Αγαπητό ημερολόγιο,

είχα ήδη αποφασίσει από χθες ότι η σημερινή μέρα θα ήταν αφιερωμένη στο περπάτημα και τις φωτογραφίες. Ωστόσο, δεν είχα ιδέα πού να πάω. Μπήκα, λοιπόν, στο μετρό και το άφησα να με οδηγήσει. Στιγμιαία σκέφτηκα να κατέβω στο Σύνταγμα και να κινηθώ προς τα Πατήσια ή τον Περισσό, αλλά τελικά αποφάσισα να συνεχίσω μέχρι το Μοναστηράκι, απ’όπου κατέβηκα κατευθυνόμενος προς Πειραιά. Ρίχνοντας μια ματιά στις στάσεις ανάμεσα στο Μοναστηράκι και τον Πειραιά, συνειδητοποίησα ότι ο μόνος σταθμός στον οποίο δεν έχω πατήσει ποτέ το πόδι μου είναι αυτός του Μοσχάτου, κι έτσι αποφάσισα να πάω εκεί. Δύο στάσεις αργότερα, όμως, όταν το τρένο σταμάτησε στα Πετράλωνα, πετάχτηκα από τη θέση μου σαν να με είχε διαπεράσει ηλεκτρικό ρεύμα. Ναι, είχα περάσει μια φορά από τα Πετράλωνα, αλλά δεν τα είχα εξερευνήσει. Και αυτή ήταν η ευκαιρία μου.

Αν και συνήθως αυτές οι ξαφνικές εκλάμψεις μου βγαίνουν σε κακό, καθώς το ένστικτό μου είναι πλήρως απενεργοποιημένο εδώ και χρόνια, η σημερινή ήταν μια εξαιρετική ιδέα. Βλέπεις, οι τοίχοι της περιοχής είναι πολύ ενδιαφέροντες – θα τολμούσα να πω ότι είναι οι δεύτεροι πιο ενδιαφέροντες τοίχοι, μετά από αυτούς των Εξαρχείων, και δίνοντας μεγάλη μάχη με του Ζωγράφου. Όπου κι αν γυρίσεις, κάτι θα δεις γραμμένο, έστω κι αν είναι κάποια οπαδική βλακεία (από οπαδούς του Παναθηναϊκού, συνήθως).

Αυτό που πρόσεξα, επίσης, ήταν ότι δεν ένιωσα σχεδόν σε καμία στιγμή ότι είναι Χριστούγεννα. Πέρα από κάποια ψιλοστολισμένα μαγαζιά, το χριστουγεννιάτικο πνεύμα έμοιαζε να έχει μετακομίσει κάπου μακριά από τα Πετράλωνα. Και ξέρεις κάτι; Καλύτερα έτσι. Μερικές περιοχές δεν μπορείς να τις φανταστείς γιορτινές. Είναι συνυφασμένες με το γκρίζο τους, και θα σου κακοφαινόταν αν έβλεπες πολύχρωμα λαμπιόνια να το φωτίζουν. Και τα Πετράλωνα είναι μία από αυτές.

Ας μη χρονοτριβούμε άλλο, πάμε να σου δείξω τι έβγαλα στα Άνω και Κάτω Πετράλωνα, που τα έκανα άνω-κάτω επί δύο ώρες:

Θα έλεγα "άχουτο, τι ρομαντικό!", αν ήμουν 15 χρονών, ή αν δεν ήξερα ότι είναι στίχος από ένα ποπ τραγούδι.

Τα γκρουπάκια του Facebook, τώρα και σε τοιχογραφίες.

...τρεις και τον έθεσαν σε διαθεσιμότητα.

Τρεις παρατηρήσεις: 1. Ο Λεβέντης και η θύρα 7 στην ίδια φωτογραφία. 2. Δε διευκρινίζεται ποιος από τους δύο "χόνει ξεκάρφοτα". 3. Κάποιοι δεν έμαθαν ποτέ ότι υπάρχει γράμμα "Ω".

Καλύτερα ζητιάνος, παρά πολιτσμάνος.

