Αγαπητό ημερολόγιο,

οι άνθρωποι είμαστε περίεργα όντα. Πάντα αναζητούμε κάτι, δεν καθόμαστε ποτέ σε ησυχία. Άλλοι επιδίδονται σε μεγαλόπνοες αναζητήσεις («Υπάρχει Θεός; Είναι άπειρο το Σύμπαν; Πού πάνε τα καπάκια από τις οδοντόβουρτσες όταν εξαφανίζονται;»), άλλοι σε καθαρά ιδιοτελείς αναζητήσεις («Πώς θα κλέψω το κράτος; Πώς θα ξεγελάσω το αλκοτέστ; Πώς θα πείσω τη γυναίκα μου να κάνουμε 69;») και άλλοι σε μάλλον ηλίθιες αναζητήσεις («Γιατί με παράτησε η Μαρία; Ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα φέτος; Γιατί οι εχθροί του Spiderman δεν τον ψεκάζουν με Aroxol;»). Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ανήκω στην τρίτη και τελευταία κατηγορία. Και μπορεί να μην είμαι περήφανος γι’αυτό, αλλά τουλάχιστον μπορώ να υπερηφανεύομαι ότι ανήκω στην πιο πολυπληθή κατηγορία ανθρώπων.

Τώρα εγώ κάτι ήθελα να πω σχετικά με όλα αυτά, αλλά το ξέχασα. Ξέρεις, είμαι ο κλασικός τύπος που ξεκινάει να σου πει πώς πέρασε το καλοκαίρι και καταλήγει να προσπαθεί να θυμηθεί πώς λέγανε εκείνο τον τύπο που έπαιζε στον Πιερικό το 1992 και μετά πήγε στον Παναθηναϊκό και δεν άγγιξε μπάλα. Οπότε κάποια στιγμή θα επανέλθω στο θέμα, αν βέβαια καταφέρω να το εντοπίσω στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του εγκεφάλου μου και το προλάβω πριν πηδήξει πανικόβλητο από το παράθυρο.

Σήμερα το πρόγραμμα περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, επίσκεψη στο Mall. Η αλήθεια είναι ότι το Mall δε μου αρέσει καθόλου σαν χώρος. Πολλή δηθενιά, πολύς καπιταλισμός, πολλά 15χρονα με ύφος χιλίων εφοπλιστών, πολλές πωλήτριες που συμπεριφέρονται σαν ιδιοκτήτες του μαγαζιού που τις πληρώνει. Αλλά όταν μου το πρότεινε η Δ. μου φάνηκε πολύ καλή ιδέα, μόνο και μόνο για να ξεκολλήσω από το κρεβάτι μου, το οποίο αν είχε φωνή σίγουρα θα μου φώναζε «ΣΗΚΩ ΠΑΝΩ ΡΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΠΟΥ ΜΟΥ’ΧΕΙΣ ΚΑΤΣΙΚΩΘΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ! ΜΟΥ’ΧΕΙΣ ΦΑΕΙ ΤΗ ΖΩΗ, ΤΕΜΠΕΛΑΡΕ, ΠΟΥ ΟΛΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΚΑΘΕΣΑΙ, ΑΝΤΕ ΒΡΕΣ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΧΑΡΑΜΟΦΑΗ, ΤΕΜΠΕΛΧΑΝΑ, ΠΑΡΑΣΙΤΟ!». Δεν ξέρω αν στο έχω πει, αλλά το κρεβάτι μου είναι γένους θηλυκού.

Θα κατάλαβες ήδη, φαντάζομαι, πως στο Mall δεν πήγα για ψώνια (κυρίως επειδή δεν είχα λεφτά, αλλά και για ιδεολογικούς λόγους, που θα αναλύσω κάποια άλλη στιγμή), αλλά καθαρά για βόλτα. Α, και για να επισκεφθώ τον τάφο του πολυαγαπημένου Fnac, που πλέον λέγεται Public. Από τα Fnac είχα αγοράσει κάποια από τα στολίδια της συλλογής μου με τα κόμικς (με αποκορύφωμα την επετειακή έκδοση «Dilbert 2.0» για τα 20 χρόνια ζωής του ομώνυμου ήρωα κόμικ), και σοκαρίστηκα όταν έμαθα ότι έκλεισαν. Σοκαρίστηκα, επίσης, γιατί στα Fnac δούλευε ο φίλος μου ο Θ., εδώ και χρόνια. Μάλιστα, είχε προσπαθήσει να μου βρει κι εμένα δουλειά εκεί (κι ας μη μου χρώσταγε καμία χάρη, κι ας μη με ήξερε καλά-καλά – πόσο σπανίζουν τέτοιοι άνθρωποι στις μέρες μας…), αλλά τελικά έχασε και τη δική του. Δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι τελικά είμαι μέγας γκαντέμης, και εξίσου μέγας γρουσούζης. Τουλάχιστον τώρα έχουμε κάτι ακόμα κοινό, πέρα από την αγάπη μας για την Μπαρτσελόνα: Την ανεργία.

Κατά τ’άλλα, η μέρα κύλησε όπως και κάθε άλλη μέρα ανεργίας: Κατεψυγμένο φαγητό (έχω φάει τόσα συντηρητικά αυτές τις μέρες, που είμαι σίγουρος ότι, μετά το θάνατό μου, το σώμα μου θα κάνει αιώνες ολόκληρους να αποσυντεθεί), μια γερή δόση Playstation, μπόλικη ξάπλα κάτω από ένα αρκουδίσιον με τσίτα τα γκάζια, και γενικά τίποτα το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εποικοδομητικό, υγιεινό ή έστω όχι-ελεεινό.  Με λίγα λόγια, και σήμερα ήμουν ο εαυτός μου. Και με αγαπάω γι’αυτό που είμαι.

Και τώρα, αγαπητό μου ημερολόγιο, θα μου επιτρέψεις να αποσυρθώ εις τα ιδιαίτερά μου διαμερίσματα, όπου και σκοπεύω να κοιμηθώ και να ονειρευτώ έναν καλύτερο κόσμο, όπου όλοι οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι, υπάρχουν δουλειές για όλους, και το κράτος μοιράζει σε όλους δωρεάν τυρόπιτες και Milko κάθε πρωί.

Και μην ξεχνάς ποτέ τα σοφά λόγια του Άμλετ: «Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας». Αργότερα, βέβαια, ανακάλυψε ότι όλη τη δουλειά την έκανε ένα ροκφόρ που είχε ξεχασμένο στο ψυγείο. Προφανώς, το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι δεν πρέπει ποτέ να κατηγορείς τους άλλους για κάτι, αν δεν είσαι σίγουρος ότι το έχεις κι εσύ αυτό το κάτι. Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Advertisements