Αγαπητό ημερολόγιο,

οι ανθρώπινες απασχολήσεις χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες: 1. Σε αυτές που τις κάνουμε παρά τη θέλησή μας, αλλά με χρηματική ανταμοιβή (τις λεγόμενες και «επαγγελματικές»). 2. Σε αυτές που τις κάνουμε παρά τη θέλησή μας και χωρίς καμία ανταμοιβή (τις λεγόμενες και «αγγαρείες», ή «πρακτικές ασκήσεις»). 3. Σε αυτές που τις κάνουμε με τη θέλησή μας, αλλά χωρίς οικονομική ανταμοιβή (τα λεγόμενα «χόμπι», ή «εθελοντικές δράσεις). 4. Σε αυτές που τις κάνουμε με τη θέλησή μας και κερδίζουμε και χρήματα (σπάνιες περιπτώσεις, που δεν έχουν συγκεκριμένο όνομα, αλλά κατηγοριοποιούνται κάτω από τη γενική ταμπέλα της «κωλοφαρδίας»). Περιττό να πω ότι όλοι ονειρευόμαστε την τέταρτη κατηγορία, αλλά οι περισσότεροι από εμάς περιοριζόμαστε στην πρώτη.

Αν από όλα τα χόμπι μου πρέπει να διαλέξω το αγαπημένο μου, αυτό είναι σίγουρα οι βόλτες στις γειτονιές της Αθήνας, με το κινητό ανά χείρας για να φωτογραφίσω οτιδήποτε μου κινήσει το ενδιαφέρον. Αν μπορούσα αυτό το χόμπι να το κάνω επάγγελμα, νομίζω ότι δεν θα γκρίνιαζα ποτέ ξανά και για τίποτα στο υπόλοιπο της ζωής μου. Και αν έχει ένα καλό η ανεργία, είναι που μου αφήνει μπόλικο χρόνο να ασχοληθώ με αυτό το χόμπι.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Θα σου πω. Τις τελευταίες μέρες δεν ασχολήθηκα με τίποτα άλλο, πέρα από τη συλλογή μου από φωτογραφίες. Συγκέντρωσα όλες τις φωτογραφίες που έχω δημοσιεύσει στο blog μου, στο Facebook, στο Twitter, αλλά κι αυτές που για οποιονδήποτε λόγο δε δημοσιεύτηκαν ποτέ και πουθενά, τις κατέγραψα μία προς μία σε ένα αρχείο Access, με αναλυτικά στοιχεία για το πότε και πού τις έβγαλα, και κατόπιν άνοιξα έναν λογαριασμό στο Flickr και τις ανέβασα όλες εκεί. 432 φωτογραφίες στο σύνολο, που θα ξεπερνούσαν τις 500 αν κατά καιρούς δεν είχα χάσει πολλές από αυτές.

Πρέπει να σου πω ότι κουράστηκα πολύ για να τακτοποιήσω όλες αυτές τις φωτογραφίες. Σκέφτηκα από έναν τίτλο για καθεμιά από αυτές, μια περιγραφή ή/και ένα χιουμοριστικό σχόλιο, και μεταφράσεις στα αγγλικά όπου αυτό ήταν εφικτό. Τρεις μέρες τώρα, αυτήν τη δουλειά έκανα. Αλλά το χάρηκα, ακριβώς επειδή το έκανα για μένα, επειδή αυτό είναι το χόμπι μου.

Τότε εμφανίστηκε το μεγάλο πρόβλημα: Αν έχεις δωρεάν λογαριασμό στο Flickr, όσες φωτογραφίες κι αν φορτώσεις, μόνο οι 200 θα είναι εμφανείς, με τις άλλες να παραμένουν κρυφές μέχρι να αποφασίσεις να πληρώσεις για Pro λογαριασμό. Έτσι, η αρχική μου σκέψη για συμμάζεμα όλων μου των φωτογραφιών στο Flickr ναυάγησε. Προσπάθησα να παρακάμψω το όριο αυτό δημιουργώντας ένα δικό μου group, όμως και πάλι δεν κατάφερα τίποτα. Λιγότερες από τις μισές φωτογραφίες είναι τώρα εμφανείς, αλλά μπορείς να μπεις και να τις δεις εδώ.

(όπου να’ναι θα φτιάξω και έναν λογαριασμό στο Picasa, όπου ελπίζω να καταφέρω να τις συγκεντρώσω όλες. Θα σε κρατάω ενήμερο σχετικά.)

