Αγαπητό ημερολόγιο,

θυμάμαι που, όταν ήμουν μικρός, έψαχνα να βρω μία μέρα η οποία να μην είναι επέτειος κανενός πράγματος. Μία μέρα που να μην υπάρχει κανένα «Σαν Σήμερα» στην ΕΡΤ2, μια μέρα που να μη γιορτάζουμε τίποτα, μια μέρα τόσο σεμνή και ταπεινή, που να μην έχει απολύτως τίποτα το ιδιαίτερο. Φυσικά, περιττό να σου πω ότι ποτέ δεν βρήκα τέτοια μέρα, πολύ απλά επειδή δεν υπάρχει. Και δεν υπάρχει επειδή στους ανθρώπους αρέσει να συνδυάζουν το κάθε παραμικρό που τους συμβαίνει με τη μέρα που συνέβη, και για όλα υπάρχει μια μέρα μνήμης, μια «Παγκόσμια Μέρα», μια εθνική επέτειος, μια θρησκευτική εορτή, κάτι τέλος πάντων που για κάποιον λογικό ή ηλίθιο λόγο θέλουμε να θυμόμαστε μια συγκεκριμένη μέρα του χρόνου.

Ειδική αναφορά αξίζει να γίνεται στις μέρες κατά τις οποίες δεν «γιορτάζουμε» κάτι, αλλά θυμόμαστε μία τραγωδία και τιμούμε τη μνήμη των θυμάτων της. Στην Ελλάδα, αυτές οι μέρες είναι δύο. Η μία πέρασε πρόσφατα – είναι η 17η Νοεμβρίου, επέτειος του Πολυτεχνείου. Και η άλλη είναι αύριο – είναι η 6η Δεκεμβρίου, η μέρα που ανήκει στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Και γι’αυτήν θέλω να σου πω σήμερα.

Πρόσφατα, στην ΝΕΤ προβλήθηκε ένα ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου, στην εκπομπή «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα», με θέμα τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Ήταν μία από τις πιο συγκλονιστικές εκπομπές που έχω δει στη ζωή μου (αν και ελαφρώς μονόπλευρη υπέρ του θύματος, αλλά εδώ που τα λέμε πρέπει να είσαι αρκετά καθίκι για να πάρεις το μέρος του θύτη σε αυτήν την περίπτωση), και μου θύμισε ξανά όσα είχαν συμβεί πριν από δύο χρόνια. Το κυριότερο ήταν ότι μου έμαθε κάποια πράγματα που εγώ μέχρι τώρα αγνοούσα, αφού εκείνη την περίοδο ήμουν ακόμα φαντάρος και, ελλείψει Internet, ενημερωνόμουν αποκλειστικά από τα τηλεοπτικά δελτία, τα οποία είναι ονομαστά για την έλλειψη αντικειμενικότητάς τους, αλλά δε φημίζονται για την ενημερωτική τους δεινότητα, όπως αποδεικνύει περίτρανα το γεγονός ότι το δελτίο του Mega, όταν έδειξε το περίφημο βίντεο που αποτύπωνε τη στιγμή της δολοφονίας, «πείραξε» τον ήχο του, ώστε να φαίνεται ότι γύρω υπήρχαν φασαρίες, ενώ κάτι τέτοιο δε συνέβαινε.

Η γνώμη μου δεν έχει αλλάξει από τότε, όταν είχα γράψει το εξής:

«Γενικά, παρακολουθούμε μία τιτανομαχία ηλιθίων. Οι μεν ηλίθιοι ψάχνουν μια αφορμή να τα κάνουν όλα λίμπα, οι δε ηλίθιοι τους τη δίνουν. Η ουσία είναι ότι ένας μαθητής εκτελέστηκε εν ψυχρώ, σαν κοινός εγκληματίας. Το αποτέλεσμα είναι ένα ντόμινο, μια αλυσιδωτή αντίδραση όχι μόνο από τους άμεσα εμπλεγμένους, δηλαδή την αστυνομία και τους αναρχικούς, αλλά και από τα ΜΜΕ, από τους πολιτικούς, από τους μαθητές και τους φοιτητές, από όλη την ελληνική κοινωνία. Και ανεξάρτητα από το πόσα είναι τα ντόμινο ή πόσος χρόνος χρειάζεται, ένα πράγμα είναι βέβαιο: Όλα γκρεμίζονται, μηδενός εξαιρουμένου. Τhe dominο effect, έτσι το λένε. Και κάποιος μόλις έσπρωξε το πρώτο ντόμινο…»

Σήμερα, δύο χρόνια μετά, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα απ’ό,τι ήταν τότε. Όπως έλεγα πριν λίγες μέρες, φέτος υπάρχουν όλες οι προδιαγραφές για να σβηστεί η Αθήνα από τον παγκόσμιο χάρτη, με την καταπιεσμένη οργή για όλα όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες. Γιατί η 6η Δεκεμβρίου είναι (και θα είναι πάντα) μία μέρα μνήμης, όμως θα είναι και μία μέρα διαχρονικής διαμαρτυρίας, που θα στρέφεται πάντα ενάντια στα εκάστοτε κακώς κείμενα, ακριβώς όπως και η 17η Νοεμβρίου.

Αλλά να τα λέμε όλα: Πρώτον, αν στη θέση του Γρηγορόπουλου ήταν ένας 40χρονος, δε θα είχε ασχοληθεί κανένας. Δεύτερον, αν ρωτούσες τον Γρηγορόπουλο αν θα ήθελε να θυσιαστεί για να γίνει σύμβολο για μια χούφτα κουκουλοφόρους, μάλλον θα απαντούσε αρνητικά. Και τρίτον, αφού καιγόμαστε τόσο πολύ για τον Γρηγορόπουλο, ίσως θα έπρεπε να θυμόμαστε πού και πού και τον Καλτεζά, στον οποίο συνέβη ακριβώς το ίδιο.

Εύχομαι, για το καλό όλων μας, να μην έχουμε και φέτος μια «τιτανομαχία ηλιθίων». Είναι πραγματικά το τελευταίο που χρειαζόμαστε. Ελπίζω να κατεβούμε πολλοί από μας στο κέντρο, να τιμήσουμε τη μνήμη του Αλέξη ειρηνικά και να ξεσπάσουμε την οργή μας σε συνθήματα και όχι σε βιτρίνες και σε ανθρώπους που δε μας φταίνε σε τίποτα.

(βέβαια, η ίδια η Αστυνομία δε βοηθάει και πολύ σε αυτό, χαρακτηρίζοντας τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου «θανάσιμο τραυματισμό» – λες και ντρέπονται ή αρνούνται να παραδεχτούν ότι ένας «δικός τους» τον ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ, και δεν «τραυματίστηκε θανάσιμα», ξέρω ‘γω, επειδή έπεσε πάνω του ένα πιάνο από τον 13ο όροφο την ώρα που περνούσε έξω από μια πολυκατοικία, όπως γίνεται στα καρτούν.)

Το μόνο σίγουρο είναι ότι αύριο μας περιμένει μία μεγάλη μέρα, και γι’αυτό θα πρέπει να κοιμηθώ και λίγο. Α, και να προμηθευτώ καμιά μάσκα Η1Ν1 πάλι, σίγουρα θα χρειαστεί. Λοιπόν, σε καληνυχτίζω με αυτήν τη φωτογραφία που έβγαλα σήμερα μετά το bazaar του stray.gr (το οποίο, παρεμπιπτόντως, ήταν πολύ ωραίο και σε ένα παράλληλο σύμπαν θα σου έγραφα μόνο γι’αυτό σήμερα) και μπορείς να πεις ότι χαρακτηρίζει απόλυτα τα γεγονότα της 6ης Δεκεμβρίου του 2008:

Advertisements