Αγαπητό ημερολόγιο,

όταν ξεκίνησα να σου γράφω τις σκέψεις μου, ήμουν απλώς ένας νέος, άνεργος, ελαφρώς απελπισμένος άνθρωπος. Σήμερα, 69 μόλις μέρες αργότερα, μπορώ να πω ότι έχω μεταμορφωθεί σε έναν νέο, άνεργο, εντελώς απελπισμένο άνθρωπο. Δεν λέω ότι φταις εσύ γι’αυτό, αλλά το timing είναι ύποπτο. Ή εσύ φταις, ή η οικονομική κρίση.

Με έχει πιάσει μια μελαγχολία, από αυτές τις μελαγχολίες που συνοδεύονται από λυρικές εξάρσεις, πολύωρη ταβανοσκόπηση, επαναπροσδιορισμό του ποιος είμαι και τι κάνω σε αυτήν τη ζωή και αμέτρητα υπαρξιακά ερωτήματα, του τύπου «άραγε στον Παράδεισο έχουν PlayStation ή τη βγάζουν όλη μέρα παίζοντας άρπα και ψέλνοντας ύμνους;». Αυτές τις μέρες, το soundtrack της ζωής μου αποτελείται από την «Σιωπή» των Ξύλινων Σπαθιών σε λούπα, επί 24ώρου βάσεως. Όχι πως αυτό είναι απαραιτήτως κακό, βέβαια, αλλά δεν είναι και πολύ ευεργετικό για την κοινωνική μου ζωή. Γιατί ποιος θέλει να κάνει παρέα με κάποιον που μοιάζει με ακούρευτο emo; Εγώ, πάντως, δε θα’θελα.

Απλά, ξέρεις, είναι αυτές οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου. Αν σκεφτείς πόσους Χριστούς έχει σταυρώσει αυτός ο κόσμος, πόσους Βαραββάδες έχουμε αφήσει να κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας, πόσοι Ιούδες μας έχουν προδώσει για μια χούφτα λεφτά, πόσοι Πόντιοι Πιλάτοι «σφυρίζουν αδιάφορα» μπροστά στην αδικία, πόσοι διπρόσωποι Πέτροι μας έχουν ξεγελάσει, λέγοντας άλλα μπροστά μας και άλλα πίσω από την πλάτη μας, ξαφνικά η Βίβλος αρχίζει να μοιάζει με βιβλίο ιστορίας. Έτσι είναι οι κοινωνίες μας, γεμάτες από τέτοιες περιπτώσεις. Βέβαια, αν υπολογίσεις τα θαύματα, τις αναστάσεις, τις μεταμορφώσεις, τις επιφοιτήσεις, τις καιόμενες βάτους και όλα αυτά τα στοιχεία που θα βρεις και σε οποιοδήποτε βιβλίο του Χάρι Πότερ, επιστρέφεις στην αρχική εκτίμηση ότι η Βίβλος είναι ένα παραμύθι που διαβάζεται ευχάριστα από μικρούς και μεγάλους, και περιέχει τόσες αλήθειες όσες και η Κοκκινοσκουφίτσα. Και καθησυχάζεις τον εαυτό σου, αφού ούτε σήμερα σε έπεισε ο Άνθιμος ότι η γη είναι επίπεδη και τα άστρα στον ουρανό είναι οι αντανακλάσεις από τα φωτοστέφανα των αγγέλων.

Πάλι καλά που, μέσα σε αυτό το σκηνικό της μιζέριας, θα υπάρχουν πάντα πρίγκηπες πρόθυμοι να καβαλήσουν το άσπρο τους άλογο και να βγάλουν από μέσα σου τον καλό σου εαυτό, που περιμένει υπομονετικά κλειδωμένος σε ένα σκοτεινό και ανήλιαγο μπουντρούμι του μυαλού σου, μετά από το πραξικόπημα του κακού σου εαυτού, τη στιγμή που ο πρίγκηπας θα του κάνει ξελευθερία για να επιστρέψει δριμύτερος στον θρόνο του. Σήμερα, αυτόν τον ρόλο ανέλαβε ο φίλος μου ο Σ., με τον οποίο βγήκαμε για καφέ μετά από κι εγώ δεν ξέρω πόσο καιρό. Α, θυμήθηκα: Την τελευταία φορά που είχαμε βγει μαζί, είχαμε πάει σε μια καφετέρια (που έχει κλείσει εδώ και μήνες) για να δούμε τη Eurovision του 2009. Μη νομίζεις, εγώ τον είχα σύρει με το ζόρι, αυτός ακούει heavy metal.

