Αγαπητό ημερολόγιο,

σου έγραφα πριν από λίγο καιρό για τα μυστήρια της ζωής, και πώς η μαγεία τους χαλάει όταν ανακαλύπτεις την πεζή πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από το «μυστήριο». Ευτυχώς, κάποια από τα μυστήρια της ζωής θα παραμείνουν για πάντα μυστήρια. Όπως, ας πούμε, το γιατί βρήκα στο κινητό μου μία υπενθύμιση για σήμερα, με την αινιγματική σημείωση «ΟΑΕΔ», αφού η ανανέωση της κάρτας ανεργίας μου είναι σε 15 μέρες; Τι στο διάολο σκεφτόμουν όταν έβαζα αυτήν την υπενθύμιση; Μήπως το «ΟΑΕΔ» είναι συνθηματικό για κάτι άλλο που έχω διαγράψει εντελώς από τη μνήμη μου; Μήπως προσβλήθηκε το κινητό μου από κάποιον ιό που προσθέτει άκυρες υπενθυμίσεις στα καλά καθούμενα; Μάλλον το μυστήριο δεν θα λυθεί ποτέ. Καλύτερα, αν θες τη γνώμη μου.

Σε 15 μέρες, λοιπόν, ανανεώνω την κάρτα ανεργίας μου και πάλι. Ξέρεις, είναι μεγάλη μέρα για μένα. Συμπληρώνω έναν χρόνο ως επισήμως άνεργος, από τότε δηλαδή που έβγαλα την κάρτα ανεργίας. Έναν χρόνο, μαλάκα μου. 365 μέρες. 8.760 ώρες. Όσο 5.840 ματς ποδοσφαίρου χωρίς τις καθυστερήσεις και χωρίς παράταση και πέναλτι. Όσο 13.140 αγώνες μπάσκετ χωρίς παράταση. Όσο το να δω 4.138 φορές συνεχόμενες το Se7en. Όσο το να ακούσω 10.512 φορές το Black Holes and Revelations των Muse στο καπάκι. Όσο το να δώσω 52.560 φορές «10 λεπτά από τον χρόνο μου» για αιμοδοσία. Όσο το να ετοιμάσω 175.200 έτοιμα γεύματα με νουντλς. Τέλος πάντων, νομίζω ότι καταλαβαίνεις το point μου: Είναι πολύς καιρός.

Σκεφτόμουν να διοργανώσω ένα πάρτυ έξω από το τοπικό παράρτημα του ΟΑΕΔ. Να καλέσω και όλους τους άλλους άνεργους της Αθήνας, να συγκεντρωθούμε όλοι μαζί εκεί και να πνίξουμε τον πόνο μας στο νερό βρύσης, που είναι το μόνο πόσιμο υγρό που μπορούμε να προμηθευτούμε στην (οικονομική) κατάστασή μας. Και μετά να μερακλώσουμε και να τραγουδάμε όλοι μαζί καψουροτράγουδα, όπως τα «Δεν Πληρώνω Τώρα Πια τα Δάνεια», «Χρεωμένοι κι οι Δυο», «Στο Άδειο μου Ταμείο», και άλλα παρόμοια. Σαν να λέμε, οι anergistas. Ωραίο δεν ακούγεται;

Λοιπόν, ξέρεις κάτι; Χωρίς την επιστήμη θα ήμασταν πολύ πίσω, όμως έχει κι αυτή τα κακά της. Να, χθες ας πούμε είδα να απλώνεται μπροστά μου το πιο όμορφο ουράνιο τόξο που έχω δει στη ζωή μου. Ήταν πλήρες, σαν όντως να ξεκινούσε από κάπου και να κατέληγε κάπου αλλού, τα χρώματά του ήταν ασυνήθιστα ζωηρά και έκανε φοβερή αντίθεση με τον μουντό ουρανό τον οποίο στόλιζε. Σε αυτήν τη φάση της ζωής μου, που έχω απεγνωσμένα ανάγκη από θετικά σημάδια, η έλευση του ουράνιου τόξου θα μπορούσε να είναι ακριβώς αυτό: Ένα σημάδι ότι όλα θα περάσουν, η μαυρίλα και η μιζέρια θα εξαφανιστούν, και στη θέση τους θα έρθει η χαρά και η αγαλλίαση. Έλα όμως που στο σχολείο μας έμαθαν οτι το ουράνιο τόξο δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια τυχαία αντανάκλαση των ακτίνων του ηλίου στις σταγόνες της βροχής, καταστρέφοντάς μας ακόμα ένα μυστήριο της φύσης! Κι έτσι, το ουράνιο τόξο δεν φέρνει καμία αισιοδοξία, καμία ελπίδα, κανέναν συμβολισμό – είναι απλώς ένα γαμημένο «φυσικό φαινόμενο». Γαμώ την επιστήμη.

