Αγαπητό ημερολόγιο,

πολλές φορές, οι άνθρωποι δυσκολεύονται να βρουν σε τι είναι καλοί, ώστε να ασχοληθούν με αυτό κάποτε επαγγελματικά. Εξάλλου, για να κάνεις μια δουλειά, πρέπει οπωσδήποτε να σου προσφέρει και κάποια ευχαρίστηση. Μπορεί να είσαι εκ γενετής το μεγαλύτερο ταλέντο του κόσμου στα μαθηματικά, αλλά αν δεν το καλλιεργήσεις και αφοσιωθείς στα αγαπημένα σου αρχαία και στα λατινικά, θα καταλήξεις φιλόλογος – ίσως όχι ιδιαίτερα ταλαντούχος φιλόλογος, αλλά τουλάχιστον ευτυχισμένος (με την προϋπόθεση, φυσικά, ότι θα βρεις δουλειά, κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα εύκολο). Ποιος ξέρει πόσοι άνθρωποι ταλαιπωρούνται μαθαίνοντας να κάνουν δουλειές που δεν τους ταιριάζουν, ενώ έχουν μία έμφυτη κλίση προς κάποια εντελώς διαφορετική επαγγελματική κατεύθυνση, και ούτε καν το ξέρουν;

Όπως συμβαίνει στους περισσότερους, έτσι και για μένα, ο επαγγελματικός προσανατολισμός δεν ήταν ποτέ εύκολη υπόθεση. Όταν ήμουν 5 χρονών, αποφάσισα ότι ήθελα να γίνω σκουπιδιάρης, γιατί με εντυπωσίαζε ο τρόπος που πέταγαν οι σκουπιδιάρηδες τις σακούλες με τα σκουπίδια στον τεράστιο κάδο του απορριμματοφόρου, σαν να έπαιζαν μπάσκετ. Στην πορεία, συνέβησαν δύο πράγματα. Πρώτον, τα απορριμματοφόρα αυτοματοποιήθηκαν και εδώ και πολλά χρόνια σηκώνουν τους κάδους μόνα τους, στερώντας από τους σκουπιδιάρηδες τη χαρά του παιχνιδιού. Και δεύτερον, όλοι με κοίταζαν με μισό μάτι κάθε φορά που το έλεγα, οπότε κατάλαβα ότι έπρεπε να αλλάξω κατεύθυνση.

Κατά καιρούς αποφάσισα να γίνω ποδοσφαιριστής (όταν είδα τον Μαραντόνα να κάνει «κολπάκια» με την μπάλα για πρώτη φορά, στο Μουντιάλ του 1990), ζωγράφος (αγνοώντας, δυστυχώς, το γεγονός ότι μια μαϊμού με πάρκινσον μπορεί να σχεδιάσει καλύτερα από μένα) και τραγουδιστής (είχα σαν είδωλο τον Πασχάλη – ευτυχώς, αυτό το στάδιο δεν κράτησε για πολύ). Μόνο αστροναύτης δεν ήθελα να γίνω ποτέ από τις κλασικές «αγορίστικες» dreamjobs, γιατί φοβόμουν την έλλειψη βαρύτητας. Α, και γιατρός, επειδή όταν ήμουν 4 χρονών είχα ξεφυλλίσει μια ιατρική εγκυκλοπαίδεια, και οι φριχτές εικόνες που αντίκρυσα τότε με στοιχειώνουν ακόμα και σήμερα.

Κάποια στιγμή, κάπου στο Γυμνάσιο, αποφάσισα ότι θα γινόμουν δικηγόρος. Θυμάμαι ότι έβλεπα φανατικά μια (άκυρη) εκπομπή στο New Channel, με δικαστικές υποθέσεις, στην οποία πρωταγωνιστούσε σε κάθε επεισόδιο ο ίδιος δικαστής («The Judge» νομίζω ότι τη λέγανε). Επίσης, σε όποιο σίριαλ ή ταινία έβλεπα σκηνή σε δικαστήριο, κόλλαγα σαν βεντούζα στην οθόνη της τηλεόρασης. Ναι, φαινόταν ότι είχα βρει τον προορισμό μου. Βέβαια, λογάριαζα χωρίς τα γονίδιά μου, που με έχουν προικίσει με λιγότερη πειθώ κι από τον Πινόκιο όταν διηγείται ιστορίες από το ψάρεμα. Και κάπως έτσι απομακρύνθηκε η πιθανότητα να υπηρετήσω τον δεύτερο πιο αντιπαθητικό επαγγελματικό κλάδο στον κόσμο.

Με την αφελή ικανοποίηση της μαρίδας που μόλις έχει γλιτώσει από το στόμα της τσιπούρας και κατευθύνεται προς την κατεύθυνση του καρχαρία, αποφάσισα να γίνω δημοσιογράφος, δηλαδή να ακολουθήσω τον ΠΙΟ αντιπαθητικό επαγγελματικό κλάδο στον κόσμο. Βέβαια, τότε δεν το ήξερα αυτό. Ήμουν σε ένα όμορφο ροζ συννεφάκι, και από εκεί πάνω η δημοσιογραφία φαινόταν σαν ένα σημαντικότατο λειτούργημα, σαν τον απαραίτητο συνδετικό κρίκο ανάμεσα στον καθένα από εμάς και τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, στην κοινωνία μας και στον κόσμο. Έτσι, μπήκα στη σχολή, αποφοίτησα, και μόνο όταν βγήκα στην αγορά εργασίας έπεσα απότομα από το συννεφάκι μου και προσγειώθηκα ανώμαλα στον ασπρόμαυρο κόσμο της ανεργίας.

