Αγαπητό ημερολόγιο,

η ζωή είναι γεμάτη μυστήρια. Μυστήρια τα οποία ο άνθρωπος, λόγω της έμφυτης περιέργειάς του, παλεύει να αποκρυπτογραφήσει. Στην προσπάθειά του αυτή, αφήνει την φαντασία του να καλπάσει και καταλήγει σε απίθανες εικασίες για να εξηγήσει αυτά τα μυστήρια. Το πρόβλημα είναι ότι πάντα (μα ΠΑΝΤΑ) όταν το μυστήριο τελικά λύνεται, όλοι απογοητεύονται. Κι αυτό γιατί η πραγματικότητα είναι πάντα πολύ πιο πεζή από την ανθρώπινη φαντασία. Πάρε παράδειγμα τους κεραυνούς: Δε θα ήταν πιο ωραίο να νομίζουμε ότι υπάρχει ένας οξύθυμος μουσάτος τύπος στον ουρανό, που όταν τον τσαντίζουμε μας στέλνει κεραυνούς για να μας τρομάξει και να μας συνετίσει, από την επιστημονική εξήγηση περί νεφών, βαρομετρικών χαμηλών, ανέμων και υδάτων;

Αυτό σκεφτόμουν σήμερα, καθώς έβγαινα από τα δικαστήρια ανηλίκων. Όπως σου είχα πει, πριν από πολλούς μήνες μου είχε έρθει μία κλήτευση, η οποία με ενημέρωνε ότι έπρεπε σήμερα να παραβρεθώ στο δικαστήριο αυτό σαν μάρτυρας. Φτάνοντας στο κτίριο της λεωφόρου Αλεξάνδρας, τα πιο απίθανα σενάρια περνούσαν από το μυαλό μου. Ότι κάποιος παλιός μου συμμαθητής που τώρα ήταν δικηγόρος με είχε καλέσει σκόπιμα ως μάρτυρα, ώστε να ψευδομαρτυρήσω υπέρ του πελάτη του. Ότι είχα γίνει μάρτυρας κάποιου εγκλήματος αλλά δεν το θυμόμουν, γιατί μου το είχαν διαγράψει από τη μνήμη οι Men in Black. Ότι ήταν όλα στημένα από τον πατέρα μου, για να δω τι ωραία που είναι στο δικαστήριο και να πειστώ να γίνω δικηγόρος. Πολλές εικασίες, όλες ευφάνταστες, όλες χαριτωμένες, και όλες καταδικασμένες να διαψευσθούν.

Φυσικά, όταν λύθηκε το μυστήριο, η αλήθεια ήταν πολύ πιο πεζή: Απλά, πριν από δύο χρόνια μου είχαν κλέψει ένα laptop, και το παράξενο αραβικό όνομα που έβλεπα στην κλήτευση και αναρωτιόμουν τι σχέση θα μπορούσα να έχω μαζί του ήταν το όνομα του τύπου που το είχε κλέψει. Προφανώς, είχαν βρει το όνομά μου από την δήλωση κλοπής που είχα κάνει στην Αστυνομία τότε. Εγώ το μόνο που έκανα σήμερα ήταν να μπω μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου (ο Θεός να το κάνει, δηλαδή, πιο μικρή κι από το σαλόνι του σπιτιού μου ήταν), να ορκιστώ στο Ευαγγέλιο ότι θα πω την αλήθεια και μόνο την αλήθεια (άκυρος όρκος, βέβαια, γιατί είμαι άθεος, αλλά δε βαριέσαι τώρα, μην μπλέκουμε) και να απαντήσω στην ερώτηση της δικαστίνας για το τι μου είχαν κλέψει πριν δύο χρόνια στου Παπάγου. Κατόπιν, η δικαστίνα μου είπε ότι «εντάξει, τον βρήκαμε», και μετά βγήκα έξω και πέρασε ο επόμενος. Βέβαια, μου έμεινε η απορία για το πώς ξέρουμε ότι το έκανε αυτός, πού είναι οι αποδείξεις, πού είναι το laptop και άλλα τέτοια, αλλά είδα ότι όλοι εκεί πέρα βιάζονταν (και ήταν μόλις το 4ο δικαστήριο, σε σύνολο 150) και δεν επέμεινα. Ελπίζω απλά να μην έκανα μαλακία.

