Αγαπητό ημερολόγιο,

θα έχεις καταλάβει, μετά από τόσο καιρό που σου γράφω, ότι λατρεύω την γκρίνια. Ανήκω σε αυτήν την εκλεκτή κατηγορία ανθρώπων που πιστεύουν ότι η γκρίνια είναι ένας υπέροχος τρόπος για να ξεσπάσεις σε αυτούς που δε σου φταίνε σε τίποτα, για ό,τι στραβό σου συμβαίνει (μια κατηγορία ανθρώπων που συχνά θα ακούσεις να αποκαλούν «Έλληνες»). Φυσικά, για να είμαι δίκαιος, πάντα παρέχω κι εγώ ευήκοα ώτα σε όσους θέλουν να κλάψουν τη μοίρα τους (γιατί πώς περιμένεις να ακούσουν οι άλλοι τον πόνο σου, αν δεν είσαι διατεθειμένος κι εσύ να ακούσεις τον δικό τους;). Το πρόβλημα είναι ότι σήμερα δεν έχω τίποτα να γκρινιάξω. Με έναν μαγικό τρόπο, η ζωή μου φαίνεται να μπαίνει σε μια σειρά, ξαφνικά στο δύσβατο μονοπάτι που περπατάω και νόμιζα ότι είναι ατελείωτο, βλέπω μια πινακίδα που γράφει «Better life -> 5 km» και ξέρω ότι με λίγο περπάτημα ακόμα θα φτάσω στον προορισμό μου. Γι’αυτό και δεν θέλω να σχολιάσω τίποτα άλλο επ’αυτού, πέρα από το ότι μου τη δίνει που δεν έχω κάτι μίζερο και γκρινιάρικο να πω.

Στο μεταξύ, χθες έσκασε σαν βόμβα μια είδηση που με συγκλόνισε: Η ξαδέρφη μου η Κ., που είναι μόλις εννιά μήνες μεγαλύτερη από μένα, είναι έγκυος! Και μάλιστα θα το κρατήσει, κι ας είναι ανύπαντρη! Μου φαίνεται πως αυτό είναι το καμπανάκι που ακούμε όλοι κάποια στιγμή στην τρυφερή ηλικία των 25 περίπου, όταν αρχίζουμε και μαθαίνουμε για συμμαθητές μας, συμφοιτητές μας και ξαδέρφια μας στην ίδια ηλικία με μας, που παντρεύονται ή κάνουν παιδιά. Είναι αυτό το καμπανάκι που μοιάζει να σου λέει με απειλητική φωνή «έεεεεεεερχεται και η ώωωωωωωωωωρα σουυυυυυυυυυυυ», καθώς ο άνεμος σφυρίζει τρομακτικά περνώντας από τις χαραμάδες του παραθύρου του στοιχειωμένου σπιτιού στο οποίο, για τις ανάγκες αυτής της μεταφοράς, διαμένεις. Ναι, η ξαδέρφη μου, που μαζί παίζαμε σε επιτραπέζιο «Τροχό της Τύχης», που μου έμαθε να παίζω μπιρίμπα (κι ας την έχω ξεχάσει από τότε), που μαζί πλέναμε τη σκυλίτσα της και μας έκανε μούσκεμα κάθε φορά που τιναζόταν, είναι έγκυος. Κι εγώ είμαι ακόμα στο «περίπου», στο «ίσως», στο «κάπου ενδιάμεσα», ίσως και στο «τίποτα». Και ξαφνικά, αυτό το «τίποτα» μοιάζει πιο ευχάριστο από οτιδήποτε άλλο. Μπορεί να μεγάλωσα (όπως μου είπαν και στο τελευταίο μου interview), αλλά προφανώς δεν ωρίμασα.

Και αν χρειαζόταν κανείς και άλλες αποδείξεις για το ότι δεν έχω ακόμα ωριμάσει, καταθέτω στο δικαστήριο το πειστήριο Β: Χθες το βράδυ έκατσα και είδα ολόκληρη (ναι, ολόκληρη) την πρεμιέρα του Big Brother. Guilty as charged. Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν ντρέπομαι. Θα ντρεπόμουν αν το έβλεπα κάθε μέρα και καιγόμουν να μάθω τι έκανε η Βαλεντίνα με τον Γιώργο και αν η Νικολέττα θα γδυθεί πριν ή μετά την Ελίνα. Αντίθετα, εγώ το είδα μόνο και μόνο για την πλάκα. Για τον χαβαλέ. Για να σχολιάσω live όλη τη βραδιά στο Twitter, ανταλλάσσοντας «βιτριολικά» σχόλια με τους άλλους χρήστες. Και δεν το μετάνιωσα καθόλου – αντίθετα, είχα καιρό να γελάσω τόσο. Οι παίκτες του ριάλιτι είναι διαλεγμένοι προσεκτικά ένας προς έναν, με μοναδικό κριτήριο το ποιος θα φέρει θεαματικότητες στο κανάλι. Και πράγματι, πιστεύω πως πολλοί (και πολλές) θα κολλήσουν μπροστά στην οθόνη, περιμένοντας να δουν έναν κώλο, ένα ζευγάρι βυζιά ή κάτι άλλο εξίσου ουσιώδες.

