Αγαπητό ημερολόγιο,

ξέρω ότι σε έχω πρήξει με τη γκρίνια μου για τα κακά της ανεργίας, οπότε σήμερα θα ξεκινήσω την καταχώρησή μου με ένα από τα καλά της ανεργίας. Που λες, όταν είσαι άνεργος όλες οι μέρες είναι ίδιες. Η Δευτέρα δεν είναι «εκείνη-η-απαίσια-μέρα-μετά-το-Σαββατοκύριακο», αλλά μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Αλλά και το Σάββατο δεν είναι «εκείνη-η-μέρα-που-και-καλά-πρέπει-να-βγεις-αλλιώς-είσαι-ξενέρωτος», αλλά μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Να φανταστείς ότι καταλαβαίνω πως έχει φτάσει Σαββατοκύριακο μόνο όταν κάνω ζάπινγκ το μεσημέρι και βλέπω τα «Φιλαράκια» στο Star.

«Και γιατί είναι αυτό καλό», θα μπορούσες εύλογα να ρωτήσεις. Είναι καλό, γιατί πολύ απλά σημαίνει ότι μπορείς πολύ άνετα να ξυπνήσεις το πρωί, να βάλεις το μαγιό σου και να κατευθυνθείς προς την πλησιέστερη παραλία, όπου κατά 71,43% (αν δεν είναι Σαββατοκύριακο, δηλαδή) θα είσαι μόνος σου μαζί με τα φύκια, τους αχινούς και άλλους 2-3 αργόσχολους. Όλοι οι άλλοι θα δουλεύουν, την ώρα που εσύ θα λιάζεσαι στην παραλία, πίνοντας τον δεύτερο φρεντοτσίνο (αφού τον πρώτο στον είχε χύσει στην άμμο εκείνο το κωλόπαιδο που πέρασε τρέχοντας δίπλα από την ψάθα σου, αλλά ο μπαμπάς του ήταν υπερβολικά macho για να του ζητήσεις τα ρέστα).

Φυσικά, θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει ότι όλα αυτά τα κορόιδα που δουλεύουν την ώρα που εγώ κάνω τα μακροβούτια μου θα πληρωθούν στο τέλος του μήνα, κι έτσι τον Αύγουστο θα κάνουν τις διακοπές τους σε κάποιο ελληνικό νησί, ενώ εγώ θα περνάω το τρίτο συνεχόμενο Δεκαπενταύγουστό μου στην Αθήνα, όταν ακόμα και οι Πακιστανοί που καθαρίζουν τα τζάμια των αυτοκινήτων στα φανάρια θα έχουν πάρει τα κουβαδάκια τους σε άλλες παραλίες. Αλλά αυτός που θα τα έλεγε αυτά τα πράγματα θα ήταν πικρόχολος, κακόβουλος και, πάνω απ’όλα, 100% σωστός.

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω στην παραλία είναι η τρέλα πολλών με το μαύρισμα. Βλέπω γυναίκες (κατά κύριο λόγο) να ψήνονται για ώρες ολόκληρες κάτω από τον ήλιο, αρνούμενες να μπουν στη θάλασσα για να δροσιστούν, και σκέφτομαι ότι πρόκειται για τις ίδιες γυναίκες που στην πόλη, αν χρειαστεί να περπατήσουν για δέκα λεπτά, διασχίζουν κάθε τόσο τον δρόμο για να πάνε στο πεζοδρόμιο που έχει περισσότερη σκιά και να γλιτώσουν τον ήλιο. Αλλά έτσι κι αλλιώς, οι γυναίκες είναι μυστήρια πλάσματα – μιλάμε για αυτήν την υποκατηγορία ανθρώπων που πασαλείβονται αλύπητα με κρέμες, σκόνες και αλοιφές για να δείχνουν πιο ωραίες απ’ό,τι είναι στην πραγματικότητα, και ταυτόχρονα γκρινιάζουν ότι οι άντρες δεν τις θέλουν γι’αυτό που είναι (το οποίο κρύβουν επιμελώς).

