Αγαπητό ημερολόγιο,

υπάρχουν τρία είδη ανθρώπων: Αυτοί που πιστεύουν πως ο άνθρωπος δεν αλλάζει μυαλά όσο μεγαλώνει, αυτοί που πιστεύουν ότι όσα συμβαίνουν γύρω μας μάς διαμορφώνουν σαν χαρακτήρες και μας αλλάζουν, και αυτοί που πιστεύουν ότι είναι βαρετό να ασχολείσαι με τέτοιες φιλοσοφίες, αντί να βλέπεις Big Brother στην τηλεόραση. Η κάθε πλευρά έχει τα δικά της επιχειρήματα.

Εγώ ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν παύει ποτέ να αλλάζει. Από τη μία μέρα στην άλλη μπορεί να συμβεί κάτι που θα σε συγκλονίσει, θα κάνει άνω-κάτω την κοσμοθεωρία σου, θα σε κάνει να αλλάξεις γνώμη για κάτι. Εξάλλου, μόνο οι βλάκες δεν αλλάζουν ποτέ γνώμη (αν και, όπως επισημαίνει ο Γάτος του Geluck, αυτό σημαίνει ότι αν είσαι έξυπνος αλλάζεις γνώμη και λες ότι μόνο οι βλάκες αλλάζουν γνώμη, και μετά δεν αλλάζεις ποτέ ξανά γνώμη, επειδή δεν είσαι βλάκας, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία).

Αυτές ήταν πάνω-κάτω οι σκέψεις μου την ώρα που τακτοποιούσα τις προάλλες τα παλιά μου CD, σε μια προσπάθεια να βρω παλιά τραγούδια να περάσω στο mp3 player μου, τα οποία δεν μπορώ να βρω στο Internet (μου έχει λείψει το Napster, όλα τα έβρισκα εκεί). Κοιτάζοντας τα παλιά μου CD, θυμήθηκα τι μουσική άκουγα τότε: Ημισκούμπρια, Terror X Crew, Legend Rocks, αλλά και Backstreet Boys, Savage Garden, Britney Spears. Αν οι κασέτες που έγραφα τότε μανιωδώς είχαν προσωπικότητα, θα ήταν σχιζοφρενείς. Από τη μία «ατσάλινες ρίμες», που σήμερα ακούγονται σκουριασμένες, κι από την άλλη γλυκανάλατη ποπ, που πλέον μου φέρνει ναυτία.

Τίποτα από αυτά δεν ακούω πια. Από εκείνη την εποχή, τα μόνα ακούσματα που μου έχουν μείνει είναι τα Ξύλινα Σπαθιά, οι Τρύπες και οι Ενδελέχεια. (Τώρα που το σκέφτομαι: Τι γρουσούζης που είμαι, και τα τρία αυτά συγκροτήματα έχουν πια διαλυθεί!) Τα υπόλοιπα ακούσματά μου τα απέκτησα όταν ήμουν φοιτητής. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι ήμουν πια μεγάλος για να ακούω ακόμα Ημισκούμπρια. Κάπου εκεί ανακάλυψα τα Διάφανα Κρίνα, τον Φοίβο Δεληβοριά, τους Three Doors Down και την punk rock των Offspring, Blink 182, Sum 41, Green Day και της υπόλοιπης τρελοπαρέας. Αυτή είναι σήμερα η μουσική μου.

Κι όμως, νομίζω ότι η διαδρομή μου δεν έχει τελειώσει ακόμα. Σε 3-4 χρόνια, να δεις που θα αποφασίσω ότι είμαι πια πολύ μεγάλος για να ακούω ακόμα το «Pretty Fly (For a White Guy)» και θα το γυρίσω στους Pink Floyd και τους Rolling Stones. Γιατί αλλάζω, καθημερινά ανακαλύπτω και νέα ακούσματα, επηρεάζομαι από διαφορετικά πράγματα και διαμορφώνω νέες απόψεις για τα πάντα. Αν μετά από 2-3 χρόνια δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος, γιατί να ακούς την ίδια μουσική;

(ωστόσο, νομίζω ότι τα Ξύλινα Σπαθιά δεν θα τα βαρεθώ ποτέ. Δεν ξέρω με τι σκατά έχουν ποτίσει τα τραγούδια τους και μου φαίνονται όλα τέλεια, μέχρι τον τελευταίο στίχο.)

