Αγαπητό ημερολόγιο,

πρώτα απ’όλα, να ευχηθώ χρόνια πολλά, καλές γιορτές, καλά Χριστούγεννα, ό,τι επιθυμείς, με υγεία και ευτυχία. Και τώρα, θα ευχηθώ ακριβώς τα ίδια, αφαιρώντας τα κλισέ: —

Ξέρεις, τα Χριστούγεννα υπό κανονικές συνθήκες δεν θα μου άρεσαν καθόλου σαν γιορτή. Και γιατί, δηλαδή, να με ενδιαφέρει μία χριστιανική γιορτή, από τη στιγμή που δεν ασπάζομαι πια τον Χριστιανισμό – ούτε καν την ονομαστική μου εορτή δε γιορτάζω πια, και απλά δέχομαι τις παραδοσιακές ευχές για το όνομά μου, επειδή δεν θέλω να προσβάλλω αυτούς που με θυμούνται. Όμως, τα Χριστούγεννα είναι αλλιώς, και θα σου εξηγήσω γιατί.

Σκέψου, ας πούμε, το Πάσχα. Την εβδομάδα πριν από το Πάσχα, θρηνούν για τα πάθη του Χριστού, νηστεύουν τη Μεγάλη Παρασκευή επειδή είναι η σταύρωση, πηγαίνουν στην εκκλησία το Σάββατο πριν τα μεσάνυχτα, που είναι η ανάστασή του, και μετά λένε «Χριστός Ανέστη», γιορτάζοντας το γεγονός. Με άλλα λόγια, για τουλάχιστον μία εβδομάδα, η ζωή περιστρέφεται γύρω από τον Χριστό, τα πάθη και την ανάστασή του.

Πάμε, τώρα, στα Χριστούγεννα. Καθ’όλη τη διάρκεια των Χριστουγέννων, το θρησκευτικό στοιχείο είναι ουσιαστικά απόν. Ο εορτασμός των Χριστουγέννων δεν περιστρέφεται γύρω από τη γέννηση του Χριστού, όπως συμβαίνει το Πάσχα. Αντίθετα, θα τολμούσα να πω ότι όλοι μας ψιλοχεσμένη την έχουμε τη γέννηση. Κανείς δεν ασχολείται με αυτήν, εκτός ίσως από κανά-δυο χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Η χαρά και το οικογενειακό κλίμα που επικρατεί τη μέρα των Χριστουγέννων και γενικότερα την περίοδο πριν και μετά από τα Χριστούγεννα έχουν να κάνουν με την αγάπη γενικά, και όχι με την αγάπη προς τον Θεό ή τον Χριστό. Έτσι, τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή που ξεφεύγει από τον χριστιανικό «ζυγό». Και άρα νιώθουμε άνετα όταν τη γιορτάζουμε κι εμείς οι άθεοι.

Προς επίρρωσιν της θέσης μου περί της ανωτερότητας των Χριστουγέννων εις βάρος του Πάσχα(τος), σου έχω ετοιμάσει και μία λίστα με 7 σχετικά επιχειρήματα:

1. Τις μέρες πριν τα Χριστούγεννα επικρατεί το χριστουγεννιάτικο πνεύμα και είμαστε μέσα στην καλή χαρά, ενώ τις μέρες πριν το Πάσχα επικρατεί η Μεγάλη Εβδομάδα και είμαστε μέσα στην κακή καντήφλα.

2. Μπορεί η τηλεόραση να μη δίνει και ρέστα τα Χριστούγεννα με τα προγράμματά της, αλλά πρέπει να παραδεχτείς ότι τουλάχιστον ΔΕΝ βλέπουμε ούτε μία φορά το «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ».

3. Τα Χριστούγεννα παίρνουμε δώρα, ενώ το Πάσχα ποτέ.

4. Δε χρειάζεται να πας στην εκκλησία την ώρα που μπαίνουν τα Χριστούγεννα.

5. Μπορεί να σου σπάει τα νεύρα η συνεχής επανάληψη του Last Christmas, αλλά χίλιες φορές Wham! παρά Πέτρο Γαϊτάνο.

6. Όπως και να το κάνουμε, ο Άγιος Βασίλης είναι καλύτερη μασκώτ από τα κοτοπουλάκια.

