Αγαπητό ημερολόγιο,

από την τελευταία φορά που σου έγραψα, έχουν γίνει πολλά. Για την ακρίβεια, δε θυμάμαι καν πότε σου έγραψα για τελευταία φορά. Κάτσε να κάνω ένα ξεφύλλισμα…Αααα, θυμήθηκα. Πριν από οκτώ μέρες ήταν. Ξέρεις, όταν κωλοβαράς όλη μέρα, οκτώ μέρες δεν είναι μεγάλο διάστημα. Μπορείς πολύ εύκολα να θυμηθείς τι έκανες πριν οκτώ μέρες, οκτώ εβδομάδες ή και οκτώ μήνες. Και αυτό επειδή πάνω-κάτω κάθε μέρα κάνεις το ίδιο: Κωλοβαράς. Όταν, όμως, έχεις κάτι να κάνεις, οτιδήποτε, ακόμα και την πιο αστεία και ηλίθια δουλειά του κόσμου, ξαφνικά η ζωή αποκτά νόημα. Ή ίσως όχι τόσο νόημα, όσο μία ελπίδα ότι κάποτε θα αποκτήσει νόημα.

Θυμάσαι που σου έλεγα για εκείνο το ταξιδιωτικό site; Ε, μου ανέθεσαν να παρουσιάσω και δεύτερο προορισμό. Ήτοι, ακόμα 250 ευρώ στην τσέπη μου (που φυσικά δεν θα τα πάρω αμέσως, αλλά σε δυο-τρεις μήνες, αλλά αυτή είναι μια άλλη, πονεμένη ιστορία).

Επιπροσθέτως, εδώ και πέντε μέρες συνεργάζομαι με ένα site «ποικίλης ύλης», όπως συνηθίζουμε να λέμε ευγενικά τα κουτσομπολίστικα sites και περιοδικά. Πρώτα τα καλά νέα: Δουλεύω από το σπίτι, οκτώ ώρες τη μέρα, και η δουλειά μου είναι να βλέπω τηλεόραση και να γράφω σχετικά με αυτά που βλέπω. Με άλλα λόγια, μπορώ να δουλεύω φορώντας τις πυτζάμες μου, ξαπλωμένος στο κρεβάτι, με έναν φραπέ σε ακτίνα χειρός ανά πάσα στιγμή. Δεν ακούγεται πολύ ωραίο για να είναι αληθινό;

Και τώρα τα κακά νέα: Πρώτον, πρέπει να ξυπνάω κάθε μέρα στις 7 το πρωί. Θα μου πεις, αυτό συμβαίνει πάνω-κάτω σε όλες τις δουλειές. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Γιατί δεν θα μπορώ να βλέπω όποιο πρόγραμμα θέλω. Πρέπει να βλέπω όλες τις πρωινές εκπομπές, καθώς και μία από τις μεσημεριανές κουτσομπολίστικες. Οκτώ ώρες γεμάτες ξανθιές, σελέμπριτις, ψευτοσελέμπριτις και ό,τι άλλο πιάσει το δίχτυ της δημοσιότητας. Οκτώ ώρες εγκεφαλικής νέκρωσης. Οκτώ δύσκολες ώρες. Κάθε μέρα. ΚΑΙ τα Σαββατοκύριακα. Εξακολουθεί να σου φαίνεται πολύ ωραίο για να είναι αληθινό; Μάλλον όχι, ε;

Και πού να σου πω το καλύτερο, που είναι το οικονομικό κομμάτι…Λοιπόν, δώσε βάση: Θα αμείβομαι μηνιαίως με 360 ευρώ μικτά (επαναλαμβάνω: 360 ευρώ ΜΙΚΤΑ), τα οποία θα αυξάνονται στο ιλιγγιώδες ποσό των 480 ευρώ μικτά (επαναλαμβάνω: 480 ευρώ ΜΙΚΤΑ) στην περίπτωση που γράφω πάνω από 100 κείμενα το μήνα, κάτι που εκτός συγκλονιστικού απροόπτου θα συμβαίνει. Δε σου φαίνονται πολλά, ε; Και πού να ακούσεις και τη συνέχεια: Για να πάρω αυτά τα χρήματα (όχι αμέσως, αλλά μετά από δυο-τρεις μήνες) θα πρέπει να βγάλω μπλοκάκι του ΤΕΒΕ, ώστε να είμαι ασφαλισμένος. Το μπλοκάκι του ΤΕΒΕ κοστίζει γύρω στα 350 ευρώ το δίμηνο, επομένως ανακεφαλαιώνουμε: Η μηνιαία μου αμοιβή θα είναι 480 ευρώ μικτά (επαναλαμβάνω: 480 ευρώ ΜΙΚΤΑ), άρα κάθε δίμηνο οι απολαβές μου θα αγγίζουν το αστρονομικό ποσό των 960 ευρώ μικτά (επαναλαμβάνω: 960 ευρώ ΜΙΚΤΑ). Από αυτά, θα αφαιρούνται περίπου 350 ευρώ κάθε δίμηνο, κι έτσι καταλήγουμε στο τελικό ποσό των 600 ευρώ το δίμηνο. Το δίμηνο, έτσι; Δηλαδή, 300 ευρώ το μήνα. 300 ευρώ ρε μαλάκα. Ποια γενιά των 592 ευρώ μου λες; Εγώ θα πρέπει να ζω με 300 ευρώ το μήνα. Επαναλάμβάνω: 300 ευρώ. Όχι μικτά. Φρικτά.

