Αγαπητό ημερολόγιο,

σήμερα είναι μία από αυτές τις μέρες που γράφω «αγαπητό ημερολόγιο», και περνάει ένα μισάωρο μέχρι να γράψω οτιδήποτε άλλο από κάτω. Ξέρεις, αυτό μου συμβαίνει μόνο τις μέρες που ξεκινάνε από Δ, Τ, Π και Σ. Και εννοείται ότι το «Σαββατοκύριακο» θεωρείται ενιαία μέρα.

Η πιο ενδιαφέρουσα δραστηριότητα με την οποία καταπιάστηκα τις τελευταίες μέρες ήταν ο σημερινός καφές στα Εξάρχεια, μαζί με έναν φίλο, με τον οποίο γνωριστήκαμε μέσω Internet. Μεγάλη πουτάνα (μετά συγχωρήσεως) το Internet, σε φέρνει σε επαφή με ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν πρακτικά σχεδόν αδύνατο να γνωρίσεις. Αυτό, φυσικά, δεν είναι πάντα καλό, γιατί μπορεί να γνωρίσεις και παιδεραστές, βιαστές, σχιζοφρενείς δολοφόνους, σατανικές κούκλες, αιμοδιψή βαμπίρ, ή (το χειρότερο απ’όλα) κανέναν πολιτικό. Ευτυχώς, ο συγκεκριμένος δεν είναι τίποτα από αυτά. Τουλάχιστον μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Αναμφίβολα, το highlight της δίωρης, περίπου, παραμονής μας σε ένα καφενείο των Εξαρχείων, ήταν όταν μία γυναίκα ήρθε να μας ζητήσει ελεημοσύνη. Ήταν εμφανώς μαστουρωμένη, αλλά όχι από αυτές που κυκλοφορούν σαν ζόμπι με το βλέμμα στο άπειρο και διανοητικές ικανότητες νεογέννητου βρέφους. Φαινόταν σχετικά διαυγής και ευγενική. Στην αρχή, μας είπε ότι χρειαζόταν χρήματα επειδή δεν είχε σταθερή κατοικία και έμενε από ‘δω κι από ‘κει. Βλέποντας τα κινητά μας στο τραπέζι του καφενείου, μας διηγήθηκε την περιπέτειά της, όταν της έκλεψαν με τη βία το κινητό της μέσα από το χέρι της, το οποίο και πρήστηκε από τον πόνο. Ήταν πολύ σημαντικό γι’αυτήν το κινητό της, γιατί το συνέδεε με τον υπολογιστή και έκανε πολλά πράγματα με αυτόν τον τρόπο. Επίσης, μας είπε ότι είναι μεταφράστρια, και όπου να’ναι περιμένει μια πληρωμή 600 ευρώ για μία μετάφραση που είχε κάνει, και μεταφράζει μόνο αγγλικά, γιατί δεν ξέρει άλλη γλώσσα, παρά μόνο λίγα γερμανικά, που είναι εύκολη γλώσσα, αρκεί να μάθεις τα αυτοπαθή ρήματα.

Αν αναρωτιέσαι, αγαπητό μου ημερολόγιο, πού ακριβώς συνδέει τον υπολογιστή της, αφού δε μένει κάπου σταθερά, ή ποιος την προσέλαβε για να κάνει μετάφραση στην κατάστασή της, θα σου πω ότι δεν έχω ιδέα. Ξέρω, όμως, ότι όλη αυτή η ιστορία, είτε ήταν αληθινή είτε ψεύτικη, άξιζε και με το παραπάνω το 1 ευρώ που της έδωσε ο Γ. (θα της έδινα κι εγώ, αλλά ήμουν, είμαι και θα είμαι τελείως «στεγνός»).

Αφού αποχαιρέτησα τον Γ., είπα να κάνω μία σύντομη βόλτα στα Εξάρχεια. Δεν θυμάμαι αν σου το έχω πει, αλλά στα Εξάρχεια μεγάλωσα μέχρι τα 10 μου χρόνια, και έχω ένα ιδιαίτερο δέσιμο με αυτήν την περιοχή. Καμιά φορά περνάω από το πρώτο μου σπίτι, στην Ζωοδόχου Πηγής, και εκπλήσσομαι με το πόσο ίδια κι απαράλλαχτη είναι η πολυκατοικία στην οποία μέναμε. Αλλά και η γειτονιά εκείνη δεν έχει αλλάξει και πολύ – η βασική διαφορά είναι ότι δύο πολυκατοικίες παραπέρα έχει ανοίξει ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής (ξέρεις, τα ξαπλώστε-πηδήξτε-βιντεοσκοπηθείτε εν αγνοία σας-τελειώσατε). Α, έχει κλείσει και το ψιλικατζίδικο από το οποίο αγόραζα κάθε μήνα τα Σαΐνια, κάθε βδομάδα τη Βαβούρα και κάθε μέρα σοκολάτες και πατατάκια, αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο, χωρίς την πολύτιμη οικονομική μου στήριξη – μπορεί να έκλεισε και την επόμενη μέρα της μετακόμισής μου από τα Εξάρχεια, πριν από 16 χρόνια.