(εντάξει, το επίπεδο αγγίζει το πάτωμα – ε, και; Πότε ακριβώς η τηλεόραση είχε επίπεδο; Ή μήπως περιμένει κανείς ότι η επανάσταση θα ξεκινήσει από τα κανάλια; Η τηλεόραση δείχνει αυτό που θέλουμε να δούμε: Συνανθρώπους μας να ξεφτιλίζονται με τη θέλησή τους. Τσίρκο Μεντράνο με ανθρώπους αντί για ζώα. Ποιος φταίει, αυτός που τα προσφέρει ή αυτός που τα καταναλώνει;)

Και μέσα σ’όλα αυτά, πλησιάζουν και οι δημοτικές εκλογές. Όχι πως με νοιάζει ιδιαίτερα, αφού δεν θα ψηφίσω (τα χαρτιά μου είναι ακόμα στο χωριό μου, κι έτσι ασκώ το εκλογικό μου δικαίωμα μόνο όταν πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου). Όμως σε κάθε προεκλογική περίοδο έχω ένα παράξενο χόμπι: Συλλέγω προεκλογικά φυλλάδια υποψηφίων πολιτευτών. Μη με ρωτήσεις τι τα κάνω, απλά τα συλλέγω. Κι έτσι, χθες ξεκίνησα τη συλλογή μου με το φυλλάδιο μίας υποψήφιας δημοτικής συμβούλου στην περιοχή που μένω (αλλά δεν ψηφίζω), το οποίο βρήκα στο πεζοδρόμιο. Προχωρώντας λίγο παρακάτω, τι νομίζεις ότι βρήκα; Πολύ θα ήθελα να σου πω «ένα χαρτονόμισμα των 500 ευρώ», αλλά θα ήταν ψέμα. Γιατί αυτό που ανακάλυψα έχει ανεκτίμητη αξία: Ένα μικρό βιβλιαράκι με βίους αγίων (συγκεκριμένα, του Μελετίου του Ομολογητή και του Βησσαρίωνα του Θαυματουργού, με υπότιτλο «δύο Όσιοι, που οι προσευχές τους εισακούσθηκαν από τον Κύριο και «εστάθμευσε» τον ήλιο προς εξυπηρέτησή τους» – το καλό με το να είσαι Θεός είναι ότι μπορείς να σταθμεύσεις όπου γουστάρεις, και κανείς δε σου ρίχνει κλήση). Στο έχω πει, νομίζω, ότι είμαι άθεος, οπότε θεωρητικά ένα τέτοιο βιβλιαράκι θα με άφηνε ασυγκίνητο. Πώς να μείνεις ασυγκίνητος, όμως, μπροστά σε μια εικόνα σαν αυτήν που ακολουθεί;

Ναι, ρε, το Άγιο Φως («που πιάνεται χωρίς να καίη») κυκλοφορεί και σε βιντεοκασέτα! Μη σου πω ότι τώρα μπορεί να κυκλοφορεί και σε DVD, και μπορείς να το βρεις και σε torrent, σε επιλεγμένα πειρατικά sites.

Λοιπόν, αρκετά έκαψα τον εγκέφαλό μου και σήμερα. Να δεις που κάποια μέρα θα μετανιώσω για όλα αυτά τα αδικοχαμένα εγκεφαλικά κύτταρα που έχω εκτελέσει εν ψυχρώ. Θα ξεμείνω σαν λοβοτομημένος, να βλέπω το Big Brother 23 ώρες το 24ωρο και να χαζοχαίρομαι κάθε φορά που δύο παίκτες κλείνονται στην τουαλέτα και δε δίνουν σημεία ζωής για κάνα μισάωρο. Πωπώωωωωωω, τώρα τρόμαξα.

Καληνύχτα και να θυμάσαι ότι, όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, το βουνό του κάνει μούτρα και τον κάνει delete από φίλο στο Facebook.

Advertisements