Αγαπητό ημερολόγιο,

υπάρχει μία μέρα κάθε χρόνο, η οποία μπορεί πολλούς από εμάς να μη μας αφορά στο ελάχιστο, όμως είναι τέτοια η μαυρίλα, η μελαγχολία και η απόγνωση αυτών που υφίστανται τις συνέπειές της, που αυτά τα συναισθήματα αιωρούνται στον άερα της πόλης και δεν μπορούν να σε αφήσουν ανεπηρέαστο. Και σήμερα είναι αυτή η μέρα: Η πρώτη μέρα του σχολείου.

Μπορεί να έχουν περάσει πια οκτώ ολόκληρα χρόνια από την τελευταία μου «πρώτη μέρα» στο σχολείο, όμως δεν μπορώ παρά να νιώθω αλληλέγγυος με τα παιδιά που σήμερα υποδέχθηκαν τη νέα χρονιά, στην πλειοψηφία τους με γκρίνια και απροθυμία. Εξάλλου, επί δώδεκα συναπτά έτη βίωσα κι εγώ τον ψυχολογικό πόλεμο του βάρβαρου πρωινού ξυπνήματος, την αφόρητη πίεση για όλο και περισσότερο, αλλά και πιο ανώφελο, διάβασμα (στην οποία δεν ενέδωσα ποτέ, αφού ποτέ δεν έκατσα να διαβάσω – ούτε καν στις Πανελλαδικές), και φυσικά τον (επισήμως ακήρυχτο) ψυχρό πόλεμο με τους συμμαθητές μου, σε μια ατέρμονη προσπάθεια να βγει ο ένας από πάνω από τον άλλο. Ειλικρινά, καμιά φορά σκέφτομαι ότι είναι τόσο ψυχοφθόρα διαδικασία αυτή της εκπαίδευσης, που θα έπρεπε να απαγορεύεται δια νόμου η είσοδος ανηλίκων στα σχολεία.

Κι όμως, με όλα τα στραβά και τα ανάποδά του, το σχολείο είναι τελικά ένα από αυτά τα πράγματα που δεν εκτιμάς όσο το έχεις, και όταν το χάνεις καταλαβαίνεις την αξία του. Εντάξει, όχι αμέσως μόλις το χάνεις, γιατί ακολουθούν τα φοιτητικά χρόνια, που είναι ακόμα καλύτερα. Αλλά όταν τελειώσεις και το Πανεπιστήμιο, τότε συνειδητοποιείς ότι η εποχή που είχες περισσότερα δικαιώματα παρά υποχρεώσεις έχει φτάσει αιφνιδιαστικά στο τέλος της, και έχει αντικατασταθεί από την εποχή των υποχρεώσεων, του άγχους και όλων των μειονεκτημάτων της ενήλικης ζωής. Είναι λίγο τρομακτικό σαν σκέψη, αλλά μία από τις πιο τραυματικές εμπειρίες στη ζωή ενός ανθρώπου, το σχολείο, είναι και αυτή που γεννά τις πιο ευχάριστες αναμνήσεις. Και αυτό λέει πολλά πράγματα για τη ζωή, τα οποία σε αφήνω να σκεφτείς μόνο σου.

Πάντως, μακράν η πιο τραυματική εμπειρία μου στο σχολείο ήταν εκείνη η μέρα στην Τρίτη Γυμνασίου, όταν έφυγα από το σπίτι χωρίς λεφτά (τα είχα ξεχάσει), χωρίς κλειδιά (τα είχα ξεχάσει) και χωρίς σχολική τσάντα (την είχα ξεχάσει). Βγήκα για να περιμένω το σχολικό, κρατώντας μόνο μια μπάλα μπάσκετ στο χέρι. Και μόνο όταν η συνοδός του σχολικού με ρώτησε, γεμάτη απορία, πού ήταν η τσάντα μου, μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι τα είχα ξεχάσει όλα. Μετά από πολλές περιπέτειες και διαβουλεύσεις με τους γονείς μου, τελικά πήρα το λεωφορείο και πήγα στο σχολείο έτσι, χωρίς τσάντα (αλλά και χωρίς την μπάλα του μπάσκετ, την οποία ξέχασα στο σχολικό και δεν την ξαναείδα ποτέ στη ζωή μου). Έφτασα στην τάξη μου την τρίτη σχολική περίοδο. Είχαμε μαθηματικά. Και ενώ όλοι με κοίταζαν σαν να ήμουν εξωγήινος (πιθανότητα που κανείς δεν μπορεί ρεαλιστικά να αποκλείσει κάτι τέτοιες ώρες), ο καθηγητής δε με άφηνε να καθήσω στο θρανίο μου, αν δεν του έλεγα απ’έξω το Πυθαγόρειο Θεώρημα. Περιττό να σου πω ότι για όλη την υπόλοιπη μέρα καθηγητές και συμμαθητές γελούσαν μαζί μου (και με το δίκιο τους), και πολύ αμφιβάλλω αν έχουν ξεχάσει αυτό το περιστατικό, ακόμα και 12 χρόνια μετά. Ξέρεις, ο μεγαλύτερος φόβος πολλών ανθρώπων είναι να πάθουν Αλτσχάιμερ και να χάσουν τη μνήμη τους. Εγώ δε φοβάμαι καθόλου: Το έχω πάθει ήδη από τα 8 μου χρόνια, και έχω μάθει να ζω με αυτό. Να σκεφτείς ότι στην 6η Δημοτικού, ο δάσκαλός μου με προσφωνούσε «κύριο Ξέχασα». Και ήταν το πιο ταιριαστό προσωνύμιο που μου έχουν βγάλει ποτέ.

Ας περάσουμε τώρα στις εσωτερικές ειδήσεις: Αύριο έχω interview. Σε ένα site. Έχω καλό προαίσθημα. Και αυτό δεν είναι καλό, γιατί 9 στις 10 φορές η διαίσθησή μου πέφτει έξω. Οπότε θα πρέπει να πείσω τον εαυτό μου να έχει κακό προαίσθημα. Δε θα σου πω τίποτα παραπάνω, για να μην το γρουσουζέψω. Ξέρεις, δεν είμαι καθόλου προληπτικός – και κάτω από σκάλες περνάω, και τις μαύρες γάτες στο δρόμο κάθομαι και τις χαϊδεύω, και την Τρίτη και 13 τη βρίσκω μια χαρά μέρα, κανένα πρόβλημα. Αλλά έχω παρατηρήσει ότι κάθε φορά που αποκαλύπτω σε οποιονδήποτε μία πληροφορία για κάτι που πρόκειται να γίνει, ακόμα κι αν αυτό το «κάτι» είναι κατά 99,9% βέβαιο ότι θα γίνει, τελικά κάτι πάει στραβά και χαλάει όλο το σχέδιο. Οπότε, θα μου επιτρέψεις να τηρήσω σιγή ιχθύος επί του θέματος (και συγκεκριμένα ψαριού-κλόουν, που μου ταιριάζει).

Και τώρα θα σε αφήσω, γιατί αν δεν κοιμηθώ σύντομα, με βλέπω αύριο να πηγαίνω στο interview νυσταγμένος και να γράφω άλλη μία ένδοξη σελίδα στο βιβλίο με τις συνεντευξιακές γκάφες μου. Αλλά πριν σ’αφήσω, έχω να σε ρωτήσω το εξής: Αν όντως «δύο μυαλά είναι καλύτερα από ένα», τότε γιατί όλα τα σιαμαία αδέλφια θέλουν να χωριστούν;

Advertisements