Αγαπητό ημερολόγιο,

από τότε που η τηλεόραση μπήκε σε όλα τα σπίτια, κάποια πράγματα έχασαν τη λάμψη τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το ποδόσφαιρο: Γιατί να πάει ο φίλαθλος στο γήπεδο να δει το ματς, να πληρώσει τα μαλλιοκέφαλά του για να έχει δίπλα του τον ανεγκέφαλο χούλιγκαν που θα βρίζει τη μάνα του διαιτητή καθ’όλη τη διάρκεια του αγώνα, αντί να αράξει στον καναπέ του και να παρακολουθήσει με την ησυχία του το ματς στην τηλεόραση; Βέβαια, το να βλέπεις ποδόσφαιρο στην τηλεόραση έχει ένα μειονέκτημα: Δεν μπορείς να δεις ολόκληρο το γήπεδο, παρά μόνο το σημείο όπου εστιάζει η τηλεοπτική κάμερα, και που συνήθως είναι το σημείο όπου βρίσκεται η μπάλα. Αλλά το να βλέπεις την μπάλα δε φτάνει για να έχεις μια ολοκληρωμένη εικόνα για το παιχνίδι.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με την τηλεοπτική κάλυψη των καθημερινών γεγονότων από τα δελτία ειδήσεων. Αν δεν είσαι μπροστά όταν συμβαίνει κάτι και εξαρτάσαι από την ενημέρωση των καναλιών, βλέπεις μόνο το σημείο στο οποίο εστιάζει η τηλεοπτική κάμερα, και δεν μπορείς να έχεις τη γενική εικόνα που θα είχες αν ήσουν αυτόπτης μάρτυρας. Και αυτό το καταλαβαίνεις μόνο όταν συγκρίνεις την προσωπική σου μαρτυρία για ένα γεγονός με την παρουσίασή του από τα δελτία ειδήσεων.

Χθες, όπως σου είχα προαναγγείλει, βρέθηκα στο κέντρο της Αθήνας για να συμμετάσχω στις πορείες που διοργανώθηκαν στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Έφτασα στο Σύνταγμα την ώρα που εξελισσόταν ακόμα η μαθητική πορεία, και στη γωνία της Σταδίου με την Ομήρου συναντήθηκα και εντάχθηκα σε αυτήν (είναι ωραίο να νιώθεις ακόμα μαθητής στα 26 σου). Εκείνη την ώρα, μία ασφαλιστική εταιρεία που βρίσκεται εκεί έκλεινε άρον-άρον τα στόρια της και φυγάδευε τους υπαλλήλους από το πλάι. Βλέποντας τα στόρια να πέφτουν, καμιά δεκαριά κουκουλοφόροι άρχισαν να επιτίθενται μανιασμένα με πέτρες και καδρόνια, και πρόλαβαν να ραγίσουν τα τζάμια σε αρκετά σημεία πριν τα στόρια χαμηλώσουν αρκετά για να τα προστατεύσουν και αυτοί να κατευθυνθούν προς άλλους στόχους. Συμπέρασμα: ΚΑΝΕΝΑΣ δεν έμαθε ΤΙΠΟΤΑ από την τραγωδία της Marfin.

Λίγο πιο κάτω, κοντά στο Σύνταγμα, είδα έναν νεαρό με καλυμμένο το πρόσωπό του να χτυπάει με μανία μία γυάλινη προθήκη ενός κοσμηματοπωλείου με μία πέτρα. Βλέποντας ότι δεν μπορούσε να την σπάσει έτσι, ένας άλλος νεαρός τον παραμέρισε και άρχισε να χτυπάει δυνατά την προθήκη με ένα βαρύ σιδερένιο αντικείμενο. Όταν οι διαδηλωτές (μαθητές στην συντριπτική πλειοψηφία τους) άντελήφθησαν τι συνέβαινε, αποδοκίμασαν έντονα τους νεαρούς, αναγκάζοντάς τους να τα παρατήσουν και να προχωρήσουν παρακάτω. Συμπέρασμα: ΔΕΝ είναι όλοι οι διαδηλωτές «μπαχαλάκηδες».