Και να είχε τουλάχιστον η Ομόνοια πετρέλαιο, να το καταλάβαινα...

Η ατάκα "θα πηδηχτώ απ'το παράθυρο" έμεινε στην ιστορία. Μέχρι και οι τοίχοι την ξέρουν.

Να'ταν τόσο απλή η διαδικασία, ε;

Είπα να το ρισκάρω και να το διαβάσω. Η μάνα μου με διαβεβαίωσε ότι δεν έχει κάνει τίποτα.

Τη μέρα που τα greeklish θα απαγορευτούν δια νόμου, θα κάνω πάρτυ. Μεγαλύτερο απ'αυτό που θα κάνω αν βρω δουλειά.

...και έτσι απλά, με τρεις λεξούλες, ένας άγνωστος σε εμψυχώνει!

Στα 15 μου θα το έβρισκα φοβερά αστείο, θα το έλεγα σε όλους τους φίλους μου, θα το έγραφα σε όλα μου τα τετάδια...Αλλά μεγάλωσα, γαμώτο.

Αυτό εξηγεί γιατί η Βουλή είναι ένα μπουρδέλο και κανείς δεν ασχολείται με την παιδεία.

Βασικά, αυτή είναι η αισιόδοξη εκδοχή. Η απαισιόδοξη λέει "αυτοί με ΔοΝηΤή, εμείς με βαζελίνη".

Δεν έχω τίποτα να σχολιάσω επ'αυτού, απλά συμφωνώ όσο δεν πάει.

Σιγά το φοβερό σύστημα που θέλει και διδασκαλία. Απλό είναι το πράγμα: Ή είσαι ψεύτης, κλέφτης και δολοπλόκος και περνάς καλά, ή είσαι τίμιος και υποφέρεις.

...και παραστράτησε.

Το νέο "Ρόδα, τσάντα και κοπάνα"; Καήκαμε.

Έλα, παραδέξου το ότι με την πρώτη ματιά νόμιζες πως έλεγε ¨Θεριακλείδων". Θα ήταν ιδανικός δρόμος για να ανοίξει κανείς καπνοπωλείο.

Α, εντάξει, αργεί ακόμα το χάος. Μέχρι να βγουν οι άγγελοι και οι αρχάγγελοι έχουμε χρόνο.

Λέγκω σ'αγαπώ και θα σε πάρω να ζήσουμε μαζί ευτυχισμένοι στην Legoland.

Εντάξει, παιδιά, κόψτε τις πορείες και τις διαμαρτυρίες. Μην ανησυχείτε για τίποτα. Το ΕΑΜ θα μας σώσει από το ΔΝΤ!

Η διαφήμιση του μέλλοντος: "Πρόσφερε κι εσύ σε έναν άπορο συνάνθρωπό σου. Δε δίνεις λεφτά, δίνεις δέκα λεπτά απ'τη ζωή σου".

Να και μια καλή ιδέα, επιτέλους. Αφήστε ήσυχα τα δάση, που είναι χρήσιμα, και κάψτε τις κάλπες, που έτσι κι αλλιώς πάντα τους ίδιους άχρηστους βγάζουν.

Και βέβαια, όταν γράφτηκε αυτό προφανώς δεν είχε καν έρθει το ΔΝΤ ακόμα. Τώρα να δεις πόλεμο.

Την "ετερότοπη γη του";;;;

Ε, αδικία! Εγώ που είμαι άνεργος ποιον θα πουλήσω, τη μάνα μου;

Εξαρτάται: Θέλεις να πετύχεις στη ζωή σου ή να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου;

Αυτά ήταν όλα, αγαπητό μου ημερολόγιο. Και τώρα θα σε καληνυχτίσω, αφήνοντάς σε με μία απορία: Αν ισχύει ότι «όποιος χάνει στα χαρτιά κερδίζει στην αγάπη», τότε ισχύει και ότι «όποιος δεν ξέρει να χάνει στα χαρτιά δεν ξέρει να κερδίζει στην αγάπη»;

Advertisements