Και τα τελευταία χρόνια έχω αλλάξει και σε κάτι ακόμα, σε σχέση με τη μουσική. Παλιά, θυμάμαι ότι άκουγα μουσική 24 ώρες το 24ωρο. Ακόμα και στις Πανελλαδικές, αγκαλιά με το στερεοφωνικό ήμουν και άκουγα μουσική, προσπαθώντας να πείσω τους πάντες ότι έτσι συγκεντρωνόμουν καλύτερα στο διάβασμα (που ήταν μάλλον προφανές ψέμα, αφού δεν αποστηθίζεις εύκολα Ιστορία την ώρα που ακούς Iron Maiden). Κάποια βράδια άφηνα επίτηδες ανοιχτό τον υπολογιστή, να παίζει όλη τη νύχτα σε τυχαία σειρά τα 2.000 τραγούδια που του είχα περάσει, ώστε να κοιμάμαι με μουσική υπόκρουση. Και όπου κι αν πήγαινα, ακόμα κι αν έπρεπε να πάω μέχρι το ψιλικατζίδικο που είναι απέναντι από το σπίτι μου, έπαιρνα μαζί και το mp3 player μου, για να ακούω μουσική στη διαδρομή.

Τώρα πια δεν ακούω σχεδόν καθόλου μουσική. Τα μουσικά κανάλια είναι βαρετά – παίζουν συνέχεια τα ίδια πιασάρικα κομμάτια. Στον υπολογιστή μου δεν έχω πια σχεδόν κανένα τραγούδι – είχα μαζέψει πάνω από 4.000 στον προηγούμενο υπολογιστή, μέχρι που μου τον κλέψανε, και έπαθα τέτοιο ψυχολογικό σοκ που έχασα τόση μουσική, που μου πήρε πολλούς μήνες να ξανακατεβάσω τραγούδι. Το mp3 που είχα μέχρι πρόσφατα ήταν ελαττωματικό και όποια ακουστικά και να έβαζα η μουσική ακουγόταν μόνο από το αριστερό. Και ξέρεις πότε το συνειδητοποίησα αυτό; Όταν μπήκα στο YouTube για να ψάξω κάτι βίντεο, και κατέληξα να φτιάξω μια ολόκληρη playlist από αγαπημένα μου τραγούδια που είχα πάρα πολύ καιρό να ακούσω.

Ξέρεις κάτι; Η μουσική πάντα με ηρεμούσε. Από τότε που ανακάλυψα τους Iron Maiden, θυμάμαι, όποτε είχα νεύρα άκουγα το «Best of the Beast» και ηρεμούσα. Ή μετά, όταν άκουσα τη «Σιωπή» των Ξύλινων Σπαθιών, το άκουγα συνέχεια σε λούπα και ηρεμούσα. Και γενικά, όταν ήθελα να ηρεμήσω έσβηνα όλα τα φώτα, ξάπλωνα στο κρεβάτι και άκουγα μουσική – οποιαδήποτε μουσική. Αρκεί να χάιδευε ένας ευχάριστος ήχος τα αυτιά μου. Αυτήν την ηρεμία έχω χάσει εδώ και πολύ καιρό. Νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μη διορθώνεται με μία γερή δόση καλής μουσικής. Ούτε καν τα νεύρα και η απογοήτευση μετά από τόσους μήνες στην ανεργία. Κι έτσι, ήδη γέμισα το νέο, βελτιωμένο mp3 μου με περίπου 500 τραγούδια, και θα προστεθούν κι άλλα σύντομα. Γιατί η καλή μουσική θα είναι πάντα το αντίδοτο σε κάθε κρίση.

Ήθελα να σου πω κι άλλα πράγματα σήμερα, αλλά σε πήρα μονότερμα με το θέμα της μουσικής, και λέω να μη σου φορτώσω κι άλλα να’χεις να σκέφτεσαι. Άσε που με συμφέρει να έχω και μερικά πράγματα για καβάντζα, για εκείνες τις διόλου σπάνιες φορές που δεν έχω απολύτως τίποτα να σου πω και αρχίζω τις αμπελοφιλοσοφίες. Όπως σήμερα, για παράδειγμα.

