Αγαπητό ημερολόγιο,

υπάρχουν μέρες στη ζωή ενός ανθρώπου που πραγματικά τον σημαδεύουν, τον διαμορφώνουν σαν προσωπικότητα και τις θυμάται για πάντα. Και μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι η σημερινή μέρα δεν ήταν επ’ ουδενί μία από αυτές. Θα’λεγα ότι ήταν περισσότερο μία από αυτές τις μέρες που απλά γεμίζουν το ημερολόγιο με λευκές σελίδες, μέχρι να φτάσει εκείνη η μέρα που θα αξίζει να λερώσεις το ημερολόγιο για χάρη της. Κι αυτό γιατί είναι τόσο λίγες οι πραγματικά σημαντικές μέρες σε σχέση με το πόσα χρόνια ζούμε, που αν ερχόντουσαν όλες μαζεμένες, μετά δε θα είχες τι να κάνεις για καμιά σαρανταριά χρόνια.

Ξημερώνουν Φώτα. Λοιπόν, τα Φώτα είναι η πιο ριγμένη γιορτή όλου του χρόνου. Αν και είναι μια σημαντική θρησκευτική γιορτή (γιατί δε γιορτάζουμε μόνο τη βάφτιση του Χριστού, αλλά και το γεγονός ότι κατέβηκε το Άγιο Πνεύμα με τη μορφή περιστεριού και κουτσούλησε τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, επειδή βούταγε τον Χριστό με δύναμη στο νερό και είχε πλαντάξει στο κλάμα, κι ας ήταν 30 χρονών), κανείς δεν της δίνει σημασία, επειδή έχουν προηγηθεί δύο ακόμα πιο μεγάλες γιορτές, τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά. Έχει κι αυτή κάλαντα, αλλά κανένας δεν τα ξέρει και μόνο κάτι μούλικα του κατηχητικού βγαίνουν και τα λένε. Και έχει και το φοβερό event της ρίψης του σταυρού στο νερό, όπου βουτάνε διάφοροι μαζοχιστές για να τον πιάσουν. Θυμάμαι ένα κείμενο από το βιβλίο της Γλώσσας, στην Δευτέρα Δημοτικού νομίζω, στο οποίο ένα αγοράκι διηγείτο το πόσο ήθελε να βουτήξει και να πιάσει τον σταυρό, και σκέφτομαι: «Τι μαλακίες μας φύτευαν ρε στο μυαλό όταν ήμασταν μικρά;». Νομίζω ότι τα κείμενα της Γλώσσας στο Δημοτικό, όταν μεγαλώσουν, θα γίνουν βιβλίο του Άδωνι Γεωργιάδη.

Φυσικά, τα Φώτα δεν είναι απλά μια θρησκευτική εορτή. Είναι και το ψυχολογικό όριο που σημαίνει το τέλος της γιορτινής χαλάρωσης και την απότομη μετάβαση στην καθημερινή ρουτίνα. Από εκεί που χάνεις τις μέρες και δεν έχει καμία σημασία αν είναι Δευτέρα ή Παρασκευή ή Τετάρτη ή Κυριακή, ξαφνικά η εβδομάδα έχει και πάλι μέρες, έχει και πάλι τη γνωστή ρουτίνα. Βέβαια, όλα αυτά ισχύουν για αυτούς που έχουν κάτι να κάνουν όλη μέρα, π.χ. να δουλεύουν, ας πούμε. Για έναν άνεργο, η μόνη ουσιαστική διαφορά είναι ότι από τη μία μέρα στην άλλη εξαφανίζονται τα στολίδια, τα δέντρα, οι αγιοβασίληδες, τα γλυκά, και μαζί τους εξαφανίζεται και η χαρούμενη διάθεση των περισσοτέρων από μας.