Κάποια στιγμή είχε περάσει από το μυαλό μου το να ασχοληθώ με τη διαφήμιση, αλλά αυτό το σενάριο το απέρριψα αμέσως, γιατί πάντα ήθελα το επάγγελμά μου να προσφέρει κάτι στην κοινωνία. Γι’αυτό ήθελα να γίνω δικηγόρος, για να βοηθάω τον κόσμο να υπερασπιστεί το δίκιο του – αλλά μετά κατάλαβα ότι η δικηγορία δεν είναι η επιστήμη της δικαιοσύνης, αλλά η τέχνη του να πείσεις τον δικαστή ότι εσύ έχεις δίκιο, ακόμα κι αν ξέρεις ότι δεν έχεις. Γι’αυτό ήθελα να γίνω δημοσιογράφος, για να ενημερώνω τον κόσμο για όλα όσα τον ενδιαφέρουν και πρέπει να μάθει – αλλά μετά κατάλαβα ότι η δημοσιογραφία δεν είναι η επιστήμη της ενημέρωσης, αλλά η τέχνη της διαστρέβλωσης και της πλύσης εγκεφάλου. Και γι’αυτό δεν ήθελα να γίνω διαφημιστής, γιατί αυτό το επάγγελμα δεν έχει κανένα ανθρωπιστικό προκάλυμμα: Ο διαφημιστής θέλει απλά να σε πείσει ότι το προϊόν του είναι το καλύτερο. Ωστόσο, αυτό που δεν είχα εκτιμήσει τότε, ήταν το γεγονός ότι τουλάχιστον ο διαφημιστής είναι ειλικρινής: Δεν προσποιείται ότι υπηρετεί κάποιον ευγενέστερο σκοπό, πέρα από το να σε πείσει για το προϊόν που διαφημίζει και να βγάλει το μεροκάματό του.

Όλο αυτό που έχω γράψει μέχρι τώρα υποτίθεται ότι θα ήταν ο πρόλογος, αλλά μου βγήκε λίγο μεγάλος για καταχώριση ημερολογίου (τώρα που το σκέφτομαι, αυτός ο πρόλογος θα ήταν υπερβολικά μεγάλος ακόμα κι αν έγραφα το «Πόλεμος και Ειρήνη»). Που λες, όλα αυτά στα γράφω γιατί σήμερα είχα συνέντευξη σε διαφημιστική εταιρεία.

(ναι, πάλι. Και δε σου είπα τίποτα, πάλι για γούρι. Μου φαίνεται ότι αρχίζω και γίνομαι προληπτικός.)

Πήγα, λοιπόν, σε αυτό το interview, και μίλησα με έναν άνθρωπο που με έβαλε σε πολλές σκέψεις. Διαφημιστής και ο ίδιος, και επιτυχημένος μάλιστα, με «έμπασε» στον κόσμο της διαφήμισης, κάνοντάς με να σκεφτώ σοβαρά να αλλάξω ξανά επαγγελματική κατεύθυνση, στα 26 μου. Έχοντας δει κάποια δείγματα γραφής μου, κυρίως στο Twitter, μου είπε πως θα μπορούσα να κάνω αυτήν τη δουλειά, μπαίνοντας σε έναν κλάδο που μπορεί να έχει χτυπηθεί σοβαρά από την οικονομική ύφεση (και ειδικά από την αυξημένη φορολογία), όμως είναι σε σαφώς καλύτερη κατάσταση από τη δημοσιογραφία, που νοσηλεύεται εδώ και χρόνια σε κώμα, περιμένοντας κάποιον να τη βγάλει επιτέλους από την πρίζα και το μαρτύριό της. Ηθικές αναστολές για τον κοινωνικό ρόλο της διαφήμισης δεν έχω πια (αφού είδα τα χειρότερα), οπότε ποιο είναι το πρόβλημα; Κανένα πρόβλημα.

Αν, λοιπόν, υπάρξει κάποια θέση στην εταιρεία για κειμενογράφο, θα πάω εκεί να δουλέψω. Έστω και σαν trainee, με αντάλλαγμα κάτι συμβολικό, «ένα σακί πατάτες», όπως μου είπε ο ίδιος αστειευόμενος (ή τουλάχιστον ελπίζω να αστειευόταν). Βέβαια, υπάρχει πάντα και το ενδεχόμενο να με πάρουν και από εκείνο το site, όπου είχα πάει για interview τις προάλλες. Και υπάρχει και εκείνο το γυναικείο site, για το οποίο είμαι ακόμα σε standby mode. Υπάρχει, δηλαδή, και το ενδεχόμενο να πρέπει να διαλέξω ανάμεσα σε δύο πιθανές δουλειές. Διάολε, πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω τόσο περιζήτητος.

Νιώθεις κι εσύ αυτήν την αλλαγή; Μία change of fortunes; Λες και, εκεί που έτρεχα με το αυτοκίνητο στο αντίθετο ρεύμα, ξαφνικά κάνω μια επιδέξια μανούβρα και επιστρέφω απροσδόκητα στο κανονικό ρεύμα κυκλοφορίας; Εγώ το νιώθω. Θα διαβάσω το ωροσκόπιό μου για αυτήν την εβδομάδα, να δω αν το είχε προβλέψει κανείς.

Λοιπόν, λέω να πέσω για ύπνο. Αλλά πριν πέσω για ύπνο, θα τσιμπηθώ, για να σιγουρευτώ ότι δεν βλέπω όνειρο και όντως τα ζω όλα αυτά. Θα σε καληνυχτίσω, με μια φωτογραφία που εκφράζει την εργασιακή μου συμπεριφορά, όπου κι αν δουλέψω τελικά:

Advertisements