Ατομική επιχείρηση; Ποιος ξέρει.

Σήμερα, λοιπόν, είχα συνέντευξη. Σε αλυσίδα σούπερ μάρκετ. Ναι, είμαι υποψήφιος για υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ. Και δε νιώθω άσχημα. Ξέρεις, πάντα σκεφτόμουν «πώς να πάω να δουλέψω σαν υπάλληλος σε μαγαζί; Κι αν με δει κανένας παλιός μου συμμαθητής από το σχολείο; Τι θα σκεφτεί;». Δε με νοιάζει πια. Είναι ζούγκλα εκεί έξω. Και αν βρεις μια μικρή, σκοτεινή σπηλιά να χωθείς για να επιβιώσεις, δεν πρέπει να ντρέπεσαι, αλλά να νιώθεις ανακούφιση που κατάφερες για άλλη μια μέρα να παραμείνεις ζωντανός. Ο εγωισμός σου θα σου λέει πάντα «μην κάνεις αυτό, γιατί θα κατέβω σε απεργία, και μαζί μου θα πάρω την αυτοεκτίμηση και τον αυτοσεβασμό και δεν θα μπορέσεις να επιβιώσεις χωρίς εμάς», εμποδίζοντάς σε να δεις την προφανή αλήθεια: Όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη, τίποτα άλλο δε μετράει, παρά μόνο το να επιβιώσεις όπως μπορείς. Ο εγωισμός μου πλέον υπέκυψε στην ανάγκη, μην μπορώντας να κάνει αλλιώς, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα επανέλθει δριμύτερος όταν με το καλό πιάσω δουλειά κάπου, οπουδήποτε. Έτσι είναι αυτός, μπορεί να υποχωρήσει για λίγο, αλλά ποτέ δεν θα υψώσει λευκή σημαία. Είναι η φύση του τέτοια.

Τι γίνεται τώρα, λοιπόν; Ο εγωισμός μπαίνει στην κατάψυξη, μαζί με τα όνειρα, τις φιλοδοξίες και τις σπουδές μου. Ξέρω ότι κάποτε θα τα χρειαστώ ξανά όλα αυτά, αλλά για την ώρα η θέση τους είναι στην κατάψυξη. Θα κυνηγήσω κι άλλες παρόμοιες δουλειές. Βιβλιοπωλεία, καταστήματα, δισκάδικα, οπουδήποτε. Α ναι, τώρα που το ανέφερα, να θυμηθώ να βγάλω από την κατάψυξη την ελπίδα. Αυτή θα μου χρειαστεί.

Λοιπόν, λέω να πηγαίνω – έχω πρωινό ξύπνημα αύριο, θα πάω από τον ΟΑΕΔ (Όταν Αποφοιτήσεις Έλα Δω) να ανανεώσω την κάρτα ανεργίας μου. Συμπληρώνω έναν χρόνο, λες να μου δώσουν κανένα δωράκι; Ξέρω ‘γω, κανένα μπρελόκ με το σήμα του ΟΑΕΔ ή καμιά κούπα για καφέ που να γράφει «Will Work For Coffee»; Μπα, ε;

Τέλος πάντων. Καληνύχτα, αγαπητό μου ημερόλόγιο, και να θυμάσαι:

Advertisements