Αγαπητό ημερολόγιο,

ξέρω ότι περιμένεις με αγωνία να πληροφορηθείς το αποτέλεσμα του χθεσινού interview, ελπίζοντας ότι πήρα τη δουλειά, κι έτσι θα βρεις επιτέλους την ησυχία σου από μένα. Και επειδή ένα από τα αγαπημένα μου χόμπι είναι να κρατάω τους άλλους σε αγωνία, θα σε αφήσω να αναρωτιέσαι για την ώρα.

Που λες, σήμερα το πρωί πήρα το μετρό, για να κατέβω στο κέντρο μια βόλτα, που είχα καιρό να πάω. Χάρη σε κάποιο παράξενο και εξαιρετικά σπάνιο παιχνίδι της τύχης, κατάφερα να βρω θέση. Όπως πάντα σε αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις, δίπλα μου κάθησε μια γιαγιά – όπως λέει και ο φίλος μου ο Κ., υπάρχει μια ελάχιστα γνωστή εφαρμογή του Νόμου του Μέρφυ, σύμφωνα με την οποία στο βαγόνι που θα μπεις θα είναι μαζεμένοι όλοι οι τρόφιμοι του πλησιέστερου ΚΑΠΗ, ενώ στα παραδίπλα βαγόνια θα παρελαύνουν οι τελευταίες φουρνιές των Καλλιστείων.

Η γιαγιά, με το που έκλεισαν οι πόρτες, έπιασε κουβέντα με έναν νεαρό που καθόταν απέναντί μας, που κρατούσε στα χέρια του ένα από αυτά τα ποδήλατα που διπλώνουν και χωράνε να μπουν και στην τσέπη (που λέει ο λόγος). Εντυπωσιάστηκε με την ιδέα ενός ποδηλάτου που μπορείς να το κουβαλάς παντού (όπως και εγώ, άλλωστε), και κάπως έτσι άρχισε μια κουβέντα μεταξύ τους για το πόσο χρήσιμο είναι ένα τέτοιο ποδήλατο στην πόλη. Σύντομα, στην κουβέντα μπήκε και ένας άλλος νεαρός, από τα απέναντι καθίσματα, ο οποίος συμφώνησε με τους προλαλήσαντες για τη χρησιμότητα του αναδιπλούμενου ποδηλάτου και πρόσθεσε πως θα ήθελε κι αυτός να αγοράσει ένα, για να μπορεί κι αυτός να το μεταφέρει με το μετρό όπου θέλει. Όταν η συζήτηση έφτασε αναπόφευκτα σε τέλμα (αφού όλοι συμφωνούσαν μεταξύ τους και δεν υπήρχε αντίλογος), ο νεαρός από απέναντι ρώτησε τον πρώτο νεαρό αν έχει παίξει σε κάποιο επεισόδιο της «10ης Εντολής», γιατί κάτι του θύμιζε. Όντως, είχε παίξει.

(σε εκείνο το σημείο, για πρώτη φορά άφησα το παιχνίδι που έπαιζα στο κινητό στην άκρη και γύρισα να τον κοιτάξω. Δε μου θύμιζε τίποτα. Παράξενο, γιατί έχω δει σχεδόν όλα τα επεισόδια της «10ης Εντολής»)

Έτσι, η συζήτηση μετατοπίστηκε στο επάγγελμα του ηθοποιού, στο πώς πάνε τα πράγματα στον κλάδο, τέτοια πράγματα. Ακούγοντας τη συζήτηση, ήρθε κοντά και μια κοπέλα που στεκόταν λίγο πιο πέρα, η οποία είχε μόλις τελειώσει τη δραματική σχολή και πήγαινε με το μετρό σε μία οντισιόν. Η κοπέλα ζήτησε συμβουλές από τον νεαρό, τον ρώτησε σε ποιο θέατρο παίζει και υποσχέθηκε να πάει να τον δει σε κάποια παράσταση. Και μετά το μετρό έφτασε στο Σύνταγμα και οι μισοί κατεβήκαμε, οι μισοί έμειναν στις θέσεις τους και η συζήτηση έλαβε άδοξα τέλος.

Τι έμαθα απ’όλα αυτά, λοιπόν:

1. Υπάρχουν όντως αναδιπλούμενα ποδήλατα, και δεν είναι αστικός θρύλος.
2. Τα ποδήλατα αυτά ξεκινούν από τα 450 ευρώ, και φτάνουν ένας θεός ξέρει μέχρι πού.
3. ΔΕΝ έχω δει όλα τα επεισόδια της «10ης Εντολής».
4. Το να κάθεσαι δίπλα σε γιαγιά στο μετρό δεν είναι απαραιτήτως κακό.
5. Ο κλάδος των ηθοποιών βρίσκεται σε εξίσου κακά χάλια με αυτόν των δημοσιογράφων.
6. Είναι πραγματικά υπέροχο να βλέπεις αγνώστους να ανοίγουν κουβέντα χωρίς να αλληλομπινελικώνονται.
7. Είναι λίγο μίζερο να τους βλέπεις να μιλούν μεταξύ τους, κι εσύ να κρυφακούς όλη τη συζήτηση, παίζοντας ταυτόχρονα Peggle στο κινητό, αντί να συμμετέχεις.
8. Την επόμενη φορά που θα μου τύχει κάτι παρόμοιο, θα «χωθώ» στη συζήτηση. Ασυζητητί.
9. ΔΕΝ είναι όλες οι ηθοποιοί κουκλάρες.
10. ΔΕΝ χρειάζεται όλες οι λίστες αυτού του τύπου να έχουν στρογγυλό αριθμό παρατηρήσεων. 9 μαθήματα ζωής σε μία μέρα είναι υπερ-αρκετά.

