Αγαπητό ημερολόγιο,

ένα από τα πιο εκνευριστικά πράγματα στον κόσμο είναι να σε στήνουν στα ραντεβού. Όπως σου έχω πει, είμαι από αυτούς τους τύπους που προτιμούν να φτάσουν μισή ώρα νωρίτερα στο ραντεβού τους, παρά ένα λεπτό αργότερα, μια στάση ζωής την οποία έχω πληρώσει με τόσες ώρες στησίματος, που αν όντως ο χρόνος ήταν χρήμα, τότε δε θα χρειαζόταν να δουλέψω ποτέ στη ζωή μου.

Σήμερα, με έστησε (ω, τι έκπληξη) γυναίκα. Συγκεκριμένα, η Έμπνευση. Είχαμε πει να συναντηθούμε σήμερα το βράδυ, να πούμε τις μαλακίες μας, να ανταλλάξουμε απόψεις πάνω σε καυτά θέματα, όπως η ανεργία, ο ανασχηματισμός, το Inception και η χρησιμότητα του νυχοκόπτη. Την περίμενα, την περίμενα…Τίποτα. Τελικά, δεν ήρθε ποτέ. Και δεν έστειλε κι ένα μήνυμα η ***CENSORED*** να μου πει «ξέρεις, δε θα μπορέσω να έρθω, μου έτυχε κάτι». Με άφησε σύξυλο έτσι, απροειδοποίητα. Οπότε, μην περιμένεις απόψε λυρικές εξάρσεις, ανατρεπτική πλοκή και ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο. Θα είμαι πιο βαρετός και από δημόσιο υπάλληλο που εκφωνεί αργά και καθαρά τα περιεχόμενα του τηλεφωνικού καταλόγου. Εντάξει, ίσως όχι ΤΟΣΟ βαρετός.

Που λες, σήμερα πήρα μια μεγάλη απόφαση: Να κάνω δίαιτα. Βέβαια, δεν είναι και τόσο μεγάλη απόφαση, αν σκεφτείς ότι την παίρνω περίπου μέρα παρά μέρα, μόνο και μόνο για να την αναιρέσω μετά από μερικές ώρες και να καταβροχθίσω οτιδήποτε φαγώσιμο (και μη) έχει την ατυχία να βρεθεί σε ακτίνα 200 μέτρων από τα δόντια μου. Να σκεφτείς, πιο πιθανό το βρίσκω να γελάσω με αστείο του Σεφερλή, παρά να κρατήσω δίαιτα. Αλλά δεν είναι κι εύκολο, εδώ που τα λέμε, να κάνεις δίαιτα. Είναι πολλοί οι πειρασμοί. Όπως έλεγε και ένα παλιό τραγούδι των Πυξ Λαξ, «ό,τι αξίζει παχαίνει, κι είναι δυσπεπτο. Νομίζω ότι το λέγανε «Οι Παλιές Δίαιτες Πάνε στο Διάολο».

Η αλήθεια είναι ότι μια δίαιτα τη χρειάζομαι. Όταν δούλευα σαν πλασιέ, πριν από ένα μήνα, είχα χάσει 4 κιλά από το τρέξιμο, το άγχος και τον ιδρώτα που έχυνα κάθε μέρα στους καυτούς δρόμους της Αθήνας. Από τότε που επέστρεψα στο κλασικό κωλοβάρεμα, τα 4 κιλά όχι μόνο επέστρεψαν, αλλά έφεραν και 2-3 φίλους τους για παρέα. Και δεν είναι ότι δεν έχω χώρο για νέους κατοίκους στην κοιλιά μου, αλλά αν χρειαστεί να κάνω μια δουλειά που να έχει σχέση με εξυπηρέτηση πελατών (π.χ. σε βιβλιοπωλείο, σε μαγαζι με ρούχα, σε στριπτιτζάδικο κλπ), ο υποψήφιος εργοδότης μου μάλλον δεν θα εκτιμήσει τα παραπανίσια κιλά μου (λες και πρέπει να πληρώσει έξτρα μπόνους για κάθε επιπλέον κιλό). Βέβαια, οι εργοδότες που λένε τέτοια πράγματα αγνοούν το αναμφισβήτητο «αξίωμα του Hardy», το οποίο αναφέρει ρητώς ότι «όλοι οι χοντροί είναι ευχάριστοι τύποι, με φοβερή αίσθηση του χιούμορ, γιατί το λίπος είναι καλός αγωγός του χιούμορ και του επιτρέπει να κυλάει ελεύθερα στον οργανισμό». Αλλά είμαι βέβαιος ότι κάποτε θα δικαιωθούμε και εμείς, οι οριζοντίως εκτεταμένοι άνθρωποι (sic – ή μάλλον sick).