Θα σε καληνυχτίσω, λοιπόν, με αυτήν την εικόνα, για την οποία δεν έχω κάτι να σχολιάσω, πέραν του ότι αποτελεί μία σαφή ένδειξη του πόσο δεμένοι και αλληλέγγυοι είμαστε μεταξύ μας οι λαοί των Βαλκανίων:

Αγαπητό ημερολόγιο,

υπάρχουν τρία είδη ανθρώπων: Αυτοί που πιστεύουν πως ο άνθρωπος δεν αλλάζει μυαλά όσο μεγαλώνει, αυτοί που πιστεύουν ότι όσα

συμβαίνουν γύρω μας μάς διαμορφώνουν σαν χαρακτήρες και μας αλλάζουν, και αυτοί που πιστεύουν ότι είναι βαρετό να ασχολείσαι

με τέτοιες φιλοσοφίες, αντί να βλέπεις Big Brother στην τηλεόραση. Η κάθε πλευρά έχει τα δικά της επιχειρήματα.

Εγώ ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν παύει ποτέ να αλλάζει. Από τη μία μέρα στην άλλη μπορεί

να συμβεί κάτι που θα σε συγκλονίσει, θα κάνει άνω-κάτω την κοσμοθεωρία σου, θα σε κάνει να αλλάξεις γνώμη για κάτι. Εξάλλου,

μόνο οι βλάκες δεν αλλάζουν ποτέ γνώμη (αν και, όπως επισημαίνει ο Γάτος του Geluck, αυτό σημαίνει ότι αν είσαι έξυπνος

αλλάζεις γνώμη και λες ότι μόνο οι βλάκες αλλάζουν γνώμη, και μετά δεν αλλάζεις ποτέ ξανά γνώμη, επειδή δεν είσαι βλάκας,

αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία).

Αυτές ήταν πάνω-κάτω οι σκέψεις μου την ώρα που τακτοποιούσα τις προάλλες τα παλιά μου CD, σε μια προσπάθεια να βρω παλιά

τραγούδια να περάσω στο mp3 player μου, τα οποία δεν μπορώ να βρω στο Internet (μου έχει λείψει το Napster, όλα τα έβρισκα

εκεί). Κοιτάζοντας τα παλιά μου CD, θυμήθηκα τι μουσική άκουγα τότε: Ημισκούμπρια, Terror X Crew, Legend Rocks, αλλά και

Backstreet Boys, Savage Garden, Britney Spears. Αν οι κασέτες που έγραφα τότε μανιωδώς είχαν προσωπικότητα, θα ήταν

σχιζοφρενείς. Από τη μία «ατσάλινες ρίμες», που σήμερα ακούγονται σκουριασμένες, κι από την άλλη γλυκανάλατη ποπ, που πλέον

μου φέρνει ναυτία.

Τίποτα από αυτά δεν ακούω πια. Από εκείνη την εποχή, τα μόνα ακούσματα που μου έχουν μείνει είναι τα Ξύλινα Σπαθιά, οι Τρύπες

και οι Ενδελέχεια. (Τώρα που το σκέφτομαι: Τι γρουσούζης που είμαι, και τα τρία αυτά συγκροτήματα έχουν πια διαλυθεί!) Τα

υπόλοιπα ακούσματά μου τα απέκτησα όταν ήμουν φοιτητής. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι ήμουν πια μεγάλος για να ακούω ακόμα

Ημισκούμπρια. Κάπου εκεί ανακάλυψα τα Διάφανα Κρίνα, τον Φοίβο Δεληβοριά, τους Three Doors Down και την punk rock των

Offspring, Blink 182, Sum 41, Green Day και της υπόλοιπης τρελοπαρέας. Αυτή είναι σήμερα η μουσική μου.

Κι όμως, νομίζω ότι η διαδρομή μου δεν έχει τελειώσει ακόμα. Σε 3-4 χρόνια, να δεις που θα αποφασίσω ότι είμαι πια πολύ

μεγάλος για να ακούω ακόμα το «Pretty Fly (For a White Guy)» και θα το γυρίσω στους Pink Floyd και τους Rolling Stones. Γιατί

αλλάζω, καθημερινά ανακαλύπτω και νέα ακούσματα, επηρεάζομαι από διαφορετικά πράγματα και διαμορφώνω νέες απόψεις για τα

πάντα. Αν μετά από 2-3 χρόνια δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος, γιατί να ακούς την ίδια μουσική;

(ωστόσο, νομίζω ότι τα Ξύλινα Σπαθιά δεν θα τα βαρεθώ ποτέ. Δεν ξέρω με τι σκατά έχουν ποτίσει τα τραγούδια τους και μου

φαίνονται όλα τέλεια, μέχρι τον τελευταίο στίχο.)