Αντίθετα, εγώ στην παραλία θέλω μόνο να βρίσκομαι μέσα στη θάλασσα. Όχι απαραίτητα να κολυμπάω (καθώς είμαι τόσο καλός στην κολύμβηση, όσο θα ήταν ένας σκαντζόχοιρος στο μπιτς βόλεϊ), αλλά απλά να βουλιάζω στο νερό και να σκέφτομαι. Ξέρεις, μέσα στη θάλασσα τα βλέπεις όλα πιο καθαρά. Εκτός, βέβαια, κι αν ανοίξεις τα μάτια, γιατί τότε τα βλέπεις όλα πιο θολά. Ναι, έβλεπα φανατικά Σεφερλή μικρός στην τηλεόραση – γιατί ρωτάς;

Το ένα γεγονός της ημέρας, λοιπόν, ήταν το μπάνιο μου στη θάλασσα. Το άλλο ήταν μάλλον πιο σημαντικό: Με πήραν τηλέφωνο από τη δουλειά, που είχα πάει χθες για συνέντευξη, θυμάσαι που στα’λεγα; Ναι, μου τηλεφώνησαν. Και μου είπαν ότι θέλουν να πάω αύριο για μια δεύτερη συνέντευξη. Ένιωσα σαν να μου είχαν πει ότι κέρδισα 1.000.000 ευρώ στο Τζόκερ, αλλά τα 999.999 από αυτά έπρεπε να τα δώσω στην Εφορία. Μια χαρμολύπη. Και ξέρεις, είμαι κυκλοθυμικός άνθρωπος και μπορεί μέσα σε 5 δευτερόλεπτα να περάσω από τον ενθουσιασμό στην κατάθλιψη, αλλά σπάνια μου συμβαίνει να τα έχω και τα δύο ταυτόχρονα.

Υπό κανονικές συνθήκες, θα ήμουν τρισευτυχισμένος που με κάλεσαν για δεύτερο interview. Συνήθως το πρώτο ήταν τόσο κακό, που περίμενα ότι μετά θα κατέθεταν ασφαλιστικά μέτρα εναντίον μου, αλλά αυτή τη φορά φαίνεται πως έκανα καλή εντύπωση. Είναι φοβερό: Όσες φορές προσπάθησα να αναδείξω σε κάποια συνέντευξη τα ταλέντα μου ή τις σπουδές μου, έμεινα με το CV στο χέρι. Και τη μία και μοναδική φορά που ανέδειξα το πόσο απελπιστικά απελπισμένος είμαι να βρω δουλειά, κατάφερα να κληθώ και σε δεύτερη συνέντευξη. Και τώρα πες μου εσύ: Εγώ να χαρώ ή να απογοητευτώ; Να συνεχίσω να το παίζω μαλάκας ή να δείξω ότι έχω κι εγώ φιλοδοξίες και όνειρα; Να ρισκάρω να χάσω τα προνόμιά μου ως άνεργος ή να ρισκάρω να χάσω μια σπάνια ευκαιρία να βγάλω επιτέλους δικά μου χρήματα;

(εντάξει, μην αγχώνεσαι να απαντήσεις. Ρητορικές είναι οι ερωτήσεις. Ξέρω εγώ τι θα κάνω. Θα σπάσω τα μούτρα μου, όπως πάντα.)

(άσχετο: Φαντάζεσαι τον Δημοσθένη, τον αρχαίο ρήτορα που δεν μπορούσε να πει το «ρ», να έκανε μια «γητογική εγώτηση»; Πρέπει να έριχναν πολύ γέλιο μαζί του οι Αθηναίοι. Θα ήταν ο αρχαίος Κάτ-μαν.)

Οπότε, αγαπητό μου ημερολόγιο, προετοιμάσου. Αύριο έρχεται το «Τοιχανάλυση και Συνέντευξη 2: Ξέρω τι Έκανες Προχθές το Μεσημέρι». Μην το χάσεις. Ναι, το ξέρω ότι τα sequel συνήθως είναι πολύ χειρότερα από το πρωτότυπο, αλλά θυμήσου το Terminator 2. Και προσπάθησε να ξεχάσεις το δεύτερο Jurassic Park.

Καληνύχτα, και να θυμάσαι: Όσες πορτοκαλιές κι αν υπάρχουν που κάνουν πορτοκάλια, θα’ναι πάντα πιο βολικό να πας στο σούπερ μάρκετ και να πάρεις μια παγωμένη πορτοκαλάδα.

Advertisements