Στο μεταξύ, σήμερα ανακάλυψα ένα ακόμα επάγγελμα που θα έπρεπε να έχω ακολουθήσει αν ήθελα να βγάζω λεφτά: Τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών. Και το ανακάλυψα με έναν μάλλον οδυνηρό τρόπο, όταν ο τεχνικός στον οποίο έχω δώσει τον υπολογιστή μου για να μου αλλάξει τον αυτόχειρα σκληρό δίσκο μου ανακοίνωσε το κόστος της επισκευής: 120 ευρώ. Εκατόν είκοσι ευρώ. Όσο δύο ολοκαίνουργια παιχνίδια του Playstation 3. Όσο 8 βράδια στον Σφανιανάκη (στα όρθια, εννοείται). Όσο 14 επισκέψεις στο σινεμά (και μένει και ένα ευρώ για να πάρεις μια κοκακόλα απ’έξω). Όσο 24 κάρτες ανανέωσης των 5 ευρώ για το κινητό μου. Όσο 120 χάμπουργκερ από τα McDonald’s. Τέλος πάντων, νομίζω ότι καταλαβαίνεις το point μου: Είναι πολλά λεφτά.

Και εκτός του ότι είναι πολλά λεφτά, δεν τα έχω κιόλας. Με την κατάσταση σήμερα, ακόμα και δουλειά να βρω, αμφιβάλλω αν θα βγάζω τόσα το μήνα. Και σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν να ήξερα να αλλάζω μόνος μου τον σκληρό δίσκο. 50 ευρώ κάνει ο συγκεκριμένος σκληρός, το έψαξα. Θα γλίτωνα 70 ολόκληρα ευρώ. Φαντάσου ρε, 70 ευρώ. Για να κάνει ένα «κλικ» ο δίσκος στον υπολογιστή, για μια υπόθεση πέντε λεπτών. Κι όλα αυτά επειδή δεν ξέρω πώς να το κάνω μόνος μου. Μεταξύ μας, αν το ήξερα από πριν ότι θα κόστιζε τόσο, θα έμπαινα στο YouTube, και όλο και κάποιο βίντεο θα έβρισκα που να εξηγεί πώς μπαίνει ένας σκληρός δίσκος. Και μάλλον είναι ένα καλό μάθημα αυτό, για να προσέξω την επόμενη φορά τι θα κάνω σε αντίστοιχη περίπτωση.

Τέλος πάντων, σημασία έχει ότι ο υπολογιστής μου θα επιστρέψει σύντομα δριμύτερος, έστω και χωρίς τον καλό μου φίλο, τον προηγούμενο δίσκο, με τον οποίο περάσαμε εκατοντάδες ώρες διασκέδασης και ήδη μου λείπει. Όλα για τον άνθρωπο και τους υπολογιστές είναι, τι να κάνουμε…

Και τώρα θα σε αφήσω, γιατί το κρεβάτι μου με καλεί και δεν θα ήταν ευγενικό εκ μέρους μου να απορρίψω την πρόσκλησή του. Καληνύχτα και μην ξεχνάς: Καταλαβαίνεις ότι ο κόσμος έχει πάρει λάθος δρόμο, όταν οι άνθρωποι εμπιστεύονται περισσότερο τους αστρολόγους, παρά τους διανοούμενους.

Advertisements