Αγαπητό ημερολόγιο,

κάποτε οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη πίστευαν ότι οι κεραυνοί είναι σημάδι οργής των θεών, ότι η γη είναι επίπεδη και άμα φτάσεις στην άκρη της θα πέσεις στο κενό, ότι οι μαύρες γάτες είναι μεταμφιεσμένες μάγισσες και άλλα τέτοια. Σήμερα, χάρη στη συμβολή της επιστήμης, μπορούμε να ξέρουμε ότι όλα αυτά ήταν μπούρδες. Και γενικά, χάρη στη συμβολή της επιστήμης, για λίγα πράγματα μπορεί να αμφιβάλλει κανείς πια. Όλα φαίνονται υπολογισμένα, υπάρχει μία επιστήμη αφιερωμένη σε καθετί, η οποία μας εγγυάται ότι μπορεί να δώσει μία σίγουρη απάντηση σε κάθε ερώτηση. Με άλλα λόγια, οι επιστημονικές ανακαλύψεις οδηγούν στον θάνατο της αμφιβολίας.

Κι όμως, μερικές φορές η επιστήμη πέφτει έξω. Και αυτές οι περιπτώσεις είναι τα μικρά «θαύματα» της εποχής μας, οι μικρές ή μεγάλες επαναστάσεις του κόσμου ενάντια στη βεβαιότητά μας απέναντί του. Προχθές, γίναμε όλοι μάρτυρες δύο τέτοιων περιστατικών, δύο «θαυμάτων» που ελάχιστοι είχαν προβλέψει και ελάχιστοι εξ αυτών τολμούσαν να το πουν παραέξω. Και αναφέρομαι στις απρόσμενες εκλογικές νίκες του Γιώργου Καμίνη και του Γιάννη Μπουτάρη σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, αντίστοιχα.

Εγώ πολιτικός αναλυτής δεν είμαι, χάρτινε φίλε μου, και με τα χάλια που έχει η πολιτική στην Ελλάδα μη σώσω και γίνω ποτέ, όμως κάτι πρέπει να σημαίνει το γεγονός ότι δύο άνθρωποι ανεξάρτητοι, άφθαρτοι και εξωκοινοβουλευτικοί νίκησαν στους πολυπληθέστερους δήμους της Ελλάδας δύο ανθρώπους κομματικοποιημένους, φθαρμένους και επαγγελματίες πολιτικούς. Κάτι σαν αλλαγή πορείας. Λες και ξαφνικά άνοιξαν τα μάτια τους πολλοί άνθρωποι μαζί και ανακάλυψαν την αλήθεια. Και όσο κι αν το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να καρπωθεί για τον εαυτό του τις νίκες του Μπουτάρη και του Καμίνη, όλοι ξέρουν κατά βάθος ότι ούτε οι μισοί από αυτούς που ψήφισαν αυτούς τους δύο υποψήφιους δεν είναι πασόκοι. Και προφανώς ελάχιστοι ήταν αυτοί που «επιδοκίμασαν την κυβερνητική πολιτική», κι αυτοί ήταν τα γνωστά κομματόσκυλα.

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να αναλύσει κάποιος σε βάθος το εκλογικό αποτέλεσμα και να μάθουμε σε τι βαθμό επηρεάστηκε αυτό από το Internet. Ξέρεις, από την Κυριακή του πρώτου γύρου μέχρι την Κυριακή του δεύτερου γύρου, υπήρξε ένα άνευ προηγουμένου αντικακλαμανικό μπαράζ στο Twitter, στο οποίο συμμετείχα κι εγώ, και αν αυτό το μπαράζ βοήθησε στην επικράτηση του Καμίνη, νομίζω ότι μπορούμε να είμαστε όλοι περήφανοι γι’αυτό που πετύχαμε. Αν και μάλλον θα πρέπει να ευχαριστήσω κι εκείνο το αδέσποτο αστέρι που άκουσε την ευχή μου το Σάββατο και την έκανε πραγματικότητα. Και μετά σου λένε να μην πιστεύεις σε αυτά.

Τέλος πάντων, δεν ξέρω τι μ’έπιασε και γράφω σαν τον Πρετεντέρη μετά τον πέμπτο μπάφο, μάλλον είναι ο ενθουσιασμός. Και, μεταξύ μας, άμα είναι με 60% αποχή να βγαίνουν τέτοια εκλογικά αποτελέσματα, τότε μακάρι στις επόμενες εκλογές να έχουμε αποχή 98%!

