Αγαπητό ημερολόγιο,

ξέρω ότι σε έχω πρήξει με την σχεδόν καθημερινή γκρίνια μου για τα στραβά και ανάποδα της ζωής μου. Ναι, έχω πλήρη επίγνωση του ότι ένας ταλαντούχος μουσικός θα μπορούσε με ένα μπαγλαμαδάκι ή/και ένα μπουζούκι να μελοποιήσει αυτό το ημερολόγιο, και να βγάλει έναν δίσκο με περισσότερο κλάμα από ολόκληρη τη δισκογραφία του Καζαντζίδη και του Πλούταρχου μαζί. Βέβαια, πρέπει κι εσύ να μου αναγνωρίσεις ότι με αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, θα έπρεπε να είμαι είτε κρετίνος, είτε ζάπλουτος για να πλέω σε πελάγη ευτυχίας, και μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι δεν είμαι τίποτα από αυτά τα δύο.

Ωστόσο, σήμερα θα κάνω την έκπληξη, και θα σου γράψω για όλα αυτά τα μικρά ή μεγάλα χαρούμενα πράγματα που μπορούν να σε κάνουν να βλέπεις τη ζωή με αισιοδοξία, ακόμα κι αν πολλές φορές δεν τους δίνεις σημασία, προτιμώντας αντίθετα να εστιάσεις σε όλα τα αρνητικά που σου κατακρημνίζουν τη διάθεση, με έναν θαυμαστό (όσο και παράδοξο) μαζοχισμό. Έτσι, για πλάκα. Και για την Krotkaya, που μου το ζήτησε.

Ας αρχίσουμε από τα πολύ βασικά: Πρώτα απ’όλα, ζω. Δεν έχω σκοτωθεί σε τροχαίο (που είναι απορίας άξιον, καθώς κατά γενική ομολογία οδηγώ χειρότερα κι από τυφλό μπαμπουίνο με πάρκινσον), δεν έχω σκοτωθεί σε κάποιον από τους αμέτρητους πολέμους που διεξάγονται σε όλο τον κόσμο, δεν έχω πεθάνει από την πείνα σε κάποια από τις φτωχές χώρες της υποσαχάριας Αφρικής. Είμαι ζωντανός. Και αυτό είναι από μόνο του ένας λόγος για να πανηγυρίζω, κάθε μέρα που περνάει.

Όσο για το πώς ζω, σίγουρα δεν είμαι όπως με φανταζόμουν πριν από δέκα χρόνια. Ωστόσο, θα μπορούσα να είμαι χειρότερα. Μπορεί να είμαι άνεργος, αλλά τουλάχιστον έχω ανθρώπους γύρω μου να με στηρίζουν οικονομικά (και ψυχολογικά, ασφαλώς). Και μπορεί εδώ και μερικούς μήνες να έχει πέσει κάπως η ψυχολογία μου, αυτό όμως δε σημαίνει απολύτως τίποτα για το μέλλον. Ξέρεις αυτήν τη φράση που λέει «θέλω να γίνω αυτό που ήμουν όταν ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα»; Ε, εγώ λέω: «Θέλω να γίνω αυτό που θα είμαι όταν θα θυμάμαι πόσο για τα μπάζα ήταν αυτός που είμαι τώρα». Έχω ακόμα όνειρα για το μέλλον, έχω φιλοδοξίες και στόχους. Πιστεύω ότι θα τα καταφέρω, ότι θα φτάσω κάποτε να θυμάμαι όλα αυτά που μου συμβαίνουν τώρα και να γελάω (όπως μου συμβαίνει πάντα με κάθε τραυματική εμπειρία). Και ξέρεις κάτι; Οποιοσδήποτε μπορεί να βάλει εμπόδια στο δρόμο μου προς τα όνειρά μου, όμως κανείς δεν μπορεί να μου στερήσει τη θέλησή μου να τα προσπεράσω και να πετύχω αυτό που ονειρεύομαι.

