Αγαπητό ημερολόγιο,

το πόσο αχάριστο πλάσμα είναι ο άνθρωπος είναι μία παρατήρηση που δεν χρειάζεται απόδειξη, είναι ένα από τα κύρια αξιώματα της ζωής σε αυτόν τον πλανήτη, εξίσου αυτονόητο με το «η θάλασσα είναι υγρή» και το «όλες οι ζέβρες είναι ριγέ». Ίσως η πιο χαρακτηριστική έκφραση αυτής της αχαριστίας βρίσκεται στον τρόπο που αντιμετωπίζει τις καιρικές συνθήκες. Όταν έχει ζέστη, γκρινιάζουμε ότι κάνει ζέστη και «πότε θα έρθουν τα κρύα, να δροσιστούμε λίγο». Όταν με το καλό έρχονται τα κρύα, αρχίζουν πάλι οι γκρίνιες, η μελαγχολία του χειμώνα, τα «άντε να καλοκαιριάσει να ζεσταθεί λίγο το κοκαλάκι μας». Και ούτω καθ’εξής, για μια ολόκληρη ζωή. Αλλά μάλλον δε φταίμε εμείς, είναι κατασκευαστικό λάθος, οπότε θα εκφράσουμε τα παράπονά μας στην κατασκευάστρια εταιρεία, όταν κάποτε μεταβούμε στα γραφεία της.

Που λες, μέχρι πρόσφατα διανύαμε το πιο ζεστό φθινοπωροχείμωνο των τελευταίων κι-εγώ-δεν-ξέρω-πόσων ετών, γκρινιάζαμε ότι κάνει ζέστη, ότι τα Χριστούγεννα θα γιορτάζουμε με beach party, ότι θα κόψουμε βασιλόπιτα-παγωτό, ότι αντί για ρόδι θα σπάσουμε καρπούζι και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Και να που ξαφνικά ήρθαν τα χιόνια, και η παγωνιά, και ο χειμώνας αυτοπροσώπως. Και μαζί του ήρθε και η γκρίνια για τα έξοδα για πετρέλαιο, και η γκρίνια για τα βαριά χειμωνιάτικα ρούχα, και η γκρίνια για το κρύο εν γένει. Είναι αυτό που σου λέω: Ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται ποτέ. Πάντα θέλει είτε περισσότερα απ’όσα ήδη έχει, είτε διαφορετικά πράγματα απ’αυτά που έχει. Είπαμε, κατασκευαστικό λάθος.

Πάντως, μπορεί να σιχτιρίζουμε τον χειμώνα, αλλά πρέπει να του αναγνωρίσουμε δύο τουλάχιστον θετικά: Πρώτον, αν δεν ερχόταν θα έπρεπε να ανησυχούμε πολύ σοβαρά για τις περιβαλλοντικές αλλαγές των τελευταίων χρόνων. Και δεύτερον, τα Χριστούγεννα έχουν άλλη χάρη όταν έξω κάνει κρύο. Και αυτό το τελευταίο το κατάλαβα τις προάλλες, που στολίζαμε το σπίτι – για την ακρίβεια, οι άλλοι το στόλιζαν και εγώ απλά παρακολουθούσα, όπως κάνω παραδοσιακά κάθε χρόνο από τα 8 μου, όταν κατάλαβα ότι το σπίτι θα στολιστεί ούτως ή άλλως, είτε βοηθήσω εγώ σ’αυτό, είτε όχι. Ναι, ήταν ίσως η πρώτη κυνική μου αναλαμπή.

Έτσι, που λες. Χριστούγεννα χωρίς κρύο δε γίνονται. Α, και μερικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια βοηθούν επίσης για να μπεις σε χριστουγεννιάτικο κλίμα. Από την άλλη, αμφιβάλλω για το κατά πόσον τα «Κάλαντα» της Βανδή μπορούν να θεωρηθούν «χριστουγεννιάτικο τραγούδι» (πιο ταιριαστός χαρακτηρισμός θα ήταν το «ακόμα-και-από-τα-κάλαντα-κλέβουμε-τη-μουσική-όταν δεν-έχουμε-έμπνευση τραγούδι»). Από την άλλη, κάτι πλουμιστές γιρλάντες, κάτι πολύχρωμα φωτάκια και κάτι παρεξηγήσιμα χαρωποί αγιοβασίληδες θα μπορούσαν να λείπουν από τα Χριστούγεννα, εκτός κι αν σκοπεύεις να καλέσεις για ρεβεγιόν την οικογένεια Φλωρινιώτη.

