Αγαπητό ημερολόγιο,

σου έχω καλά και κακά νέα. Πρώτα θα σου πω τα καλά: Σήμερα δε θα σου γράψω πολλά. Χάρηκες; Ωραία, και τώρα τα κακά: Έχω να σου δείξω 14 φωτογραφίες από τη σημερινή μου βόλτα σε Μεταξουργείο, Κεραμεικό και Γκάζι. Και τώρα μπορείς να πέσεις σε κατάθλιψη, και με το δίκιο σου. Ξέρω ότι το να σου δείχνω τις φωτογραφίες που έβγαλα στους τοίχους του Μεταξουργείου είναι μια πιο αλτέρνατιβ μορφή του παλιού «έλα να σου δείξω σλάιντς από τις διακοπές μου στο Λονδίνο, που πήγα σε κάθε πιθανό και απίθανο μουσείο μόνο και μόνο για να πουλήσω μούρη στους φίλους μου». Εξίσου βαρετό.

Πρέπει να σου εξομολογηθώ κάτι: Μέχρι σήμερα, δεν είχα πατήσει ποτέ το πόδι μου στο Μεταξουργείο. Δεν ήξερα καν πού βρίσκεται στον χάρτη. Μόνο σαν σταθμό του μετρό το ήξερα. Και όσο κι αν ντρέπομαι γι’αυτό, τα λάθη για τα οποία πραγματικά θα πρέπει να ντρεπόμαστε είναι αυτά που δεν διορθώνουμε. Κι εγώ αυτό μου το λάθος το διόρθωσα.

Περπάτησα σε δρόμους που μέχρι σήμερα είχα μόνο ακουστά, ή είχα περπατήσει μόνο βράδυ, παρέα με τους atenistas. Στη Μενάνδρου, στη Σωκράτους, στη Μάρνη, στην Αγίου Κωνσταντίνου, στη Βερανζέρου, σε όλους αυτούς τους δρόμους που έχουν αποκτήσει μυθικό status τα τελευταία χρόνια και θεωρούνται «αδιάβατοι» και «επικίνδυνοι». Εγώ αυτό που είδα ήταν εκατοντάδες μετανάστες, πολύ περισσότερους από Έλληνες, συνήθως οργανωμένους σε «πηγαδάκια» σε καφετέριες ή σε γωνίες να μιλάνε μεταξύ τους (δυνατά, κατά κανόνα) χωρίς να ενοχλούν κανέναν. Το ίδιο και στην Αγησιλάου, όπου κυριαρχούν τα κινέζικα μαγαζιά, και στη Βίκτωρος Ουγκό, και στην Ακομινάτων, και στη Μενάνδρου. Αυτή είναι η πόλη μου: Μια πολυπολιτισμική πρωτεύουσα, όπου συνυπάρχουν ο γιάπης με τη γραβάτα και ο μαύρος με τα μούσια, η γιαγιά με το καροτσάκι της λαϊκής και η Κινεζούλα με τον περιφερόμενο πάγκο της, ένας νεαρός που φωτογραφίζει τους τοίχους και δύο ιερόδουλες από κάποια χώρα του πρώην Ανατολικού Μπλοκ (μην πάει ο νους σου στο πονηρό, απλά δίπλα τους πέρασα, στην πλατεία Βάθης, ούτε που μου απηύθυναν το λόγο – για τόσο μπατίρης φαίνομαι). Όλα αυτά, βέβαια, καλύπτονται από μια παράξενη μυρωδιά, κάτι ανάμεσα σε κάτουρα, κλεισούρα και καυσαέριο, που χαρακτηρίζει ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας. Αλλά γι’αυτό σίγουρα δε φταίνε οι μετανάστες.

Τέλος πάντων. ήδη είπα πολλά. Ας περάσουμε στο slideshow:

(η πρώτη φωτογραφία που έβγαλα στο Μεταξουργείο, έξω από ένα θέατρο, ήταν αυτό το σπαραχτικό μήνυμα αγάπης. Γιατί ναι, οι άνδρες κάνουν τα μεγαλύτερα λάθη – αλλά κάνουν και τις μεγαλύτερες τρέλες, όταν τα συνειδητοποιήσουν…)

(αυτό το βρήκα σε ένα στενό με περίεργο όνομα, που δεν το θυμάμαι. Εμένα μου τα σκοτώσανε νωρίς τα όνειρα, οπότε ευτυχώς μπορώ να ζήσω. Ευτυχώς;)

(οδός Βίκτωρος Ουγκώ. Τρεις φορές χρειάστηκε να περάσω για να το φωτογραφίσω χωρίς να με βλέπει κανένας. Τι αισιόδοξο μήνυμα. Αν εκδώσω ποτέ την αυτοβιογραφία μου, αυτός θα είναι ο τίτλος της.)

(έχουμε αρχίσει να πηγαίνουμε προς Κεραμεικό. Αυτοί οι τύποι που έχουν γεμίσει το κέντρο της Αθήνας με τέτοια χριστιανικά γκραφίτι είναι άπαιχτοι. Και ΠΟΛΥ πειραγμένοι. Και αυτό εδώ είναι το αριστούργημά τους.)

(οδός Κολοκυνθούς, αν θυμάμαι καλά. ΟΚ, δεν ξέρω γιατί το έβγαλα αυτό. Μάλλον επειδή μου άρεσε σαν εικόνα. Και ίσως επειδή μοιάζει σαν να το έγραψε με τα ίδια του τα χέρια ο Darth Vader.)

(Πλατεία Λέοντος Αυδή. Ίσως οι τελευταίες λέξεις που θα περίμενα να δω γραμμένες σε τοίχο.)

(επίσης στην πλατεία Λέοντος Αυδή, αλλά και σε όλους σχεδόν τους γύρω δρόμους, σε διάφορα χρώματα. Δεν είμαι ακριβώς σίγουρος για τη σημειολογία της σκούπας, αλλά μου έκανε «κλικ».)

(βραβείο personal favourite για σήμερα, στην οδό Κεραμεικού. Ευτυχώς που είμαι άνεργος.)

(κάπου εκεί κοντά, σε ένα στενό. Λευτεριά στις βαλκάνιες πόρνες, που λέει και το άλλο σύνθημα.)

(οδός Αγησιλάου. Το είχα σταμπάρει εκείνο το βράδυ που περάσαμε με τους atenistas, και επέστρεψα για να το απαθανατίσω. Έξυπνο.)

(κάπου εκεί γύρω κι αυτό. Μην το ξεχνάμε, σε 20 μέρες έχουμε «επέτειο».)

(στην Κεραμεικού κι αυτό. Οι πιο επικίνδυνες γιάφκες είναι αυτές που δεν έχουν όπλα. Τουλάχιστον όχι φανερά.)

(λέγε με παλιόπαιδο, λέγε με αλήτη, λέγε με κάφρο, αλλά αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου συνθήματα!)

(Γκάζι, σε ένα από τα πολλά στενά κοντά στις καφετέριες. Πιστεύω ότι σήμερα ακολούθησα την εντολή του καλλιτέχνη, και το χαμόγελο από κάτω το βλέπω στον καθρέφτη. Και με αυτήν την ευχάριστη νότα κλείνει το αποψινό slideshow. Ευχαριστούμε που μας ανεχτήκατε. Καλή σας νύχτα.)

Advertisements