(σε παρακαλώ, αν αρχίσω να ακούγομαι σαν τον Κοέλιο, ρίξε μου δυο σφαλιάρες να συνέλθω. Είπαμε να γράψουμε δυο-τρεις αισιόδοξες κουβέντες, όχι αμπελοφιλοσοφίες της κακιάς ώρας.)

Πρόσφατα είχα μια άσχημη εμπειρία στη δημοσιογραφία και αποφάσισα να κινηθώ προς άλλες επαγγελματικές κατευθύνσεις. Κι αυτό γιατί πλέον πιστεύω ότι είναι καλύτερο να ταλαιπωρηθείς λίγο παραπάνω στην αναζήτηση εργασίας, αλλά να σε σέβονται, παρά να βολευτείς σε μια εξευτελιστική δουλειά, και να γελάνε μαζί σου. Ευτυχώς, είμαι από αυτούς που έχουν πάντα ανοιχτό το κινητό τους, στην περίπτωση που η ζωή τους στείλει κάποιο μήνυμα, κι έτσι πήρα κι αυτό το SMS. Και πλέον βλέπω το μέλλον πολύ πιο αισιόδοξα. Κι αν χρειαστεί να δουλέψω ξανά σε βιβλιοπωλείο προκειμένου να βγάλω τα προς το ζην, θα το κάνω ευχαρίστως, πολύ περισσότερο απ’ό,τι την προηγούμενη φορά, όταν είχα μονίμως το άγχος της επαγγελματικής εξέλιξης. Και θα το κάνω, γιατί είναι αξιοπρεπές.

Επιπλέον, σκέφτηκα ότι τόσο καιρό που κάθομαι, θα μπορούσα να έχω κάνει κάτι εποικοδομητικό, όχι μόνο για μένα, αλλά και για τους γύρω μου. Μετάνιωσα γι’αυτό, κι έτσι αποφάσισα να συμμετάσχω στους atenistas, μια ανεξάρτητη κίνηση Αθηναίων (και όχι μόνο) πολιτών που κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να γίνει καλύτερη η πόλη της Αθήνας. Ειδικά αν επιβεβαιωθούν τα προγνωστικά και κερδίσει ακόμα μια τετραετία ο Κακλαμάνης σαν δήμαρχος της Αθήνας, η πόλη μας θα χρειαστεί ΠΟΛΛΗ βοήθεια από τέτοιες πρωτοβουλίες, και θα ένιωθα πραγματικά ένοχος αν δεν έπαιρνα κι εγώ μέρος σε κάτι τέτοιο. Αντί να χαλάω τον (άφθονο) ελεύθερο χρόνο μου παίζοντας Pro, μπορώ να τον επενδύω για το καλό της Αθήνας. Και ξαφνικά νιώθω περήφανος για τον εαυτό μου.

Βλέπεις, λοιπόν, ότι δεν είναι όλα μαύρα. Υπάρχουν ακόμα όνειρα, υπάρχει ελπίδα, υπάρχει χαμόγελο στη ζωή. Και μπορεί οι καταστάσεις να παγώνουν αυτό το χαμόγελο πολλές φορές, όμως όλα τα προβλήματα ξεκινούν όταν αρχίσεις να πιστεύεις ότι δεν θα χαμογελάσεις ποτέ ξανά στη ζωή σου. Και όλα τα προβλήματα σταματούν την ίδια στιγμή που χαμογελάς, χωρίς να σκέφτεσαι τι θα γίνει σε πέντε λεπτά, σε μία ώρα, αύριο, μεθαύριο, του χρόνου, σε δέκα χρόνια.

Και τώρα θα κλείσω αυτήν την ευχάριστη παρένθεση, και θα σε καληνυχτίσω με μία εξίσου ευχάριστη φωτογραφία, την οποία τράβηξα προχθές στα Πατήσια, και λίγο-πολύ συμπυκνώνει το νόημα όλων όσων σου έγραψα σήμερα (που φτάνουν περίπου τις 1.000 λέξεις, και μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις – τυχαίο; Ναι, τυχαίο. Αλήθεια, δεν τις υπολόγισα.):

Advertisements