Αγαπητό ημερολόγιο,

ο Τζον Λένον είχε πει πως «ζωή» είναι αυτό που συμβαίνει ενώ εσύ κάνεις άλλα σχέδια. Δεν ξέρω τι ακριβώς είχε πάρει πριν το πει αυτό, αλλά έχει πέσει μέσα, 100%. Εϊναι ό,τι πιο όμορφο έχει βγει ποτέ από ανθρώπινο στόμα, εκτός ίσως από 1-2 τραγούδια της Αretha Franklin. Το συνειδητοποιώ κάθε μέρα, και το συνειδητοποίησα και σήμερα. Όπως σου είχα πει, σκόπευα σήμερα να κοιμάμαι όλη μέρα. Μόνο που υπολόγιζα χωρίς τον φούρναρη. Όχι ξενοδόχο, φούρναρη σου λέω.

Βλέπεις, ακριβώς κάτω από το σπίτι μου βρίσκεται ένα αρτοποιείο. Αυτό συνήθως είναι καλό, γιατί το πρώτο πράγμα που μυρίζω όταν ξυπνάω είναι άλλες φορές φρεσκοψημένο ψωμί, άλλες φορές αχνιστή τυρόπιτα, και άλλες φορές ιδρωτίλα, όταν δεν έχω κάνει μπάνιο το προηγούμενο βράδυ και αυτή η μυρωδιά επισκιάζει κάθε άλλη που έρχεται από τον φούρνο. Γενικά, ποτέ δεν αντιμετώπισα κάποιο πρόβλημα με τους από κάτω, εκτός βέβαια από την Καθαρά Δευτέρα, όταν είχαν αρχίσει να ψήνουν τις λαγάνες από το βράδυ της Κυριακής και μου ήταν απολύτως αδύνατο να κοιμηθώ, με τη μυρωδιά της ψημένης λαγάνας να κατακλύζει τα ρουθούνια μου.

Σήμερα, όμως, υπήρχε πρόβλημα. Γιατί ο ιδιοκτήτης αποφάσισε να ανακαινίσει το αρτοποιείο. Και φυσικά αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα για μένα, αν δε σήμαινε ότι από τις 9 το πρωί οι εργάτες έσπαγαν τζαμαρίες, ξερίζωναν εντοιχισμένες συσκευές και χτυπούσαν ανελέητα με τρυπάνια, σφυριά και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Ακόμα και εγώ, που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα ξυπνούσα ούτε αν έβγαιναν τα τανκς στους δρόμους και ισοπέδωναν όλες τις γύρω πολυκατοικίες, αναγκάστηκα να σηκωθώ στις 9.30, μετά από μισή ώρα θαρραλέας, όσο και μάταιας, μάχης με τα τρυπάνια.

Είχα δύο επιλογές: Είτε θα έφευγα από το σπίτι προκειμένου να βρω την ησυχία μου (και ενδεχομένως τον θάνατο, λόγω θερμοπληξίας), είτε θα έμενα στο θορυβώδες σπίτι μου, αγκαλιά με το αρκουδίσιον. Πιστεύω, αγαπητό μου ημερολόγιο, ότι ήδη κατάλαβες πως προτίμησα την θορυβώδη (αλλά δροσερή και ξεκούραστη) δεύτερη λύση. Μετά από τρεις εβδομάδες ασταμάτητου περπατήματος νομίζω πως, αν δεν μπορούσα να κοιμηθώ, τουλάχιστον μου άξιζε μια μέρα απόλυτου τίποτα. Για την ακρίβεια, απόλυτου τίποτα με μουσική στη διαπασών, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσα να συγκεντρωθώ ούτε καν στο τίποτα.

