Αγαπητό ημερολόγιο,

κάνοντας μία πρόχειρη αναδρομή στους προηγούμενους μήνες, υπολογίζω ότι έχω περάσει το 40% αυτού του χρόνου κοιμώμενος (γιατί οι άνεργοι δεν χρειάζεται να ξυπνήσουν πρωί), το 59% κωλοβαρώντας ασύστολα (γιατί οι άνεργοι δεν έχουν να κάνουν και τίποτα) και το υπόλοιπο 1% κάνοντας κάτι ωφέλιμο για τον εαυτό μου ή/και για την κοινωνία. Και όσο κι αν ντρέπομαι για το μικρό ποσοστό της συνεισφοράς μου στην κοινωνία, σκέφτομαι ότι τουλάχιστον δεν την έχω βλάψει και καθόλου, κάτι που μάλλον οφείλεται στις πολλές ώρες που κοιμάμαι κάθε μέρα (γιατί όταν είμαι ξύπνιος είμαι ΠΟΛΥ επικίνδυνος για τους γύρω μου). Ωστόσο, η σημερινή μέρα ανήκε σε αυτήν την εκλεκτή μειοψηφία της τάξεως του 1%. Ναι, σήμερα έκανα κάτι χρήσιμο, επιτέλους: Συμμετείχα στην δράση των atenistas για τον καθαρισμό της παραλίας μπροστά από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Μαζί με την φίλη μου την Δ. (που επιτέλους την έπεισα να έρθει μαζί μου, μετά από δύο αποτυχημένες απόπειρες), φτάσαμε στο Φάληρο λίγο αργοπορημένοι, γιατί μπερδεύτηκα στον δρόμο (ως συνήθως) και βρεθήκαμε ξαφνικά χαμένοι στο Μοσχάτο, αλλά τελικά μάλλον κατά τύχη καταφέραμε να βρούμε τον δρόμο για το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Εφοδιασμένοι με σακούλες σκουπιδιών και με χοντρά γάντια, ήμασταν έτοιμοι για το χειρότερο. Ή έτσι νομίζαμε, τουλάχιστον.

Αυτό που αντικρύσαμε δεν ήταν παραλία. Ήταν παραθαλάσσια χωματερή. Η παραλία δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλη, όμως ήταν γεμάτη σκουπίδια, από τη μία άκρη μέχρι την άλλη. Ήμουν προετοιμασμένος για πολλά σκουπίδια, όμως τέτοιο χάλι δεν το περίμενα. Φυσικά, πιάσαμε αμέσως δουλειά. Ευτυχώς, δεν ήμασταν μόνοι μας, αφού στην παραλία υπήρχαν ανά πάσα στιγμή το λιγότερο 150-200 άνθρωποι.

Δεν μπορείς να φανταστείς πόσα πολλά διαφορετικά είδη σκουπιδιών βρήκαμε. Τα πλαστικά καλαμάκια ήταν τόσα πολλά, που αν τα βάζαμε στη σειρά θα έφταναν μέχρι τη Δραπετσώνα. Τα πλαστικά καπάκια αμέτρητα. Επίσης, πολλές πλαστικές σακούλες, πολλοί αναπτήρες, περιτυλίγματα από σοκολάτες, καμμένα πλαστικά αντικείμενα, αντηλιακά, κομμάτια αφρολέξ, παιδικά παιχνίδια, σάπια φρούτα, καθίσματα αυτοκινήτου (μα τι είδους άνθρωπος πετάει κάθισμα αυτοκινήτου στην παραλία;;;), σόλες παπουτσιών, μια-δυο χρησιμοποιημένες σύριγγες, καφάσια, χαλασμένα ρολόγια και ποιος ξέρει τι άλλο που δεν έτυχε να δω. Η φαντασία του ανθρώπου όταν καταστρέφει τον κόσμο γύρω του θα ήταν αξιοθαύμαστη, αν δεν ήταν τόσο αξιολύπητη.

(καλά, όλοι αυτοί που πέταξαν τόση σαβούρα στην παραλία, δεν έβλεπαν μικροί τον «Καλό Γλάρο», που έλεγε «όχι σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές»; Αλλά, θα μου πεις, αυτό ήταν last millenium. Ξέρεις, με τόσο σκουπίδι, κάπου εκεί γύρω μπορεί να ήταν και ο τάφος του Καλού Γλάρου – θεός σ’χωρέσ’τον.)