Όμως όλος αυτός ο κόπος δεν πήγε χαμένος. Ψάχνοντας το Flickr βρήκα πολλούς παράξενους τύπους σαν εμένα, που κάθονται και φωτογραφίζουν συνθήματα σε τοίχους. Έχω εντοπίσει συνθήματα από τη Μελβούρνη, το Παρίσι, το Σαν Φρανσίσκο, την Στουτγκάρδη, και σίγουρα αν ψάξω λίγο ακόμα θα βρω φωτογραφίες από τις πιο απίθανες περιοχές του κόσμου. Είναι όμορφο να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος εκεί έξω.

Επίσης, με 400 και βάλε φωτογραφίες στη συλλογή μου, νιώθω πως κάποτε θα έρθει η στιγμή που θα μου ζητάνε οδηγίες για να πάνε στον Χ δρόμο, κι εγώ θα τους απαντάω «θα πάτε όλο ευθεία, θα στρίψετε δεξιά στο «Σκατά στους φασίστες», μετά θα κάνετε αριστερά στο «Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» και θα τον δείτε». Ή, ακόμα χειρότερα, θα με παίρνουν από δουλειά για interview και θα μου λένε ότι η εταιρεία είναι στον τάδε δρόμο, κι εγώ θα τους ρωτάω «εκεί δεν είναι που έχει και ένα ωραίο αναρχικό συνθηματάκι, στη γωνία;». Και θα μου το κλείνουν στη μούρη.

Σαν χθες το θυμάμαι όταν έβγαζα την πρώτη μου φωτογραφία, όταν είχαν μόλις πρωτοβγεί τα κινητά με κάμερα και όλοι φωτογραφίζαμε σαν τρελοί ο ένας τον άλλο, λες και μόλις είχε εφευρεθεί η φωτογραφία. Ήταν κάτι που είχα δει γραμμένο σε έναν τοίχο κοντά στο σπίτι μου. Κάποιος είχε γράψει «Φύγε από την ΑΕΚ βάτραχε», εννοώντας τον τότε προπονητή της ΑΕΚ, Ντούσαν Μπάγεβιτς, και κάποιος άλλος είχε σβήσει το «φύγε από» και είχε γράψει λίγο πιο δίπλα «μείνε», χωρίς όμως να σβήσε το «βάτραχε», με αποτέλεσμα στον τοίχο να διαβάζει κανείς το εξής σουρεαλιστικό: «Στην ΑΕΚ μείνε βάτραχε». Αυτό ήταν και το πρώτο ερέθισμα που με ενέπνευσε να ασχοληθώ με όλα αυτά.

Μεταξύ μας, ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα του να φωτογραφίζεις τοίχους είναι ότι δε χρειάζεται να έχεις κανένα απολύτως ταλέντο στη φωτογραφία. Δεν είναι ούτε πρόσωπα, ούτε τοπία, ώστε να χρειάζονται παράξενες γωνίες, ειδικές σκιάσεις και προοπτικές. Είναι συνθήματα σε τοίχους. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βγάλεις τη φωτογραφική, να κεντράρεις, να βγάλεις τη φωτογραφία σου στα γρήγορα (μη σε δει κανένας περίεργος και σε πάρει στο κυνήγι) και να προχωρήσεις παρακάτω. Αν χρειαζόταν το παραμικρό ταλέντο, πίστεψέ με, θα ήμουν τελείως άχρηστος – όσες φορές έχω δοκιμάσει να φωτογραφίσω τοπία, το αποτέλεσμα ήταν για γέλια.

Όπως βλέπεις, το μυαλό μου είναι γεμάτο φωτογραφίες σήμερα. Ξέρεις, ποτέ δε συμπάθησα ιδιαίτερα τις φωτογραφίες («οι φωτογραφίες είναι γι’αυτούς που ξεχνάνε», έλεγε ο Τζορτζ Κλούνι στο Up In The Air, και έχει ένα δίκιο), μέχρι που άρχισα να βγάζω τις δικές μου. Και πού ξέρεις, μπορεί αυτές οι φωτογραφίες κάποτε να γίνουν κάτι παραπάνω από ένα απλό χόμπι. Να με στείλουν στην πολυπόθητη τέταρτη κατηγορία.

Κάπου εδώ θα σ’αφήσω για σήμερα – μη νομίζεις ότι θα κοιμηθώ, πάλι με τις φωτογραφίες μου θα ασχοληθώ. Ελπίζω αυτήν τη φορά να καταφέρω να τις συμμαζέψω. Καληνύχτα και να θυμάσαι: Μια καλή φωτογραφία αξίζει χίλιες σκέψεις.

Advertisements