Τα Εξάρχεια είναι εντελώς sui generis περιοχή. Κράτος εν κράτει, όπως τα αποκαλούν. Αν σταθείς σε μία γωνία για δέκα λεπτά, θα παρατηρήσεις κάθε πιθανό και απίθανο τύπο ανθρώπου να περνάει από μπροστά σου, από τελειωμένους ναρκομανείς και εκκεντρικούς πανκ, μέχρι κοστουμαρισμένους κυρίους με τον χαρτοφύλακα στο χέρι. Και η απόλυτη παράνοια είναι ότι αυτή η περιοχή, η πιο εναλλακτική της Αθήνας, συνορεύει με την πιο mainstream περιοχή της Αθήνας, το Κολωνάκι! Ειλικρινά, θα μπορούσε να υπάρχει face control στην Σκουφά και στους άλλους δρόμους των συνόρων, και να απαγορεύεται η είσοδος τρέντηδων στα Εξάρχεια και πανκς στο Κολωνάκι. Αν και θα ήταν περιττό, αφού οι τρέντηδες απορρίπτουν τα Εξάρχεια επειδή δεν είναι του γούστου τους, ενώ οι πανκς δε θα πάταγαν στο Κολωνάκι ούτε αν απειλούσαν να τους βγάλουν όλα τα σκουλαρίκια με δρεπάνι. Κι έτσι συντηρείται η ηρεμία στην περιοχή.

Όπως και κάθε φορά που πηγαίνω στα Εξάρχεια, έτσι και σήμερα σου έχω φωτογραφίες. Ένα από τα πράγματα που μου αρέσουν στα Εξάρχεια είναι ότι πάντα θα βρεις κάτι να φωτογραφίσεις. Επίσης, μου αρέσουν τα στενά που είναι τόσο γεμάτα με γκραφίτι και συνθήματα, που νιώθεις σαν να βρίσκεσαι σε υπαίθρια γκαλερί σύγχρονης τέχνης, και κάθεσαι και χαζεύεις για ώρα τον κάθε πολύχρωμο τοίχο, σαν να είναι το χαμένο αριστούργημα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Αλλά αρκετά με τις φλυαρίες. Πάμε να δούμε τις φωτογραφίες:

(δε θυμάμαι πού το βρήκα αυτό – στην Μάνης, ίσως; Κάπου εκεί κοντά, πάντως. Ένα από αυτά τα πράγματα που λες «γαμώτο, αυτό έπρεπε να το έχω σκεφτεί εγώ πρώτος». Και ένα από τα καλύτερα λογοπαίγνια που έχω ακούσει τελευταία.)

(αααααααααααααχ…Η ρομαντική πλευρά των Εξαρχείων…Ελπίζω μόνο να μην το είπε κανένας Κοέλιο αυτό, γιατί θα πάω εγώ ο ίδιος και θα το σβήσω με μπλάνκο.)

(λοιπόν, αυτό το βρήκα στη Σίνα, σε ένα εργοτάξιο. Και επειδή ξέρεις πόσο αγαπάω τους παπάδες και όλα όσα αυτοί πρεσβεύουν, το φωτογράφισα πάραυτα. Προτείνω αυτή η πινακίδα να μπει στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και να αναρτάται δίπλα σε κάθε εκκλησία της χώρας. Να ξέρουν τα παιδιά μας πού μπλέκουν.)

Και για το τέλος, σου άφησα το καλύτερο (για μένα), και αυτό με το οποίο θα σε καληνυχτίσω. Ξέρεις, η Ελλάδα έχει ένα θεματάκι στις εξαγωγές. Εισάγει περισσότερα απ’όσα εισάγει. Και αυτά τα οποία μπορούμε να εξαγάγουμε, συνήθως δεν τα θέλει κανένας. Και ακριβώς αυτό συμβαίνει με την περίπτωση αυτής της φωτογραφίας, στην οδό Μεταξά (όχι Ιωάννη, προφανώς):

(to infinity…and beyond!!!)

Advertisements