Βέβαια, για να μην γκρινιάζω ασύστολα, ας τονίσω σε αυτό το σημείο ότι ο όμιλος στον οποίο θα δουλεύω διαθέτει διάφορα μέσα (μεταξύ των οποίων και το ταξιδιωτικό site που λέγαμε), στα οποία πιθανότατα θα γράφω σποραδικά, συμπληρώνοντας κάποια έσοδα και (ελπίζω) συγκεντρώνοντας έναν αξιοπρεπή μισθό. Αρκεί να δείξω πόσο γαμάτος είμαι, πόσο καλύτερος είμαι από όλους τους άλλους και πόσο αξίζω να με πληρώνουν κάτι παραπάνω. Αν ισχύουν όλα αυτά, ασφαλώς.

Εννοείται ότι τα ποσά είναι ελεεινά, αν πρέπει να τους δώσω έναν χαρακτηρισμό. Το παραδέχτηκε και ο ίδιος ο αρχισυντάκτης: «Η αξία του κειμένου έχει πια ευτελιστεί». Και φυσικά δεν φταίει ούτε αυτός, ούτε και ο δημοσιογραφικός όμιλος. Φταίνε όλοι αυτοί που επέτρεψαν σε έναν ολόκληρο επαγγελματικό κλάδο να φτάσει σε τόσο τραγικό σημείο, ώστε όποιος θέλει να μπει σε αυτόν να πρέπει να φτύσει αίμα για να βγάλει έναν μισθό που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητος. Δεν ξέρω ποιοι φταίνε, δεν τους γνωρίζω προσωπικά. Αλλά ξέρω ότι μιλάμε για μια απίστευτη, σχεδόν σουρεαλιστική κατάντια. Μιλάμε για ένα κανονικό σκλαβοπάζαρο. Με φαντάζομαι αντικείμενο πλειστηριασμού, βρώμικο και ταλαιπωρημένο, σε μία αίθουσα με κοστουμαρισμένους τύπους που φοράνε μαύρα γυαλιά και καπνίζουν πούρα…

«Περνάμε στο αντικείμενο υπ’αριθμόν 484. Είναι ένας υγιής άνθρωπος, από καλή οικογένεια, έχει σπουδάσει στο καλύτερο σχολείο της Αθήνας, έχει σπουδάσει Δημοσιογραφία και περιμένει με αγωνία το επόμενο αφεντικό του. Τιμή εκκίνησης: Ένα κομμάτι ψωμί. Ακούω προσφορές…Α, ο κύριος με το μαύρο κοστούμι προσφέρει Ένα κομμάτι ψωμί ΚΑΙ δωρεάν καφέ! Άλλη προσφορά;…Α, πολύ ωραία, ο κύριος στα δεξιά προσφέρει ΔΥΟ κομμάτια ψωμί! Κάποιος άλλος;…ΩΩΩΩΩΩΩ, μεγάλη προσφορά από τον κύριο με το παπιγιόν, προσφέρει 20 ολόκληρα ευρώ τον μήνα! Κάποια καλύτερη προσφορά;…ΩΩΩΩΩΩΩ, 30 ευρώ από τον κύριο με το μαύρο κοστούμι! Ποιος το περίμενε! Έχουμε καλύτερη προσφορά; Όχι; 1…2…3! Κατοχυρώθηκε στον κύριο με το μαύρο κοστούμι! Καλορίζικος!»

Και κάπως έτσι, ξεκινάει η ταραχώδης καριέρα μου στη δημοσιογραφία. Μη με ρωτάς πού το ξέρω ότι θα είναι ταραχώδης, αποκλείεται να είναι ομαλή. Και θα το λέω σε όλους, όπου βρεθώ κι όπου σταθώ: «Μακριά από τη δημοσιογραφία. Τόσες δουλειές υπάρχουν στον κόσμο, διαλέξτε μία άλλη, δε χάθηκε κι ο κόσμος. Κι αν θέλετε ντε και καλά να γράφετε κάπου, ξεκινήστε ένα blog, για να γράφετε τις εμπειρίες σας από τη βαρετή δημοσιοϋπαλληλική δουλειά σας. Μακριά από τη δημοσιογραφία». Και φυσικά μην περιμένεις να σταματήσω να σου γράφω – επειδή τώρα έχω μια αγγαρεία να κάνω κάθε πρωί, δε σημαίνει απαραιτήτως ότι έχω και δουλειά. Ακόμα άνεργος είμαι. Την άλλη βδομάδα θα ανανεώσω και την κάρτα μου.

Λοιπόν, αγαπητό μου ημερολόγιο, αρκετά κλαψούρισα για σήμερα. Και πρέπει να κοιμηθώ κιόλας, γιατί αύριο πρέπει να δω τη Μελέτη (τι την βάλανε κι αυτήν την κακομοίρα τέτοια βάρβαρη ώρα; 7:30 το πρωί;;;), μη χάσω καμιά είδηση. Καληνύχτα, και μην ξεχνάς: Όταν βλέπεις στο βάθος του σκοτεινού τούνελ ένα φως να λάμπει, μη χαίρεσαι: Μπορεί να είναι το τρένο που έρχεται καταπάνω σου.

Advertisements