Και με όλη αυτήν τη θετική διάθεση, έκατσα σήμερα το πρωί και έψαξα κάθε πιθανό και απίθανο site, μήπως και βρω καμιά αγγελία για δουλειά. Βρήκα μία, για κειμενογράφος, και έστειλα βιογραφικό. Κατά τ’άλλα, όμως, η κατάσταση είναι τραγική. Ειδικά στη δημοσιογραφία, που μπορεί να σκέφτομαι σοβαρά να την παρατήσω για πάντα, αλλά από την άλλη έχω πάντα αυτό το βίτσιο, το σαράκι της δημοσιογραφίας, κι έτσι έριξα μια ματιά και για δουλειές σε αυτόν τον κλάδο. Απογοήτευση. Λίγες αγγελίες, κι απ’αυτές οι μισές ζητούν φοιτητές για πρακτική. Οι άλλες μισές προσφέρουν ελάχιστο ή και μηδενικό μισθό. Καθώς τις διάβαζα, μου ήρθαν στο μυαλό οι προηγούμενες εμπειρίες μου από τη δημοσιογραφία:

– Το αθλητικό site στο οποίο έκανα την τρίμηνη πρακτική μου, όπου έμεινα τέσσερις μήνες επιπλέον, απλήρωτος, μόνο και μόνο επειδή μου άρεσε η δουλειά, μέχρι που το πήρα απόφαση ότι δεν θα πληρωνόμουν στον αιώνα τον άπαντα και παραιτήθηκα.

– Το μηνιαίο περιοδικό στο οποίο δούλεψα για έξι μήνες σαν εξωτερικός συνεργάτης, με πληρωμή 10 ευρώ τη σελίδα. Σημειωτέον, είχα μία μονοσέλιδη στήλη. Κοινώς, έβγαζα 10 ευρώ το μήνα. Και το καλύτερο δε σου το είπα: ΜΕ ΜΠΛΟΚΑΚΙ. Φυσικά, μπλοκάκι δεν έβγαλα ποτέ, τα 60 ευρώ που δικαιούμαι δεν τα αναζήτησα όταν τσακώθηκα με την αρχισυντάκτρια και κάθε μήνα εύχομαι να κλείσει το κωλοπεριοδικό, αλλά αντέχει το γαμημένο.

– Ένα site στο οποίο είχα στείλει βιογραφικό, και μου απάντησε με ένα mail ότι ήθελαν να γράφω ένα κείμενο 300 λέξεων κάθε μέρα, χωρίς να πληρώνομαι για έξι μήνες και μετά βλέπουμε. Δεν υπέκυψα στον πειρασμό να απαντήσω στο mail, γιατί θα έγραφα πολύ χοντρά μπινελίκια.

– Το site στο οποίο δούλεψα για μία εβδομάδα, όπου θα μου έδιναν 360 ευρώ μικτά το μήνα, με μπλοκάκι πάλι. Και τελικά με έδιωξαν επειδή έγραψα στο blog μου πόσο χάλια ήταν η δουλειά. Φυσικά, αν μου έδιναν κανονικά λεφτά δεν θα γκρίνιαζα ακόμα κι αν με βάζανε να καθαρίσω τον βόθρο της εταιρείας.

Και καθώς τα σκεφτόμουν όλα αυτά, άκουσα μια πνιχτή κραυγή από μέσα μου. Νομίζω πως ήταν το σαράκι της δημοσιογραφίας, που αυτοκτόνησε. Αλλά μπορεί και να ήταν ιδέα μου.

Και τώρα που ήρθα στα ίσα μου, με την απαραίτητη δόση μιζέριας και απαισιοδοξίας για να ισοσταθμίσει τις ασυνήθιστα υψηλές συγκεντρώσεις ελπίδας και αισιοδοξίας που προκάλεσαν οι εκλογές της Κυριακης, μπορώ να πέσω ήσυχος για ύπνο, ξέροντας πως η Αθήνα είναι σε καλά χέρια, αλλά το μέλλον μου παραμένει μετέωρο και αβέβαιο.

Καληνύχτα και να θυμάσαι (και να μου το θυμίζεις κι εμένα):

Try
Harder
Everyday.

Stay
True,
Resist
Arrogance,
Never
Give up
Escaping
Reality.

Advertisements