Και τα τελευταία χρόνια έχω αλλάξει και σε κάτι ακόμα, σε σχέση με τη μουσική. Παλιά, θυμάμαι ότι άκουγα μουσική 24 ώρες το

24ωρο. Ακόμα και στις Πανελλαδικές, αγκαλιά με το στερεοφωνικό ήμουν και άκουγα μουσική, προσπαθώντας να πείσω τους πάντες

ότι έτσι συγκεντρωνόμουν καλύτερα στο διάβασμα (που ήταν μάλλον προφανές ψέμα, αφού δεν αποστηθίζεις εύκολα Ιστορία την ώρα

που ακούς Iron Maiden). Κάποια βράδια άφηνα επίτηδες ανοιχτό τον υπολογιστή, να παίζει όλη τη νύχτα σε τυχαία σειρά τα 2.000

τραγούδια που του είχα περάσει, ώστε να κοιμάμαι με μουσική υπόκρουση. Και όπου κι αν πήγαινα, ακόμα κι αν έπρεπε να πάω

μέχρι το ψιλικατζίδικο που είναι απέναντι από το σπίτι μου, έπαιρνα μαζί και το mp3 player μου, για να ακούω μουσική στη

διαδρομή.

Τώρα πια δεν ακούω σχεδόν καθόλου μουσική. Τα μουσικά κανάλια είναι βαρετά – παίζουν συνέχεια τα ίδια πιασάρικα κομμάτια.

Στον υπολογιστή μου δεν έχω πια σχεδόν κανένα τραγούδι – είχα μαζέψει πάνω από 4.000 στον προηγούμενο υπολογιστή, μέχρι που

μου τον κλέψανε, και έπαθα τέτοιο ψυχολογικό σοκ που έχασα τόση μουσική, που μου πήρε πολλούς μήνες να ξανακατεβάσω τραγούδι.

Το mp3 που είχα μέχρι πρόσφατα ήταν ελαττωματικό και όποια ακουστικά και να έβαζα η μουσική ακουγόταν μόνο από το αριστερό.

Και ξέρεις πότε το συνειδητοποίησα αυτό; Όταν μπήκα στο YouTube για να ψάξω κάτι βίντεο, και κατέληξα να φτιάξω μια ολόκληρη

playlist από αγαπημένα μου τραγούδια που είχα πάρα πολύ καιρό να ακούσω.

Ξέρεις κάτι; Η μουσική πάντα με ηρεμούσε. Από τότε που ανακάλυψα τους Iron Maiden, θυμάμαι, όποτε είχα νεύρα άκουγα το «Best

of the Beast» και ηρεμούσα. Ή μετά, όταν άκουσα τη «Σιωπή» των Ξύλινων Σπαθιών, το άκουγα συνέχεια σε λούπα και ηρεμούσα. Και

γενικά, όταν ήθελα να ηρεμήσω έσβηνα όλα τα φώτα, ξάπλωνα στο κρεβάτι και άκουγα μουσική – οποιαδήποτε μουσική. Αρκεί να

χάιδευε ένας ευχάριστος ήχος τα αυτιά μου. Αυτήν την ηρεμία έχω χάσει εδώ και πολύ καιρό. Νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα που

να μη διορθώνεται με μία γερή δόση καλής μουσικής. Ούτε καν τα νεύρα και η απογοήτευση μετά από τόσους μήνες στην ανεργία. Κι

έτσι, ήδη γέμισα το νέο, βελτιωμένο mp3 μου με περίπου 500 τραγούδια, και θα προστεθούν κι άλλα σύντομα. Γιατί η καλή μουσική

θα είναι πάντα το αντίδοτο σε κάθε κρίση.

Ήθελα να σου πω κι άλλα πράγματα σήμερα, αλλά σε πήρα μονότερμα με το θέμα της μουσικής, και λέω να μη σου φορτώσω κι άλλα

να’χεις να σκέφτεσαι. Άσε που με συμφέρει να έχω και μερικά πράγματα για καβάντζα, για εκείνες τις διόλου σπάνιες φορές που

δεν έχω απολύτως τίποτα να σου πω και αρχίζω τις αμπελοφιλοσοφίες. Όπως σήμερα, για παράδειγμα.

Θα σε καληνυχτίσω, λοιπόν, με αυτήν την εικόνα, για την οποία δεν έχω κάτι να σχολιάσω, πέραν του ότι αποτελεί μία σαφή ένδειξη του πόσο δεμένοι και αλληλέγγυοι είμαστε μεταξύ μας οι λαοί των Βαλκανίων:

Advertisements