Μπροστά από το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία», μία διμοιρία των ΜΑΤ δέχτηκε άγρια επίθεση από τους ίδιους νεαρούς που έσπαγαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους στην Σταδίου. Κάποιοι από τους διαδηλωτές τους πετούσαν κόκκινη μπογιά, που συμβολίζει το αίμα του Γρηγορόπουλου, του Καλτεζά και όσων έχουν πέσει θύμα της αστυνομικής βίας κατά καιρούς, ενώ οι συγκεκριμένοι νεαροί τους πετούσαν οτιδήποτε είχαν στα χέρια τους – μάλιστα, είδα με τα μάτια μου έναν απ’αυτούς να εκτοξεύει μια τεράστια γλάστρα προς το μέρος των ΜΑΤ!

Η πορεία έληξε λίγο αργότερα, κι εγώ κατευθύνθηκα προς τα Προπύλαια, όπου συναντήθηκα με τον Α., φοιτητή του Μαθηματικού, με τον οποίο είχαμε μία πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα σχετικά με τα Πανεπιστήμια, την πολιτική, την νεολαία, το Twitter και διάφορα άλλα. Δίπλα μας, μία μεσόκοπη κυρία προσπαθούσε να πείσει δύο μαθητές ότι για όλα τα κακά του κόσμου φταίνει οι Εβραίοι και η Μασονία τους, που μας κυβερνά όλους. Ευτυχώς, τα παιδιά δεν ήταν αρκετά ηλίθια για να την πιστέψουν, και την αντιμετώπισαν με αδιαφορία.

Η φοιτητική πορεία ήταν προγραμματισμένη για τις 4 (ή για τις 4.30, κατ’άλλους), και στις 4.45 δεν είχε ξεκινήσει ακόμα, μολονότι είχαμε μαζευτεί εκατοντάδες διαδηλωτές στα Προπύλαια. Αυτό φαίνεται πως ενόχλησε τους γνωστούς-αγνώστους με τα καδρόνια, που δεν έβλεπαν την ώρα να αναλάβουν δράση. Έτσι, εντελώς απρόκλητα, άρχισαν να επιτίθενται στην τράπεζα απέναντι από τα Προπύλαια, και αργότερα στα ΜΑΤ που στεκόντουσαν στην άλλη γωνία. Φυσικά, τα ΜΑΤ απάντησαν με τον μόνο τρόπο που γνωρίζουν, δηλαδή με δακρυγόνα.

Και εκείνη την ώρα έζησα μία από τις πιο τρομακτικές εμπειρίες της ζωής μου. Προσπαθώντας να αναχαιτίσουν τους κουκουλοφόρους, οι αστυνομικοί εκτόξευσαν δακρυγόνα μέσα στα Προπύλαια, που ήταν γεμάτα κόσμο. Ακολούθησε πραγματικό πανδαιμόνιο, με εκατοντάδες ανθρώπους να προσπαθούν να βρουν διέξοδο προς τους γυρω δρόμους χωρίς να βλέπουν μπροστά τους, βήχοντας και σπρώχνοντας ο ένας τον άλλο. Ειλικρινά, μόνο από θαύμα δεν είχαμε νεκρούς. Θα μπορούσαμε να είχαμε ποδοπατηθεί μεταξύ μας μέσα στον πανικό και να έχουμε μια νέα «Θύρα 7». Δεν ξέρω ακόμα πώς τη γλιτώσαμε χωρίς θύματα – σε τέτοιες περιπτώσεις δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς λογικά, αφού υπερισχύει το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν έχω φοβηθεί ποτέ περισσότερο στη ζωή μου. Α, και ότι η ρίψη δακρυγόνων στο πλήθος ήταν μία δολοφονική ενέργεια, έστω κι αν από τύχη δεν είχε θύματα.

Μετά από αυτό το περιστατικό, ξεκίνησε σιγά-σιγά η πορεία. Φυσικά, οι διαδηλωτές ήμασταν πια ακόμα πιο εξοργισμένοι από την επίθεση των ΜΑΤ, αν και εμφανώς ταλαιπωρημένοι από την επίδραση των χημικών στα μάτια και στην αναπνοή μας. Η Πανεπιστημίου γέμισε κόσμο, οργανωμένο σε μπλοκ (γιατί ρε γαμώτο πρέπει να οργανωνόμαστε σε μπλοκ; Γιατί να εξαρτώμαστε από κάπου; Ακόμα και στις αυθόρμητες διαδηλώσεις πρέπει ντε και καλά να είμαστε με κάποιον;). Τα συνθήματα έδιναν κι έπαιρναν, από το παραδοσιακό «Εμπρός λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι», μέχρι το κλασικό και αγαπημένο «Μπάτσοι-Γουρούνια-Δολοφόνοι».