Όπως είναι λογικό, ο Σ. είχε πολλά νέα να μου πει. Ένα από αυτά είναι ότι την άλλη βδομάδα φεύγει. Όχι, δεν πάει στα καράβια. Πάει στην Αγγλία. Ναι, κι αυτός. Έτσι όπως το κόβω, σε λίγους μήνες θα έχω περισσότερους γνωστούς στην Αγγλία, παρά στην Ελλάδα. Φεύγει από την Ελλάδα και πάει για Master σε μια αγγλική πόλη την οποία δε θυμάμαι τώρα πώς μου την είπε, αλλά είμαι σίγουρος ότι η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα αγωνίζεται στην τρίτη ή στην τέταρτη κατηγορία της Αγγλίας. Και αναρωτιέμαι: Εγώ τι κάνω ακόμα εδώ πέρα; Μήπως το σύμπαν μού στέλνει ένα μήνυμα κι εγώ έχω το κινητό μου στο αθόρυβο και δεν το ακούω; Ή μήπως πρέπει να μείνω στην Ελλάδα, να την στηρίξω σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνάει, να τη βοηθήσω να ορθοποδήσει, αυτή τη χώρα που τόσα μου έχει προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια;

(πιστεύω ότι καταλαβαίνεις πως το ερώτημα είναι ρητορικό και η ειρωνεία ξεχειλίζει κι από τ’αυτιά μου)

Και μέσα σ’όλα αυτά, έχω και τον Vam, που μου δίνει «πάσα» ένα blogοπαίχνιδο και μου ζητάει να απαριθμήσω τα 10 αγαπημένα μου «οτιδήποτε». Θα του έλεγα «όχι ρε, έχω πιο σοβαρά πράγματα να κάνω από το να ασχολούμαι με blogoπαίχνιδα», αλλά υπάρχουν δύο προβλήματα: Πρώτον, ΔΕΝ έχω πιο σοβαρά πράγματα να κάνω. Και δεύτερον, ο Vam είναι γαμώ τα παιδιά και δεν του χαλάω χατίρι. Έτσι, θα του αποκαλύψω τις 10 αγαπημένες μου φωτογραφίες που έχω τραβήξει στους δρόμους της Αθήνας. Το πρόβλημα είναι ότι όλες οι φωτογραφίες μου είναι σαν παιδιά μου, και είμαι και σούπερ-πολύτεκνος (γύρω στις 350 είναι, ζωή να’χουν). Πώς να διαλέξεις μόνο δέκα, χωρίς να παρεξηγηθούν όλες οι άλλες; Θα το κάνω, όμως. Να, αυτές τις δέκα θα του βάλω:

10.

(αυτό το βρήκα στην Αγία Παρασκευή. Και είναι τόσο, μα τόσο, αληθινό. Πάντως, για την ώρα δεν πιστεύω το ίδιο και για το Twitter.)

9.

(αυτή είναι από το Γκάζι, πριν από αρκετά χρόνια – εξ ου και η πολύ χαμηλή ανάλυση, την είχα βγάλει με ένα παλιό κινητό. Κάθε Αύγουστο την κοιτάω και χαμογελάω σαρδόνια.)

8.

(άλλη μια αγαπημένη φωτογραφία από το κέντρο της Αθήνας, στην Αιόλου. Γιατί ακόμα και ένας μετρητής της ΔΕΗ μπορεί να μετατραπεί σε αντικείμενο καλλιτεχνικής αξίας.)

7.

(αυτό το βρήκα στου Γκύζη. Ανέβηκα μια τεράστια ανηφόρα για να το φωτογραφίσω, αλλά χαλάλι του. Εδώ και έναν χρόνο αποτελεί το background στην αρχική οθόνη του κινητού μου.)

6.

(λόφος του Στρέφη, λίγο πριν μου επιτεθεί ένα μαλακισμένο σκυλί στο πάρκο. Τουλάχιστον, βγήκε κάτι καλό εκείνη τη μέρα.)

5.

(Πετράλωνα, κοντά στις γραμμές του τρένου. Μια μορφή τρομοκρατίας που καμία κυβέρνηση δεν θα καταφέρει ποτέ να διαλύσει.)

4.

(αν και έχω μια μανία με τη σωστή ορθογραφία, αυτό το γκραφίτι στα Εξάρχεια είναι από τα πολύ αγαπημένα μου, γιατί βγάζει γέλιο. Δεν είναι απλά αστείο: Βγάζει γέλιο.)

3.

(το καλύτερο stencil που έχω φωτογραφίσει, σε ένα πάρκο στο Παγκράτι. Απίστευτα εύστοχο πολιτικό σχόλιο, και ίσως το πιο επιτυχημένο λογοπαίγνιο όλων των εποχών.)

2.

(The next top communist model. Τραβηγμένο στο Χαλάνδρι, μέσα από το αυτοκίνητό μου. Επικό και ανεπανάληπτο.)

1.

(νομίζω πως όσες φωτογραφίες κι αν τραβήξω, αυτή θα είναι πάντα η αγαπημένη μου. Από τις πρώτες που έβγαλα, όταν ήμουν φοιτητής. Το βρήκα γύρω στα Χριστούγεννα, στην Καπνικαρέα, ακριβώς απέναντι από τη σχολή μου. Γιατί τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο χαρά. Είναι και προσποιητή χαρά, που κρύβει από πίσω μια βαθιά θλίψη. Αλλά αυτά θα τα πούμε σε μερικούς μήνες.)

Ναι, αυτές είναι οι δέκα αγαπημένες μου φωτογραφίες. Και τώρα θα πρέπει να συνεχίσω το παιχνίδι, «πασάροντάς» το σε κάποιον άλλο. Χμμμμμ…Ας το κάνει όποιος θέλει. Σιγά μη στείλω και ονομαστικές προσκλήσεις.

Over and out, αγαπητό μου ημερολόγιο. Over capacity and out of power. Καληνύχτα και εις το επανιδρύειν (το κράτος).

Advertisements