Φυσικά, όπως και όλες οι αποφάσεις μου, έτσι και η απόφασή μου για δίαιτα δεν τίθεται σε ισχύ άμεσα, αλλά από την επόμενη μέρα (αυτό είναι το «αξίωμα της επόμενης μέρας», που υποστηρίζει ότι «σε ποσοστό 98%, οι δίαιτες αρχίζουν αύριο το πρωί και τελειώνουν αύριο το μεσημέρι»). Είναι η προσωπική μου γραφειοκρατία: Για αποφάσεις που επιφέρουν δυσμενείς αλλαγές στον οργανισμό μου (π.χ. δίαιτες, πρωινό ξύπνημα, καθαρισμός δωματίου) απαιτούνται σφραγίδες, πρωτόκολλα, υπεύθυνες δηλώσεις, φωτοτυπίες φορολογικής δήλωσης κλπ. Αντίθετα, όταν πρόκειται για ευχάριστες αποφάσεις, αρκεί μία υπογραφή και είναι όλα έτοιμα. Διαφάνεια, δικαιοσύνη, ισονομία, το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο.

Πέρα από την κοσμοϊστορική μου απόφαση για δίαιτα, συνέβη και κάτι άλλο κοσμοϊστορικό σήμερα: Πήρα δύο τηλέφωνα, για δύο αγγελίες που βρήκα στο Internet. Η πρώτη ήταν για ένα κατάστημα με κινητά. Το τηλέφωνο το σήκωσε μια βαριεστημένη υπάλληλος, η οποία με βαριά καρδιά σημείωσε το όνομα και το τηλέφωνό μου (for all I know, μπορεί και να μην το σημείωσε, αλλά να προσποιήθηκε ότι το σημείωνε) και με έκλεισε βιαστικά γιατί είχε πελάτες. Γουαου, ανυπομονώ να δουλέψω με έναν τόσο ενθουσιώδη και ευχάριστο άνθρωπο (όπως ζητούσε η αγγελία). Η δεύτερη αγγελία ήταν για ένα βιβλιοπωλείο. Ήμουν πιο «ζεστός» για αυτήν τη δουλειά, αφού έχω ξαναδουλέψει σε βιβλιοπωλείο, και μάλιστα με αξιοσημείωτη επιτυχία (κοινώς, δε με απέλυσαν – ναι, αυτό είναι επιτυχία για μένα). Το τηλέφωνο αυτή τη φορά το σήκωσε ο ιδιοκτήτης, ο οποίος ήταν σαφώς πιο ευγενικός από τη βαριεστημένη υπάλληλο του άλλου μαγαζιού. Ωστόσο, είχαμε κι εδώ μια επιπλοκή: Βλέπεις, μου ζήτησε να του στείλω το βιογραφικό μου με φαξ. Και αναρωτιέμαι: Αξίζει να πάω στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς και να πληρώσω 3 ευρώ για να στείλω το φαξ σε ένα άλλο βιβλιοπωλείο, για μια δουλειά που ένας θεός ξέρει αν θα καταφέρω τελικά να πάρω; Και ξανααναρωτιέμαι: Θέλω πραγματικά να δουλέψω για έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί ακόμα φαξ και όχι mail, λες και είμαστε στην εποχή των τεχνολογικών παγετώνων;

(μην το ψάχνεις: Και στις δύο ερωτήσεις, η απάντηση είναι «ναι». Για την ακρίβεια, η πλήρης απάντηση είναι «ναι, γιατί είμαι τόσο απελπισμένος να δουλέψω, που σε λίγο θα βγω στους δρόμους, με μια ταμπέλα κρεμασμένη από τον σβέρκο μου να γράφει «Will work for food – though I eat a lot», ελπίζοντας να με λυπηθεί κάποιος Χριστιανός, Μουσουλμάνος ή, κατά προτίμηση, άθεος και να μου προσφέρει δουλειά». Αύριο πρωί-πρωί θα πάω να στείλω το φαξ, αφού φυσικά εκτυπώσω το βιογραφικό μου, το σταυρώσω και του ευχηθώ «καλό κατευόδιο», με την ευχή να πιάσει τόπο η ιλιγγιώδης (για τα δεδομένα μου) επένδυση των 3 ευρώ.)

Λοιπόν, δεν έχω τίποτα άλλο να σου διηγηθ…Ωπ, για κάτσε…Αααααα, μάλιστα. Είναι η Έμπνευση, μου έστειλε μήνυμα στο κινητό: «Sorry, dn tha mporesw n erthw apopse, kt m etyxe». Ναι, καλά. Να δεις που με απατάει. Θα έχει πάει σε κάποιον άλλο σήμερα, κι εμένα με έχει αφήσει εδώ, να γράφω τις παπαριές μου. Την παλιοκουφάλα.

Τώρα συγχύστηκα, οπότε θα σε αφήσω στην ησυχία σου – δε μου φταις εσύ σε τίποτα. Πάντως, να ξέρεις ότι, αντίθετα με όσα λέει ο σοφός μας λαός, ο χρόνος ΔΕΝ είναι ο καλύτερος γιατρός. Ο χειρότερος είναι. Αντί να σου βάλει ένα hansaplast στην πληγή, την αφήνει ανοιχτή και περιμένει πότε θα επουλωθεί από μόνη της. Τέτοια θεραπεία την κάνω και μόνος μου, κύριε Χρόνε. Γκέγκε;

Advertisements