Αγαπητό ημερολόγιο,

μία κινέζικη παροιμία λέει ότι «δεν υπάρχουν ελαττώματα, παρά μόνο προτερήματα που δεν έχεις εκμεταλλευτεί σωστά», εννοώντας ότι ακόμα και αυτά τα στοιχεία του χαρακτήρα μας που φαινομενικά είναι αρνητικά, έχουν και μία θετική πλευρά που μπορούμε να τα εκμεταλλευτούμε. Εντάξει, μαλακίες λέω – στην πραγματικότητα, αυτή τη φράση την επινόησα μόλις τώρα. Αλλά παραδέξου ότι την πάτησες! Πάντα πιάνει το κόλπο: Όταν ξεκινάς την πρότασή σου με το «μια κινέζικη παροιμία λέει…», μπορείς μετά να πεις οποιαδήποτε παπαριά και να φανεί απίστευτα βαθυστόχαστη και κουλτουριάρικη. Κάτι μου λέει ότι σου τα έχω ξαναπεί όλα αυτά και επαναλαμβάνομαι.

Τέλος πάντων, εγώ άλλο πράγμα ξεκίνησα να σου πω. Που λες, ένα από τα αμέτρητα μου ελαττώματα είναι η απελπιστική έλλειψη της αίσθησης του προσανατολισμού. Είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που πρέπει να ψάξουν για δύο ώρες στον χάρτη μέχρι να εντοπίσουν τελικά την περιοχή στην οποία θέλουν να πάνε, και όταν με το καλό φτάσουν εκεί χρειάζονται άλλες τόσες ώρες για να καταλάβουν πού στην ευχή βρίσκεται το συγκεκριμένο σημείο στο οποίο πηγαίνουν. Και φυσικά δεν μπορώ να είμαι και υπερήφανος που δυσκολεύομαι τόσο πολύ σε κάτι στο οποίο τα καταφέρνει μια χαρά ένα μέσο περιστέρι, με εγκέφαλο σε μέγεθος μαραμένου μπιζελιού.

Ωστόσο, κάθε φορά που βγαίνω για βόλτα και φωτογραφίες στις γειτονιές της Αθήνας, συνειδητοποιώ ότι αυτό το «ελάττωμα» μπορεί να μετατραπεί σε προτέρημα. Βλέπεις, ξεκινάω να πάω σε μία περιοχή, μετά χάνομαι στα στενά, καταλήγω κάπου αλλού, μετά χάνομαι πάλι και βγαίνω σε μία περιοχή που αγνοούσα την ύπαρξή της, προσπαθώντας να βρω τον πλησιέστερο σταθμό του μετρό χάνομαι ξανά και γυρίζω πίσω από εκεί που ήρθα, και τελικά από κάποιο καπρίτσιο της τύχης φτάνω σε έναν γνωστό δρόμο και καταφέρνω να επιστρέψω στο σπίτι κατάκοπος, αλλά γεμάτος φωτογραφίες από τους τοίχους διαφορετικών περιοχών. Χάρη σε αυτό το «ελάττωμα», μπορώ να παριστάνω τον τουρίστα στην ίδια μου την πόλη και να ανακαλύπτω κάθε φορά καινούργιες γωνιές της Αθήνας.

Σήμερα, η διαδρομή μου ξεκίνησε από το Μέγαρο Μουσικής, και μετά από μια σύντομη βόλτα στα Ιλίσια, έφτασα στην Καισαριανή, που ήταν και ο αρχικός μου προορισμός. Χωρίς να το καταλάβω, χάθηκα στα στενά και βρέθηκα στον Βύρωνα, απ’όπου βγήκα στο Παγκράτι, και τελικά μέσω Ζαππείου στο Σύνταγμα, όπου και πήρα το μετρό του γυρισμού. Αυτό που μου άρεσε στην Καισαριανή, κυρίως, ήταν αυτή η αίσθηση ότι βρίσκεσαι στη δεκαετία του ’70. Στενά δρομάκια, χαμόσπιτα δίπλα στις πολυκατοικίες, από παντού μυρίζει μαγειρευτό φαγητό (μια μυρωδιά που όσο πάει και σπανίζει στην Αθήνα), παππούδες σε καφενεία που συζητούν μεγαλόφωνα για συντάξεις και πολιτική, και φυσικά τοίχοι γεμάτοι συνθήματα. Ήταν όπως την περίμενα.

Αλλά αρκετά με τις φλυαρίες. Πάμε να σου δείξω τι έκανα σήμερα;

Να ένας δρόμος στον οποίο πιθανότατα δεν θα πιάσω ποτέ διαμέρισμα.

Ένα πραγματικό αριστούργημα κοσμεί τις προσφυγικές πολυκατοικίες, στην είσοδο της Καισαριανής

Μία ερώτηση-παγίδα, από αυτές που η προφανής απάντηση δεν είναι απαραιτήτως και η σωστή.

Δε λέω, μου αρέσει σαν ιδέα, αλλά αν όντως ίσχυε αυτό, τότε οι γάτες θα ήταν τα πιο εξελιγμένα όντα στο σύμπαν.

Το μεγαλύτερο έγκλημα του ανθρώπου είναι ότι επιμένει να καταπιέζει την εφηβεία των παιδιών του.

Αυτήν την ταμπέλα σίγουρα κάπου θα την έχεις δει, αλλά τώρα τη βλέπεις κι απ'τα χεράκια μου. ("Πσάργια;;;")

...γιατί αν κάτι πρέπει να σωθεί σε αυτήν τη χώρα, είναι τα γήπεδα και οι οπαδοί.

Είναι λίγο παράξενη η συνύπαρξη αυτών των δύο. Σαν να σου λέει "οι μπάτσοι πήραν αύξηση, αλλά εσένα μη σε παίρνει από κάτω".

Συνήθως, οι φτωχοί μετανάστες ζητάνε λεφτά. Πρώτη φορά βλέπω κάποιον να ζητάει κάλαντα.

Πιο σουρεαλιστικό, σε επιπλήττει ο Εγγονόπουλος για υπερβολική φαντασία.

Αυτή νομίζω ότι μου βγήκε λίγο στραβή. Είχε κόσμο και βιαζόμουν να "οπλίσω".

Προσέχουμε για να έχουμε...

Αυτά για σήμερα, αγαπητό μου ημερολόγιο. Ελπίζω να καταφέρω να περπατήσω ξανά σύντομα, γιατί για την ώρα τα πόδια μου αρνούνται να κάνουν οτιδήποτε άλλο, πέρα από το να ξαπλώσουν. Καληνύχτα και να θυμάσαι: Όποιος κερδίζει στα χαρτιά, χάνει στην αγάπη – εκτός κι αν κερδίσει μερικά εκατομμύρια ευρώ στα χαρτιά, οπότε θα κερδίσει ΚΑΙ στην αγάπη.

 

Advertisements