Και μπορεί να έφυγα με άδεια χέρια από το δικαστήριο, αφού το laptop πλέον στην καλύτερη περίπτωση το χαίρεται κάποιος που το αγόρασε στη μαύρη αγορά, και στη χειρότερη έχει γίνει βίδες, όμως στο σπίτι δε γύρισα με άδεια χέρια. Γύρισα με ένα κινητό γεμάτο φωτογραφίες από την περιοχή του Γκύζη, όπου περπάτησα μετά. Δεν είχα βολτάρει ποτέ ξανά εκεί, και αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση ήταν το πόσο περίεργα ονόματα έχουν οι δρόμοι εκεί. Πίστευα ότι τα πιο περίεργα ονόματα δρόμων τα είχα δει στο Παγκράτι, αλλά νομίζω ότι του Γκύζη είναι ακόμα πιο τρελά. Κρίμα που δε θυμάμαι κανένα να σου πω.  Επίσης, η περιοχή του Γκύζη πρέπει να είναι το πιο ανισόπεδο μέρος στο ηλιακό μας σύστημα. Παντού ανηφόρες και κατηφόρες, πουθενά ίσωμα. Τσάκισα τα πόδια μου για να βγάλω αυτές τις φωτογραφίες, όμως πραγματικά άξιζε τον κόπο, όπως θα καταλάβεις. Πάμε να τις δούμε μαζί:

Γιατί, τις περνάνε για μάγισσες;

Έτσι μπράβο, να μην τα ρίχνουμε όλα στο ΔΝΤ.

Αυτή εδώ κάνει ωραίο σετάκι με την άλλη, που λέει "Πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα".

Το θέμα δεν είναι οι σεξουαλικές προτιμήσεις του αφεντικού σου, το θέμα είναι να μην πηδάει εσένα.

Μία (σαφώς κατώτερη) βερσιόν του "Φασίστες κουραμπιέδες έρχονται Χριστούγεννα". Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, ο Τζίγκερ δεν έχει σχέση με όλα αυτά, είναι από άλλο σύνθημα.

Ενώ το vivere pericolosamente είναι ασφαλές;

Ανέκδοτα, τώρα και σε τοιχογραφίες.

Δεν έχω ιδέα τι σημαίνει αυτό. Άμα έχεις εσύ, το συζητάμε.

Σου παρουσιάζω το νέο background του κινητού μου, και το νέο μου motto.

Δυστυχώς, αυτό το μαγαζί έχει κλείσει. Δεν ξέρω τι πούλαγε, αλλά αν ήταν ανοιχτό θα έμπαινα να αγοράσω. Οτιδήποτε.

Κιάμος στου Γκύζη; ΚΙΑΜΟΣ;;;

Καλή επιτυχία κι από μένα, Θωμούλη!

Εντάξει, το ξέρω ότι έχω βγάλει 4-5 παρόμοιες φωτογραφίες, αλλά όταν βλέπεις μια φατσούλα σε έναν μουντό τοίχο να σου χαμογελάει, πώς μπορείς να την αγνοήσεις;

Κάποιος ανακάλυψε την Αμερική. Και το φωνάζει.

Κλασική ελληνική τεμπελιά: Γιατί να γράψεις ολόκληρο το σύνθημα, όταν όλοι θα καταλάβουν τι εννοείς απλά με τα αρχικά;

Το γεγονός ότι κάποιος/α έκατσε κι έφτιαξε ένα στένσιλ για να δηλώσει ότι θέλει τον/την Μάντσαν, με συγκινεί βαθύτατα. Αγάπη, ρε μουνιά.

Κάτω το Master Chef.

Γαμώτο, και σιχαίνομαι τα αίματα...

Ένα σύνθημα celebrity, που το έχω δει πολλές φορές σε διάφορα sites στο Internet, και επιτέλους συναντηθήκαμε. Είναι εξίσου ωραίο κι από κοντά.

Μία πολύ σοβαρή απειλή...

...που ωστόσο δεν τρομάζει και τόσο αυτούς που γράφουν.

Επιτέλους, ένα σύνθημα που ξεκινά με "Λευτεριά" και μας βρίσκει όλους σύμφωνους.

Οι Έλληνες να μείνουμε στην Ελλάδα ή να μεταναστεύσουμε στην (άδεια πια) Περσία;

Όντως, κι εμένα μου αρέσει να επιτίθεμαι στην τάξη, πετώντας σκουπίδια όπου βρω. Αταξία και τσαπατσουλιά, ρε.

Ελπίζω να εκτιμάς τον κόπο μου για να τραβήξω όλες αυτές τις φωτογραφίες – για μερικές από αυτές χρειάστηκε να κάνω αναρρίχηση σε απόκρημνες ανηφόρες. Τι στο διάολο, αγριοκάτσικα τα γράφουν τα συνθήματα; Τέλος πάντων.

Και τώρα θα σε καληνυχτίσω, με αυτήν την πολύτιμη συμβουλή: Ποτέ μην πιστεύεις πως κάτι λέγεται «μεταξύ σοβαρού και αστείου». Στην πραγματικότητα, αυτός που λέει κάτι «μεταξύ σοβαρού και αστείου» το λέει σοβαρότατα, απλά το «ντύνει» με ένα διάφανο πέπλο πλάκας, επειδή το θέμα είναι λεπτό και φοβάται μην παρεξηγηθεί.

Advertisements