Περίπου δυόμισι ώρες μείναμε συνολικά εκεί. Σε αυτές τις δυόμισι ώρες συγκεντρώσαμε (μόνο εμείς οι δύο μαζί με την Α., που γνωρίσαμε εκεί) γύρω στις 7 μεγάλες σακούλες σκουπιδιών γεμάτες μέχρι πάνω, βοηθήσαμε στη μετακίνηση ενός μεγάλου, πεσμένου κορμού, συμμαζέψαμε τα εκατοντάδες σπασμένα ξύλα και καλάμια, είδαμε μία γλυκύτατη οικογένεια αρουραίων (που οι γυναίκες δεν βρήκαν και τόσο γλυκύτατη, με εξαίρεση το τρισχαριτωμένο μωρό-ποντικάκι, που μάλλον τους ξύπνησε το μητρικό ένστικτο), γνωρίσαμε ανθρώπους σαν εμάς, και κυρίως κάναμε κάτι χρήσιμο για την πόλη μας. Ήδη όταν φεύγαμε εμείς, η παραλία ήταν αγνώριστη, και φαντάζομαι ότι στο τέλος της εκδήλωσης τα σκουπίδια ήταν πια είδος υπό (και προς) εξαφάνιση.

(Ένας από τους σωρούς κλαδιών και καλαμιών που συμμαζέψαμε)

Ήταν άλλη μία ωραία εμπειρία, και ελπίζω να μην πήγε χαμένος όλος αυτός ο κόπος και να φροντίσει κάποιος αυτήν την παραλία, πριν γεμίσει πάλι με ό,τι σαβούρα υπάρχει στη γύρω περιοχή. Αν και δεν έχω καμία εμπιστοσύνη σε αυτούς που πρέπει να φροντίσουν γι’αυτό. Είπαμε, ο καθ’ύλην αρμόδιος Καλός Γλάρος απεβίωσε, και μετά απ’αυτόν, το χάος.

Πάντως, είναι ωραίο να νιώθεις ότι κάνεις κάτι χρήσιμο για την πόλη σου, για τη χώρα σου, για τον πλανήτη σου, για οποιονδήποτε τέλος πάντων. Πρόσφατα, κάποιος από το Twitter μου είπε, μεταξύ σοβαρού και αστείου, ότι η μεγαλύτερη επιτυχία των atenistas είναι ότι κατάφεραν να με κάνουν να βγω από το σπίτι. Έχει δίκιο. Μπορεί αυτή η μιζέρια των τεσσάρων τοίχων να είναι αρκετά εθιστική μέσα στην ασχήμια της, όμως φαίνεται πως υπάρχει ακόμα ένα κομμάτι μου που θέλει να βγει έξω, να ζωγραφίσει τη ζωή του με καινούργια χρώματα, να ζήσει αλλιώς. Και μπορεί να είναι μειοψηφία εκεί μέσα, αλλά σε αυτήν την κατάσταση είναι μεγάλη επιτυχία το γεγονός ότι υπάρχει ακόμα, πόσο μάλλον το ότι καμιά φορά βγαίνει στην επιφάνεια και υπερισχύει όλων των άλλων. Είναι ένα από αυτά τα μικρά θαύματα της ζωής, που δεν τα εκτιμάς όσο πρέπει, και είναι και επικίνδυνο να τα εκτιμήσεις, γιατί μπορεί μετά να νομίζεις ότι υπάρχει Θεός και να τρέχεις στις εκκλησίες για να παίρνεις την ευλογία του. Και προτιμώ να με πατήσει νταλίκα, παρά να φιλήσω χέρι παπά. Αλλά αυτή είναι μια εντελώς διαφορετική κουβέντα.

Αρκετά με τις φιλοσοφίες. Θα πάω για ύπνο. Και ίσως ονειρευτώ έναν κόσμο με καθαρές παραλίες, με δουλειές για όλους, με παιδικές χαρές αντί για εκκλησίες. Αλλά όλα αυτά ελάχιστη σημασία θα έχουν, γιατί όταν ξυπνήσω αύριο το πρωί δεν θα θυμάμαι τίποτα απ’όλα αυτά – ποτέ δεν θυμάμαι τα καλά μου όνειρα, μόνο τους εφιάλτες. Γιατί όταν έβρεχε παραθυράκια  για τους νόμους, ο Νόμος του Μέρφι κρατούσε ομπρέλα.

Καληνύχτα, και μην ξεχνάς τι θα έλεγε ο Λίνκολν αν ήταν Έλληνας: «Μην ρωτάς τι μπορεί να κάνει η πατρίδα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις ΕΣΥ για να μην πληρώσεις φόρους».

Advertisements