Πάντως, φαίνεται πως η χριστουγεννιάτικη διάθεση αρχίζει δειλά-δειλά να εξαπλώνεται στην πόλη. Έχω την αίσθηση ότι πολλοί άργησαν να στολίσουν τα σπίτια τους φέτος σχετικά με άλλες χρονιές. Θες το κρύο που καθυστέρησε να μας επισκεφθεί; Θες το ΔΝΤ που μας έκανε τις καρδιές περιβόλια με ξεριζωμένες μαργαρίτες; Ε, μ’αυτά και μ’αυτά, τα Χριστούγεννα φέτος ήρθαν στην ώρα τους, και όχι νωρίτερα. Εγώ, πάλι, δυσκολεύομαι να μπω σε χριστουγεννιάτικο κλίμα. Γιατί πώς να μπεις σε χριστουγεννιάτικο κλίμα όταν ξέρεις ότι φέτος μπορεί να μην πάρεις κανένα δώρο Χριστουγέννων; Και όταν ξέρεις ότι μάλλον δεν θα μπορέσεις να κάνεις και σε κανέναν δώρο; Ή όταν περνάς έξω από στολισμένες βιτρίνες μαγαζιών και ξέρεις ότι δεν έχεις λεφτά στην τσέπη σου για να αγοράσεις τίποτα; Ή όταν περνάς έξω από άδεια, κλειστά μαγαζιά και σκέφτεσαι ότι η οικογένεια του (πρώην) μαγαζάτορα πιθανότατα θα περάσει πολύ χειρότερα Χριστούγεννα από σένα; Ξέρεις, αυτά είναι πράγματα που υπό κανονικές συνθήκες δεν τα σκέφτεσαι τα Χριστούγεννα, γιατί κυριαρχεί αυτό το συναίσθημα της ευφορίας, της ευημερίας, της ευχαρίστησης, και γενικά σχεδόν οποιουδήποτε συναισθήματος ξεκινάει από «ευ-«. Αλλά φέτος αυτά τα συναισθήματα δυσκολεύονται να βγουν στην επιφάνεια. Γιατί όλα πάνε στραβά, και τα αντίπαλα συναισθήματα, αυτά που ξεκινούν με «δυσ-» (π.χ. δυσφορία, δυσαρέσκεια κλπ) κρατούν σθεναρή αντίσταση. Είναι ντέρμπι φέτος.

Σε άλλα νέα, τις προάλλες αγόρασα ένα παντελόνι φόρμας από το σούπερ μάρκετ. Ξέρω, δεν είναι και πολύ σικ ή τρέντι να παραδέχεσαι ότι ψωνίζεις ρούχα από το σούπερ μάρκετ, αλλά: Πρώτον, φόρμα αγόρασα, όχι κοστούμι, και δεύτερον, όταν μπορείς να πάρεις με 5 ευρώ κάτι που αλλού θα στοίχιζε 50 ευρώ, δε λες όχι, ειδικά αν είσαι άνεργος. Βέβαια, όπως αποδείχθηκε, ισχύει τελικά το ρητό «ό,τι πληρώσεις παίρνεις. Κι αυτό γιατί την επόμενη κιόλας μέρα, η αριστερή τσέπη της φόρμας είχε ήδη μια τρύπα στο μέγεθος νομίσματος των 2 ευρώ, και ίσως να μην το καταλάβαινα αν δεν ένιωθα τα κλειδιά μου να μου γαργαλάνε γλυκά το μπούτι την ώρα που περπατούσα. Βέβαια, θα μπορούσε να είναι και χειρότερα. Θα μπορούσα, π.χ., να είχα και λεφτά να βάλω μέσα στην τσέπη και να μου πέφτανε. Ουφ, ευτυχώς που δεν έχω λεφτά και δεν διατρέχω τέτοιους κινδύνους.