Όταν η πορεία άρχισε να στρίβει προς την Σταδίου, αποφάσισα να φύγω, ταλαιπωρημένος από την επίδραση των χημικών (καταραμένο άσθμα). Γύρισα στο σπίτι και παρακολούθησα την εξέλιξη της πορείας από το Twitter, αφού τα παραδοσιακά μέσα δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για αυτήν.

Το βράδυ, είδα τα δελτία ειδήσεων, όχι για να ενημερωθώ (αφού είχα ήδη ενημερωθεί, και πολύ καλά μάλιστα), αλλά για να ελέγξω το πώς θα παρουσίαζαν την πορεία. Το δελτίο του Alpha, μετά από 20 λεπτά που ασχολήθηκε με τις γιάφκες και τις συλλήψεις των φερόμενων ως τρομοκρατών, εδέησε να ασχοληθεί για πέντε λεπτά με τις πορείες. Ή μάλλον, με τα επεισόδια που έγιναν στα πλαίσια των πορειών, γιατί μόνο αυτά έδειξε. Ούτε μία εικόνα από τις μαζικές πορείες που είχαν προηγηθεί. Το ίδιο και στο δελτίο του ΑΝΤ1, αργότερα (που τουλάχιστον το είχε πρώτο θέμα). Το δελτίο του Mega, παραδόξως, έκανε λόγο για «ειρηνική πορεία με μεμονωμένα επεισόδια» – να και κάτι που δεν περίμενα να δω σε αυτήν τη ζωή.

Αν, λοιπόν, δεν είχα συμμετάσχει κι εγώ σε αυτήν την πορεία, θα μάθαινα πολύ περισσότερα πράγματα για τα επεισόδια που έγιναν, παρά για τις πορείες. Κι όμως, οι πορείες ήταν πιο σημαντικές. Η συμμετοχή του κόσμου ήταν μαζική, η οργή για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου ενώθηκε με την οργή για την οικονομική κατάσταση της χώρας και το γεγονός ότι τόσοι νέοι, κυρίως, άνθρωποι αποφάσισαν να κατέβουν στους δρόμους αυτή τη μέρα ήταν από μόνο του ένα μήνυμα, από αυτά που οι πολιτικοί πάντα λένε ότι λαμβάνουν, αλλά στην πραγματικότητα έχουν το κινητό τους κλειστό.

Αυτή η μέρα ήταν του Αλέξη – κι ας προσπάθησαν κάποιοι να την καπηλευτούν για να κάνουν τα δικά τους καπρίτσια. Και θα είναι πάντα η μέρα του.

Σε κούρασα σήμερα, το ξέρω – αλλά ήθελα να τα ξέρεις αυτά τα πράγματα. Και, το κυριότερο, ήθελα κάπου να τα γράψω όλα αυτά, ώστε να τα διαβάζω μετά από κάποια χρόνια και να θυμάμαι ότι ήμουν κι εγώ εκεί, και έζησα κάποια πράγματα, και συνειδητοποίησα κάποια πράγματα, και έμαθα κάποια πράγματα. Ότι ήμουν εκεί, δίπλα στον χουλιγκάνο με το μαδέρι στο χέρι που έβριζε τις μάνες των μπάτσων, αντί να κάθομαι στον καναπέ μου να βλέπω τα τεκταινόμενα από την τηλεόραση, αφημένος στην εικόνα που κατέγραψε η κάμερα και αγνοώντας όλα αυτά που δεν πρόλαβε (ή δεν θέλησε) να συλλάβει.

Θα σε αποχαιρετήσω για σήμερα με τις φωτογραφίες που έβγαλα στο κέντρο της Αθήνας, ανάμεσα στις δύο πορείες:

Σε βελάκι, πάνω στην Πανεπιστημίου. Το έγραψαν με μαρκαδόρο κάτι παιδιά, και ήταν περήφανα που κάποιος φωτογράφιζε το "έργο" τους. Well done, kids.

Έξυπνο και επίκαιρο στένσιλ, απέναντι από τα Προπύλαια

Κόκκινη μπογιά στο κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδος. Τόσο ταιριαστή.

Αυτή είναι η άσχετη φωτογραφία της ημέρας. Δεν έχω ιδέα τι συμβολίζει, ή γιατί είναι "λάθως" το γατί. Απλά έπρεπε να τη βγάλω.

Advertisements