7. Κανένας δε θα σε στραβοκοιτάξει αν την Παρασκευή πριν τα Χριστούγεννα φας σουβλάκια.

Και αφού τα είπα όλα αυτά, νιώθω την ανάγκη να σου εξομολογηθώ κάτι: Δεν έχω πει ποτέ τα κάλαντα. Βλέπεις, σαν παιδί είχα πάντα τα δώρα που ήθελα, και δεν είχα ανάγκη να βγαίνω στους δρόμους να χτυπάω κουδούνια για να βγάλω κάτι παραπάνω. Ναι, ήμουν ένα κακομαθημένο κωλόπαιδο και, όσο κι αν διασκέδασα με τα δώρα που πήρα σε όλα τα Χριστούγεννα της ζωής μου (όχι και πολύ, μη νομίζεις – έχω ένα παροιμιώδες ταλέντο στο να διαλέγω λάθος δώρα, όχι μόνο για τον εαυτό μου, αλλά και για τους άλλους), η τιμωρία μου είναι ότι δεν έχω να θυμάμαι κάποια ιστορία από τα κάλαντα που δεν είπα ποτέ. Βέβαια, έτσι που πάνε τα οικονομικά μου μπορεί να βγω τώρα στα γεράματα και να τα πω, ποτέ δεν ξέρεις.

Τώρα που το σκέφτομαι, δεν υπάρχουν κάποια Χριστούγεννα που πραγματικά να θυμάμαι με νοσταλγία. Γενικά, ποτέ δε με ενδιέφεραν ιδιαίτερα σαν γιορτή τα Χριστούγεννα, και έδινα πάντα περισσότερη βάση στην Πρωτοχρονιά – ξέρεις, όταν φτάσουν τα Χριστούγεννα, δεν έχει αλλάξει τίποτα ιδιαίτερο στη ζωή σου, όμως η Πρωτοχρονιά είναι αλλιώς, γιατί μέσα σε μία μέρα νιώθεις να περνάει ένας ολόκληρος χρόνος. Είναι σαν να γιορτάζεις τα γενέθλια του κόσμου – μεγαλώνει έναν χρόνο σε μια μέρα. Και μπαίνεις στη διαδικασία να κάνεις μια ανασκόπηση του χρονου που πέρασε, να θυμηθείς τα καλά και τα κακά του, να δώσεις υποσχέσεις για τον νέο χρόνο (που κατά 99% θα σπάσεις τις πρώτες δέκα μέρες), και όλα αυτά για τα οποία θα σου μιλήσω πιο αναλυτικά όταν φτάσει η πρωτοχρονιά.

Για την ώρα, έχουμε Χριστούγεννα, και γι’αυτά θα σου πω. Στο σημερινό χριστουγεννιάτικο τραπέζι, λοιπόν, υπήρχε μια παράξενη ατμόσφαιρα. Μία φοβερή αύρα απαισιοδοξίας, που συνυπήρχε παράδοξα με μία διάθεση να περάσουμε καλά. Σαν να το έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Και αυτό που κατάλαβα σήμερα είναι ότι, πάνω απ’όλα, οικογένεια είναι αυτοί οι άνθρωποι με τους οποίους μπορείς να περάσεις ένα ολόκληρο απόγευμα συζητώντας για δυσάρεστα πράγματα και καταστάσεις, και παρ’όλα αυτά να περάσεις καλά. Και είναι οι άνθρωποι που χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ στις μέρες μας.

Και τώρα θα σε αφήσω για να επιδοθώ σε καθαρά χριστουγεννιάτικες ασχολίες, όπως να ακούσω τα άπαντα των Green Day, να διαβάσω καμιά δεκαριά παλιά τεύχη του MAD, να δω το Black Swan, και τέτοια. Όχι σαν τον αδερφό μου, που χριστουγεννιάτικα θα πάει να δει τον Ρέμο με την Παπαρίζου. Πφφφφφ. Νέα γενιά, τι να ξέρει από Χριστούγεννα;

Καλά Χριστούγεννα, φίλε μου, και να θυμάσαι: Αν οι «τρεις μάγοι» ήταν όντως μάγοι, δε θα χρειαζόντουσαν ένα χαζό αστέρι να τους οδηγήσει στον προορισμό τους.

Advertisements