Με αφορμή αυτό το συμβάν, αναρωτήθηκα πώς θα αντιδρούσε ο ληστής που θα είχε την ατυχία να διαλέξει εμένα σαν το επόμενο θύμα του, όταν συνειδητοποιούσε ότι δεν έχω δεκάρα τσακιστή πάνω μου. Σε τρεις πιθανότητες κατέληξα:

1. Θα εξοργιζόταν και θα με σάπιζε στο ξύλο μόνο και μόνο για τον χρόνο που του κόστισα.

2. Θα καταριόταν την τύχη του και θα πήγαινε να βρει κάποιον πιο πλούσιο.

3. Θα με λυπόταν και θα με πήγαινε σε ένα μπαράκι, να με κεράσει ένα ποτό και να ξεχάσουμε κι οι δύο τα βάσανά μας.

Δεν είμαι σίγουρος τι από τα τρία είναι πιο πιθανό να συνέβαινε. Αλλά μάλλον θα προτιμούσα το τρίτο.

Θα σε αφήσω τώρα, αγαπητό μου ημερολόγιο, για να σβήσω τα φώτα και να μείνουν μόνο τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια να στολίζουν το δωμάτιο, μπας και καταφέρω να εκβιάσω την χριστουγεννιάτικη διάθεση να έρθει κι από ‘δω. Καληνύχτα και να θυμάσαι: Αν όντως ίσχυε πως «όποιος χάνει στα χαρτιά κερδίζει στην αγάπη», τότε όταν ένα ζευγάρι έπαιζε χαρτιά θα έπρεπε πάντα να έρχονται ισοπαλία.

Αγαπητό ημερολόγιο,

το πόσο αχάριστο πλάσμα είναι ο άνθρωπος είναι μία

παρατήρηση που δεν χρειάζεται απόδειξη, είναι ένα

από τα κύρια αξιώματα της ζωής σε αυτόν τον

πλανήτη, εξίσου αυτονόητο με το «η θάλασσα είναι

υγρή» και το «όλες οι ζέβρες είναι ριγέ». Ίσως η

πιο χαρακτηριστική έκφραση αυτής της αχαριστίας

βρίσκεται στον τρόπο που αντιμετωπίζει τις καιρικές

συνθήκες. Όταν έχει ζέστη, γκρινιάζουμε ότι κάνει

ζέστη και «πότε θα έρθουν τα κρύα, να δροσιστούμε

λίγο». Όταν με το καλό έρχονται τα κρύα, αρχίζουν

πάλι οι γκρίνιες, η μελαγχολία του χειμώνα, τα

«άντε να καλοκαιριάσει να ζεσταθεί λίγο το κοκαλάκι

μας». Και ούτω καθ’εξής, για μια ολόκληρη ζωή. Αλλά

μάλλον δε φταίμε εμείς, είναι κατασκευαστικό λάθος,

οπότε θα εκφράσουμε τα παράπονά μας στην

κατασκευάστρια εταιρεία, όταν κάποτε μεταβούμε στα

γραφεία της.

Που λες, μέχρι πρόσφατα διανύαμε το πιο ζεστό

φθινοπωροχείμωνο των τελευταίων

κι-εγώ-δεν-ξέρω-πόσων ετών, γκρινιάζαμε ότι κάνει

ζέστη, ότι τα Χριστούγεννα θα γιορτάζουμε με beach

party, ότι θα κόψουμε βασιλόπιτα-παγωτό, ότι αντί

για ρόδι θα σπάσουμε καρπούζι και άλλα τέτοια

χαριτωμένα. Και να που ξαφνικά ήρθαν τα χιόνια, και

η παγωνιά, και ο χειμώνας αυτοπροσώπως. Και μαζί

του ήρθε και η γκρίνια για τα έξοδα για πετρέλαιο,

και η γκρίνια για τα βαριά χειμωνιάτικα ρούχα, και

η γκρίνια για το κρύο εν γένει. Είναι αυτό που σου

λέω: Ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται ποτέ. Πάντα θέλει

είτε περισσότερα απ’όσα ήδη έχει, είτε διαφορετικά

πράγματα απ’αυτά που έχει. Είπαμε, κατασκευαστικό

λάθος.

