Οι διαφημίσεις της Nike πριν από τις μεγάλες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις είναι συνήθως μικρά αριστουργήματα. Ακόμα ανατριχιάζω όταν βλέπω την κλασική διαφήμιση στο Κολοσσαίο, πριν από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, ενώ και η φετινή, για το Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής είναι εκπληκτική (ειδικά αν τη δει κανείς ολόκληρη, και όχι αποσπασματικά, όπως τη βλέπουμε στην τηλεόραση).

Το θέμα της φετινής διαφήμισης, όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ, είναι η ελάχιστη απόσταση που χωρίζει μία επική επιτυχία από μια παταγώδη αποτυχία. Η αδιόρατη διαχωριστική γραμμή μεταξύ ενός εθνικού ήρωα και μιας ντροπής του έθνους.

Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Θα’πρεπε. Γιατί είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες με την εθνική Ελλάδος στο Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής. Τα «κρέατα» της πρώτης αγωνιστικής, κόντρα στην Νότια Κορέα, έγιναν «Καραϊσκάκηδες» στο δεύτερο παιχνίδι, κόντρα στη Νιγηρία – θυμάστε εκείνη τη θρυλική σκηνή στο «Η Ρένα Είναι Οφσάιντ», με την Βλαχοπούλου να αναρωτιέται πώς το «κρέας» γίνεται «Καραϊσκάκης» και τούμπαλιν; Ε, αυτό ακριβώς.

Για σκεφτείτε, όμως: Τι θα είχε συμβεί αν ο Νιγηριανός δεν είχε χτυπήσει αψυχολόγητα τον Τοροσίδη; Ή αν ο Τοροσίδης δεν έπεφτε στο χορτάρι σαν να τον είχαν πυροβολήσει με μπαζούκα; Αν έμενε με 11 παίκτες η Νιγηρία, θα ήταν ίδια η κατάληξη του αγώνα; Ποιος ξέρει, μπορεί και να ήταν – αλλά μάλλον θα χάναμε. Και τότε οι «Καραϊσκάκηδες» θα παρέμεναν «κρέατα», ο Ρεχάγκελ θα ήταν «εκείνος-ο-παππούς-που-μια-φορά-κοιμήθηκε-ο-Θεός-και-πήρε-το-Γιούρο-αλλά-από-τότε-μας-έχει-κάνει-μπάχαλο», οι εφημερίδες θα μιλούσαν για «εθνική ντροπή», «ξεφτίλα» και «διεθνές ρεζιλίκι», κάποιος πολιτικός τύπου Γιακουμάτου θα έβγαινε να δηλώσει ότι είναι όλοι τους άχρηστοι, τέτοιες ομορφιές.

Αντ’αυτών, αύριο οι «losers» της πρώτης αγωνιστικής θα έχουν γίνει «λιοντάρια», ο Ρεχάγκελ θα είναι «εκείνος-ο-πεφωτισμένος-ηγέτης-που-οδηγεί-ξανά-την-Ελλάδα-στον-θρίαμβο», οι εφημερίδες θα εξυμνούν την «εθνική υπερηφάνεια», την «ψυχή του Έλληνα» και «το DNA του πρωταθλητή», η αποστολή της χώρας θα γίνει αποδεκτή με επευφημίες στο αεροδρόμιο άμα τη επιστροφή της, τέτοιες ασχήμιες.

Τέτοιοι κωλοτούμπες είμαστε – και δεν βγάζω την ουρίτσα μου απ’έξω. Κι εγώ άχρηστους τους έλεγα πριν από το σημερινό ματς, και τώρα τους αποθεώνω. Μέχρι, φυσικά, την επόμενη αποτυχία, οπότε θα τους περάσουμε πάλι γενεές δεκατέσσερις. Η πλάκα είναι ότι, όπως δείχνει και η διαφήμιση της Nike, αυτό το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό, αλλά παγκόσμιο. Στον σύγχρονο επαγγελματικό αθλητισμό είσαι είτε ήρωας, είτε άχρηστος – ενδιάμεσο δεν υπάρχει. Και η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε έναν ήρωα και έναν άχρηστο είναι τόσο λεπτή, που οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές την περνούν αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της καριέρας τους.

Πλέον, η Ελλάδα έχει κάποιες πιθανότητες να προκριθεί στην επόμενη φάση και να μας τρελάνει όλους. Δεν το βλέπω, προσωπικά, αλλά δεν είναι και απίθανο. Χρειάζεται, όμως, μια μεγάλη υπέρβαση κόντρα στην αδιάφορη Αργεντινή του Ντιεγκίτο, και ίσως ακόμα και η ισοπαλία να μας είναι αρκετή για να προκριθούμε, υπό προϋποθέσεις. Όπως και να’χει, μετά τη σημερινή νίκη είμαστε όλοι ικανοποιημένοι: Η τραγική εμφάνιση στο παιχνίδι με τη Νότια Κορέα ξεχάστηκε, η Ελλάδα έκανε το καθήκον της, σβήνοντας τις μνήμες από το εφιαλτικό 1994, και αν χάσουμε από την Αργεντινή, κανένας δε θα ζητήσει το λόγο – για την Αργεντινή μιλάμε, που έχει στον πάγκο της τον Μιλίτο και τον Αγκουέρο. Αρκεί να μη διασυρθεί με καμία 5άρα, βέβαια (γιατί με κάτι τέτοια τρελά όνειρα είχε κατέβει ένα βράδυ ο Ολυμπιακός στο Τορίνο, κόντρα στην αδιάφορη Γιουβέντους, και έφυγε από εκεί με 7 γκολ στο κεφάλι).

Κλείνοντας, θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στον εκφωνητή της σημερινής αναμέτρησης, τον Παύλο Παπαδημητρίου. Θεωρώ την περιγραφή του απαράδεκτη, πραγματικό παράδειγμα προς αποφυγήν για κάθε αθλητικό δημοσιογράφο, και αδυνατώ να πιστέψω ότι 10 εκατομμύρια Έλληνες πληρώνουν τον μισθό αυτού του απίστευτου τύπου, που κόντεψε να πάθει καρδιακή προσβολή τουλάχιστον 15 φορές κατά τη διάρκεια του αγώνα. Αλλά το σημείο στο οποίο πραγματικά με εκνεύρισε ήταν στη φάση της αποβολής του Καΐτα, όταν ουσιαστικά αποθέωσε τον Τοροσίδη για την πουστιά που έκανε, πέφτοντας αναίτια στο έδαφος, μόνο και μόνο για να σιγουρευτει ότι θα κερδίσει την κόκκινη κάρτα του αντιπάλου του. Αν το είχε κάνει κάποιος Νιγηριανός, θα άφριζε από το κακό του. Αλλά αφού το έκανε ο Τοροσίδης, μπράβο του. Προφανώς, έχουμε τους (αθλητικούς και όχι μόνο) δημοσιογράφους που μας αξίζουν. Αλλά και το ποδόσφαιρο που μας αξίζει…

Advertisements