Τι έκανα, λοιπόν, όλη μέρα σήμερα; Θα’λεγα ότι έκανα ένα και μόνο πράγμα: Κατέβασα από το Internet έναν emulator και 750 παιχνίδια του Super NES, και όλη μέρα έπαιζα αυτά τα παιχνίδια: Super Mario All-Stars, Axelay, International Superstar Soccer Deluxe, Theme Park, NBA Jam Tournament Edition, και πολλά άλλα. Θυμήθηκα τα νιάτα μου. Τι ωραία που ήταν τότε, ε; Το μόνο μου άγχος ήταν πώς θα καταφέρω να κρύψω τον έλεγχό μου από τους γονείς μου (φυσικά, ποτέ δεν τα κατάφερα). Ούτε ανεργία, ούτε κρίση (το χαρτζιλίκι έπεφτε σύννεφο), ούτε τίποτα. Τα μεσημέρια που γύριζα από το σχολείο πλακωνόμουν στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, μετά κλεινόμουν στο δωμάτιό μου δήθεν ότι διάβαζα (όντως διάβαζα, αλλά κόμικς), το βράδυ έβλεπα σίριαλ στην τηλεόραση (όταν ακόμα τα τηλεοπτικά σίριαλ βλέπονταν) και κοιμόμουν νωρίς-νωρίς για να πάω στο σχολείο την άλλη μέρα. Και το καλοκαίρι ήταν ακόμα καλύτερα: Ξυπνούσα ό,τι ώρα ήθελα, έπαιζα όλη μέρα ηλεκτρονικά παιχνίδια ή έβλεπα σίριαλ σε επανάληψη, τα απογεύματα έπαιζα μπάλα και κρυφτό με τους φίλους μου από τη γειτονιά και το βράδυ κοιμόμουν ό,τι ώρα ήθελα. Άσε που κάθε χρόνο πήγαινα διακοπές με όλα τα έξοδα πληρωμένα. Ε, κάτι τέτοια σκέφτομαι και τα βράδια πέφτω σε μίνι κατάθλιψη, οπότε την πέφτω στο ψυγείο. Προβλέπω τα τρία κιλά που έχασα όσο δούλευα να επιστρέφουν, και μάλιστα να φέρνουν και μερικούς φίλους τους μαζί για φαγητό. Τουλάχιστον, από όλο αυτό το ένδοξο παρελθόν, μου έμειναν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Κάτι είναι κι αυτό.

Α, τώρα που το σκέφτομαι, έκανα και κάτι άλλο: Κοιμήθηκα για λίγο το μεσημέρι, όταν τα παλικάρια επιτέλους σταμάτησαν να βροντοχτυπούν τα φτυάρια και έκαναν το διάλειμμά τους, αφήνοντας πίσω τους μια σιωπή που έμοιαζε με την πιο όμορφη μουσική του κόσμου. Κάπου εκεί αποκοιμήθηκα, και όταν ξύπνησα είχα μια περίεργη αίσθηση, σαν να είχα κουραστεί περισσότερο στον ύπνο μου, παρά στον ξύπνιο μου. Ήταν εύκολο να εξηγήσω το γιατί: Στον ύπνο μου είχα δει ότι ήμουν, λέει, ακόμα στη δουλειά, και έμπαινα σε μια μεγάλη πολυκατοικία, και χτύπαγα τα κουδούνια, και μετά συνέβαιναν διάφορα τα οποία δε θυμάμαι καθόλου, γιατί ποτέ δε θυμάμαι τα όνειρά μου – συνήθως είναι τόσο ασυνάρτητα που ο ίδιος ο εγκέφαλός μου τους κάνει έξωση μετά από λίγο, για να μην κάθεται να σκεφτεί τι μπορεί να σημαίνουν. Φαντάσου τα σαν ταινίες του Ντέιβιντ Λιντς, που θέλεις manual για να καταλάβεις τι συμβαίνει, και πάλι δεν είσαι σίγουρος ότι έχεις καταλάβει. Το μόνο σίγουρο συμπέρασμα από αυτό το όνειρο είναι ότι η εμπειρία μου ως πλασιέ θα με βασανίζει για πολύ καιρό ακόμα. Με βλέπω να τρέχω στους τρελογιατρούς.

Αυτά για σήμερα, αγαπητό μου ημερολόγιο. Είδες; Σήμερα δε σε έπρηξα πολύ. Μη σου πω ότι, τώρα που είναι και Αύγουστος, θα γράφω λιγότερο. Ξέρεις, τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, γιατί όλοι είναι στις παραλίες και λιάζονται – το πολύ-πολύ να πάθει κανένα έγκαυμα από τον ήλιο κανένας υπουργός. Οι διακοπές των stars δεν μετράνε για ειδήσεις, ούτε και οι πυρκαγιές του Αυγούστου (αντίθετα, θα ήταν είδηση ένας Αύγουστος χωρίς πυρκαγιές). Και όταν δεν υπάρχουν ειδήσεις, δεν υπάρχει και καμία δραστηριότητα. Όλα υπολειτουργούν. Βέβαια, μεταξύ μας, σε αυτήν τη χώρα όλα υπολειτουργούν όλο τον χρόνο, αλλά τον Αύγουστο το κάνουν κανονικά και με τον νόμο.

Καληνύχτα, και να θυμάσαι ότι σε αυτή τη ζωή όλα είναι δανεικά και μάλιστα με υψηλό επιτόκιο, και γι’αυτό ο Θεός είναι ο μεγαλύτερος τοκογλύφος.

Advertisements