Πάντως, μπορεί να σιχτιρίζουμε τον χειμώνα, αλλά

πρέπει να του αναγνωρίσουμε δύο τουλάχιστον θετικά:

Πρώτον, αν δεν ερχόταν θα έπρεπε να ανησυχούμε πολύ

σοβαρά για τις περιβαλλοντικές αλλαγές των

τελευταίων χρόνων. Και δεύτερον, τα Χριστούγεννα

έχουν άλλη χάρη όταν έξω κάνει κρύο. Και αυτό το

τελευταίο το κατάλαβα τις προάλλες, που στολίζαμε

το σπίτι – για την ακρίβεια, οι άλλοι το στόλιζαν

και εγώ απλά παρακολουθούσα, όπως κάνω παραδοσιακά

κάθε χρόνο από τα 8 μου, όταν κατάλαβα ότι το σπίτι

θα στολιστεί ούτως ή άλλως, είτε βοηθήσω εγώ

σ’αυτό, είτε όχι. Ναι, ήταν ίσως η πρώτη κυνική μου

αναλαμπή.

Έτσι, που λες. Χριστούγεννα χωρίς κρύο δε γίνονται.

Α, και μερικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια βοηθούν

επίσης για να μπεις σε χριστουγεννιάτικο κλίμα. Από

την άλλη, αμφιβάλλω για το κατά πόσον τα «Κάλαντα»

της Βανδή μπορούν να θεωρηθούν «χριστουγεννιάτικο

τραγούδι» (πιο ταιριαστός χαρακτηρισμός θα ήταν το

«ακόμα-και-από-τα-κάλαντα-κλέβουμε-τη-μουσική-όταν

δεν-έχουμε-έμπνευση τραγούδι»). Από την άλλη, κάτι

πλουμιστές γιρλάντες, κάτι πολύχρωμα φωτάκια και

κάτι παρεξηγήσιμα χαρωποί αγιοβασίληδες θα

μπορούσαν να λείπουν από τα Χριστούγεννα, εκτός κι

αν σκοπεύεις να καλέσεις για ρεβεγιόν την

οικογένεια Φλωρινιώτη.

Πάντως, φαίνεται πως η χριστουγεννιάτικη διάθεση

αρχίζει δειλά-δειλά να εξαπλώνεται στην πόλη. Έχω

την αίσθηση ότι πολλοί άργησαν να στολίσουν τα

σπίτια τους φέτος σχετικά με άλλες χρονιές. Θες το

κρύο που καθυστέρησε να μας επισκεφθεί; Θες το ΔΝΤ

που μας έκανε τις καρδιές περιβόλια με ξεριζωμένες

μαργαρίτες; Ε, μ’αυτά και μ’αυτά, τα Χριστούγεννα

φέτος ήρθαν στην ώρα τους, και όχι νωρίτερα. Εγώ,

πάλι, δυσκολεύομαι να μπω σε χριστουγεννιάτικο

κλίμα. Γιατί πώς να μπεις σε χριστουγεννιάτικο

κλίμα όταν ξέρεις ότι φέτος μπορεί να μην πάρεις

κανένα δώρο Χριστουγέννων; Και όταν ξέρεις ότι

μάλλον δεν θα μπορέσεις να κάνεις και σε κανέναν

δώρο; Ή όταν περνάς έξω από στολισμένες βιτρίνες

μαγαζιών και ξέρεις ότι δεν έχεις λεφτά στην τσέπη

σου για να αγοράσεις τίποτα; Ή όταν περνάς έξω από

άδεια, κλειστά μαγαζιά και σκέφτεσαι ότι η

οικογένεια του (πρώην) μαγαζάτορα πιθανότατα θα

περάσει πολύ χειρότερα Χριστούγεννα από σένα;