Ωστόσο, αυτός ο Ιανουάριος μπορεί να είναι ο τυχερός μου. Βλέπεις, αποφάσισα να δραστηριοποιηθώ. Ήδη, σήμερα έψαξα και βρήκα όλες τις διαφημιστικές εταιρείες, μάζεψα τα e-mail τους και αύριο θα στείλω παντού το βιογραφικό μου. Στη δημοσιογραφία δεν κάνω καν τον κόπο πια – κουράστηκα. Η διαφήμιση (και η επικοινωνία, γενικά) είναι η τελευταία μου ελπίδα πριν το πάρω απόφαση ότι δεν θα βρω ποτέ δουλειά στην Ελλάδα και να μεταναστεύσω στο εξωτερικό. Και ξέρεις, πολλές φορές το έχω πει αυτό χωρίς να το εννοώ, απλά για να δώσω έμφαση, αυτό το κλασικό «θα τα παρατήσω όλα και θα πάω στην Αγγλία», αλλά αυτή τη φορά το εννοώ. Αν μέχρι το καλοκαίρι δεν έχω ακόμα σταθερή δουλειά, τον Σεπτέμβριο θα εξαφανιστώ, ρίχνοντας πίσω μου μαύρη πέτρα και μια μούντζα. Αλλά για την ώρα, είμαι αισιόδοξος ότι όλο και κάποια από αυτές τις εταιρείες θα με προσλάβει – κι ας μου δίνουν «ένα σακί πατάτες» για πληρωμή, όπως μου είχε πει και κάποιος που ανήκει στον χώρο. Ή ας μη μου δίνουν ούτε αυτό – μου αρκεί να μου δώσουν απλά μία ελπίδα, ένα πάτημα για να πετύχω κάτι εδώ πέρα, έστω κάτι να κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου. Οτιδήποτε. Ε, λοιπόν, άμα δε βρω δουλειά αυτόν το χειμώνα, να μη με λένε Πρωτεσίλαο.

Παράλληλα με την δραστηριοποίησή μου στα επαγγελματικά μου, αποφάσισα επίσης να βλέπω και περισσότερες ταινίες – ευτυχώς, αυτό το χόμπι είναι πλέον δωρεάν, χάρη στο Internet, αλλιώς ούτε καν αυτό δεν θα μπορούσα να κάνω. Από τις αρκετές ταινίες που είδα τελευταία, η καλύτερη (και με διαφορά) ήταν το Black Swan του Ντάρεν Αρονόφσκι, που για μένα έχει το πιο συγκλονιστικό φινάλε ταινίας μετά το Se7en – άφησε μόλις στην τρίτη θέση το φινάλε του V for Vendetta. Ξέρεις, είναι από αυτές τις ταινίες που μπορείς να κάθεσαι και να αναλύεις για ώρες αφού την έχεις δει, όχι τόσο επειδή είναι πολύπλοκη, όσο επειδή είναι πολυδιάστατη. Και είναι ένα από τα λίγα και καλά 10άρια μου στο IMDB.

Α, είναι και κάτι άλλο που ήθελα να σου πω και θα το ξεχνούσα. Πριν από αρκετούς μήνες, όταν δεν είχα αρχίσει να σου γράφω, ήρθε ένα χαρτί στο σπίτι μου. Ήταν μία κλήτευση, με την οποία με καλούσαν σαν μάρτυρα σε μία δίκη, κάποιου ανθρώπου που εγώ δεν γνωρίζω, για ένα γεγονός που δεν έχω ιδέα πότε, πού ή πώς έγινε. Σκέφτηκα ότι μπορεί να ήταν λάθος, όμως πόσο λάθος μπορεί να έκανε ένα χαρτί που έγραφε ξεκάθαρα το ονοματεπώνυμό μου, το πατρώνυμό μου και την διεύθυνσή μου; Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία τότε, όμως, όπως πληροφορήθηκα αργότερα, μπορεί να έχω κυρώσεις αν δεν παραστώ στο δικαστήριο. Και να που η μέρα του δικαστηρίου έφτασε. Μεθαύριο είναι. Είμαι πραγματικά περίεργος να μάθω ποιος και γιατί με όρισε σαν μάρτυρα, και τι ακριβώς θα ρωτήσουν έναν άνθρωπο που είναι εντελώς άσχετος με την υπόθεση. Σίγουρα θα σου έχω νέα μεθαύριο επί του θέματος.

Και τώρα θα μου επιτρέψεις να πέσω για ύπνο. Όταν θα ξυπνήσω, θα είναι Φώτα – εκτός κι αν το πάω σερί και ξυπνήσω στις 7 Ιανουαρίου. Δε θα χάσω και τίποτα, ούτως ή άλλως. Καληνύχτα και να θυμάσαι: Ό,τι κι αν σου έχουν πει, η μόνη κυριολεκτική σημασία της φράσης «καταστροφή βιβλικών διαστάσεων» είναι να σου φέρουν για δώρο στα γενέθλιά σου ένα τεράστιο, βαρετό βιβλίο.

Advertisements