Και μετά από αυτό το φαινομενικά (αλλά και ουσιαστικά) άσχετο περιστατικό, ήρθε η στιγμή να σου αποκαλύψω τι έγινε στο χθεσινό interview.

Πρώτα απ’όλα, πρέπει να σου πω ότι το βράδυ πριν το interview δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου. Είχα φοβερό άγχος. Όχι για το αν θα έπαιρνα τη δουλειά – έχω πάει σε πολλές συνεντεύξεις πια για να με πιάνει τέτοια υπερένταση – αλλά για το αν θα κατάφερνα να βρω το κτίριο. Οι οδηγίες που μου είχαν δώσει μέσω τηλεφώνου ήταν κάπως συγκεχυμένες, και δεδομένου ότι η αίσθησή μου του προσανατολισμού είναι τόσο περιορισμένη που καμιά φορά στο σπίτι χάνω τον δρόμο και καταλήγω στην τουαλέτα αντί για το σαλόνι, δεν ήμουν καθόλου βέβαιος ότι θα κατάφερνα κάποτε να φτάσω εκεί. Παραδόξως, όχι μόνο έφτασα, αλλά έσπασα και κάθε ρεκόρ πρόωρης προσέλευσης, αφού έφτασα περίπου μία ώρα νωρίτερα από το ραντεβού (αλλά φυσικά προτίμησα να μείνω μέσα στο αυτοκίνητο για 40 λεπτά ακούγοντας ραδιόφωνο, παρά να φανώ τόσο λιγούρης και να πάω μία ώρα νωρίτερα).

Μπαίνοντας στο κτίριο, έπαθα την πλάκα μου. Πρώτα απ’όλα, στην είσοδο είχε περιστρεφόμενη πόρτα – από αυτές που τρελαινόμουν μικρός να παίζω μαζί τους, στριφογυρίζοντας ανελέητα γύρω-γύρω, μέχρι που με μάζευαν με το ζόρι οι γονείς μου. Μετά, τα γραφεία και οι διάδρομοι μύριζαν φρεσκάδα, λες και το κτίριο είχε εγκαινιαστεί μόλις χτες. Και στην υποδοχή είχε τόσο ανοιχτό χώρο, που άνετα διοργάνωνες αγώνα 5Χ5. Φαντάσου, λοιπόν, πόσο με εξέπληξαν όλα αυτά, δεδομένου ότι την τελευταία φορά που είχα πάει για interview σε ιστοσελίδα, ήμουν σε ένα ημιυπόγειο στο Παγκράτι, που μύριζε τσιγαρίλα μέχρι την Ακρόπολη και είχε να καθαριστεί από τότε που ο Χριστόδουλος ήταν ακόμα καντηλανάφτης.

Τέλος πάντων, κάθησα σε μια καρέκλα, περιμένοντας να τελειώσει ένα meeting, ώστε να μιλήσω με τους υπευθύνους του site. Στο μεταξύ, από τη διπλανή αίθουσα άκουγα κάποιες εργαζόμενες στο site να συζητάνε το καυτό κουτσομπολιό της ημέρας, δηλαδή την αποκάλυψη της σχέσης ενός τραγουδιστή με μία ηθοποιό. Για λίγο αναρωτήθηκα αν έκανα καλά που μπήκα σε αυτήν τη διαδικασία, μέχρι που το αγγελάκι δίπλα στο αυτί μου με σκούντηξε στον ώμο και μου είπε: «Να σου θυμίσω ότι, πρακτικά, είσαι σχεδόν δύο χρόνια άνεργος». Το επιχείρημά του ήταν τόσο καλό, ώστε το διαβολάκι πήγε και κρύφτηκε πίσω από το τύμπανο, και δεν είπε κουβέντα.

Λίγο αργότερα, με φώναξαν μέσα. Για να μη σου τα πολυλογώ, η υπεύθυνη του site μου είπε πως της αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφω και το προσωπικό μου στυλ, αλλά βρήκε τα κείμενά μου πολύ μεγάλα, και ήθελε να με δοκιμάσει με πιο μικρά κείμενα. Έτσι, μου ανέθεσε να γράψω τρία μικρά κειμενάκια, πάντα για γυναικεία θέματα, και τα ξαναλέμε. Γενικά, το feeling ήταν πολύ καλό, μια φάση «σε θέλω, με θέλεις, αλλά κάτσε να συζήσουμε πριν παντρευτούμε, γιατί μπορεί εσύ να πετάς τα σώβρακά σου όπου να’ναι, κι εγώ δεν είμαι δούλα σου να τα μαζεύω». Φυσικά, σήμερα έγραψα τα κειμενάκια, τα έστειλα με mail και περιμένω την απάντηση.

Μην έχεις αυτήν την έκφραση, αγαπητό μου ημερολόγιο. Τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμα. Μηδένα προ του τέλους μακάριζε. Δε με έχεις ξεφορτωθεί ακόμα. Αλλά ας πούμε ότι μπορείς να ελπίζεις ότι αυτό μπορεί να συμβεί σύντομα.

Και τώρα θα σε αφήσω να ονειρεύεσαι την πολυπόθητη μοναξιά σου, ενώ παράλληλα θα σκέφτεσαι το εξής: Αν γυριζόταν ένα remake του κλασικού παραμυθιού «Ο Λαγός και η Χελώνα», ποιος θα κέρδιζε; Ο Μπαγκς Μπάνι ή ο Λεονάρντο από τα Χελωνονιντζάκια;

Advertisements