Ξέρεις, αυτά είναι πράγματα που υπό κανονικές

συνθήκες δεν τα σκέφτεσαι τα Χριστούγεννα, γιατί

κυριαρχεί αυτό το συναίσθημα της ευφορίας, της

ευημερίας, της ευχαρίστησης, και γενικά σχεδόν

οποιουδήποτε συναισθήματος ξεκινάει από «ευ-«. Αλλά

φέτος αυτά τα συναισθήματα δυσκολεύονται να βγουν

στην επιφάνεια. Γιατί όλα πάνε στραβά, και τα

αντίπαλα συναισθήματα, αυτά που ξεκινούν με «δυσ-»

(π.χ. δυσφορία, δυσαρέσκεια κλπ) κρατούν σθεναρή

αντίσταση. Είναι ντέρμπι φέτος.

Σε άλλα νέα, τις προάλλες αγόρασα ένα παντελόνι φόρμας από το σούπερ μάρκετ. Ξέρω, δεν είναι και πολύ σικ ή τρέντι να παραδέχεσαι ότι ψωνίζεις ρούχα από το σούπερ μάρκετ, αλλά: Πρώτον, φόρμα αγόρασα, όχι κοστούμι, και δεύτερον, όταν μπορείς να πάρεις με 5 ευρώ κάτι που αλλού θα στοίχιζε 50 ευρώ, δε λες όχι, ειδικά αν είσαι άνεργος. Βέβαια, όπως αποδείχθηκε, ισχύει τελικά το ρητό «ό,τι πληρώσεις παίρνεις. Κι αυτό γιατί την επόμενη κιόλας μέρα, η αριστερή τσέπη της φόρμας είχε ήδη μια τρύπα στο μέγεθος νομίσματος των 2 ευρώ, και ίσως να μην το καταλάβαινα αν δεν ένιωθα τα κλειδιά μου να μου γαργαλάνε γλυκά το μπούτι την ώρα που περπατούσα. Βέβαια, θα μπορούσε να είναι και χειρότερα. Θα μπορούσα, π.χ., να είχα και λεφτά να βάλω μέσα στην τσέπη και να μου πέφτανε. Ουφ, ευτυχώς που δεν έχω λεφτά και δεν διατρέχω τέτοιους κινδύνους.

Με αφορμή αυτό το συμβάν, αναρωτήθηκα πώς θα αντιδρούσε ο ληστής που θα είχε την ατυχία να διαλέξει εμένα σαν το επόμενο θύμα του, όταν συνειδητοποιούσε ότι δεν έχω δεκάρα τσακιστή πάνω μου. Σε τρεις πιθανότητες κατέληξα:

1. Θα εξοργιζόταν και θα με σάπιζε στο ξύλο μόνο και μόνο για τον χρόνο που του κόστισα.

2. Θα καταριόταν την τύχη του και θα πήγαινε να βρει κάποιον πιο πλούσιο.

3. Θα με λυπόταν και θα με πήγαινε σε ένα μπαράκι, να με κεράσει ένα ποτό και να ξεχάσουμε κι οι δύο τα βάσανά μας.

Δεν είμαι σίγουρος τι από τα τρία είναι πιο πιθανό να συνέβαινε. Αλλά μάλλον θα προτιμούσα το τρίτο.

Θα σε αφήσω τώρα, αγαπητό μου ημερολόγιο, για να σβήσω τα φώτα και να μείνουν μόνο τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια να στολίζουν το δωμάτιο, μπας και καταφέρω να εκβιάσω την χριστουγεννιάτικη διάθεση να έρθει κι από ‘δω. Καληνύχτα και να θυμάσαι: Αν όντως ίσχυε πως «όποιος χάνει στα χαρτιά κερδίζει στην αγάπη», τότε όταν ένα ζευγάρι έπαιζε χαρτιά θα έπρεπε πάντα να έρχονται ισοπαλία.

Advertisements