Πολύ σοφοί τελικά οι Αρχαίοι Έλληνες. Θυμάστε ένα ωραίο σουξέ που είχαν βγάλει, εκείνο που έλεγε «το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν»; Ε, να που δικαιώνονται 2.500 χρόνια μετά. Γιατί για όσους έχουν ασχοληθεί μαζί του και το γνωρίζουν καλά, το Twitter αποδεικνύει περίτρανα ότι δεν χρειάζονται περισσότεροι από 140 χαρακτήρες για να εκφραστείς. Εντάξει, καμιά φορά χρειάζονται λίγο περισσότεροι – αυτό που θέλω να πω, τέλος πάντων, είναι ότι δε χρειάζονται φλυαρίες και αναλύσεις επί αναλύσεων για να μιλήσεις για ένα θέμα. Μπορείς να το πετύχεις εν συντομία.

(βέβαια, αυτή η εκτενής εισαγωγή στην πράξη ακυρώνει το νόημα αυτού του κειμένου – ναι, το ξέρω. Και ο μόνος λόγος που γράφω αυτήν την παρένθεση είναι για να μην έρθετε μετά να μου πείτε αυτό ακριβώς το πράγμα. Να σας δείξω ότι το ξέρω. Εξυπνάκηδες.)

Για να δούμε, λοιπόν, αν οι 32 ομάδες του φετινού Μουντιάλ μπορούν να αναλυθούν σε 140 χαρακτήρες έκαστη.

Αγγλία: Φέτος θεωρείται καλύτερη από ποτέ. Οι Άγγλοι ονειρεύονται το νέο ’66. Λες να το πετύχουν; Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ζήσω για να το δω αυτό.

Ακτή Ελεφαντοστού: Η πιο γκαντέμω ομάδα του κόσμου. Στα τελευταία δύο Μουντιάλ κληρώθηκε στους πιο δύσκολους ομίλους. Ντρογκμπά, είσαι η ελπίδα μας.

Αλγερία: Παραδοσιακή δύναμη δεν τη λες. Ομαδάρα δεν τη λες. Κλωτσοσκούφι τη λες. Τι να περιμένεις από ομάδα που έχει στην αποστολή της τον Τζιμπούρ;

Αργεντινή: Την αγαπήσαμε λόγω Μαραντόνα, την αγαπάμε λόγω Μέσι, θα την αγαπάμε πάντα. Αλλά συνήθως μας πληγώνει, και μάλλον το ίδιο θα γίνει και φέτος.

Αυστραλία: Συμπαθής ομάδα – αλλά τι περιμένεις από μια ομάδα της οποίας το αστέρι, ο Χάρι Κιούελ, τραυματίζεται αν του φυσήξεις το γόνατο; Ψιλοπράματα.

Βόρεια Κορέα: Ή αλλιώς, «σάκος του μποξ». Το 1966 είχε κάνει απίστευτη πορεία, αλλά δεν είναι κάθε μέρα της Αγγλίας. Κάτι σαν την Ελλάδα του ’94 τη βλέπω.

Βραζιλία: Πάντα είναι το απόλυτο φαβορί. Κάποιες φορές σε υπνωτίζει με το παιχνίδι της. Κατά βάθος εύχομαι να μην το πάρει. 5 φορές είναι αρκετές.

Γαλλία: Καλά, ας μην ήταν το χέρι του Ανρί, και θα’βλεπαν το Μουντιάλ από την TV. Αλλά τώρα που πέρασαν, έχουν ελπίδες. Με ή χωρίς κουτουλιές.

Γερμανία: ΟΚ, το 2006 τα πήγαν καλύτερα απ’ό,τι περιμέναμε. Αλλά τότε έπαιζαν στο σπίτι τους. Φέτος, είναι αουτσάιντερ. Αλλά είναι πάντα Η Γερμανία.

Γκάνα: Ίσως η ικανότερη εκπρόσωπος της Αφρικής στο φετινό Μουντιάλ. Αλλά χωρίς Εσιέν; Δύσκολα τα πράγματα. Αλλά Αφρικανοί είναι, ποτέ δεν ξέρεις…

Δανία: Ομάδα που αφησε πίσω της Πορτογαλία και Σουηδία στον όμιλο δεν την αγνοείς. Αλλά αν δεν τα κατάφερε με τους Λάουντρουπ, θα το κάνει τώρα;

Ελβετία: Γνωστή για τις σοκολάτες, τις τράπεζες και σίγουρα όχι για το ποδόσφαιρο. Εντάξει, μας έριξε δεύτερους στον όμιλο – σιγά το κατόρθωμα.

Ελλάδα: Δεν έχουμε πολλές απαιτήσεις. Κάντε μια νίκη, να φύγει η ντροπή του ’94, κι είμαστε εντάξει. Και προς Θεού, όχι άλλο Χαριστέα. Σας αγαπάμε.

ΗΠΑ: Πάνε οι εποχές που οι Αμερικανοί σνόμπαραν το soccer. Βελτιώθηκαν πολύ. Ίσως σε καμιά 40αριά χρόνια να’χουν φτιάξει μεγάλη ομάδα. Όχι φέτος.

Ιαπωνία: Ο Νακάτα παίζει ακόμα; Όχι; Ε, τότε ελπίζω να μην έβαλαν πολλά ρούχα στις βαλίτσες. Γιατί είναι βέβαιο πως θα επιστρέψουν σύντομα σπίτι.

Ισπανία: Μια ζωή losers τους λέγανε. Ξαφνικά, έγιναν winners και θεωρούνται μεγάλο φαβορί. Έχουν τους καλύτερους μέσους του κόσμου. Τους υποστηρίζω.

Ιταλία: Έχει έναν τίτλο να υπερασπιστεί. Αλλά θα τα καταφέρει; Μάλλον όχι. Καλά, το ίδιο λέγαμε και το 2006. Άσε που παίζει ακόμα ο Καναβάρο.

Καμερούν: Αν κρίνω από τα φιλικά, δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Εκτός κι αν πέσει ο Ετό στη χύτρα με το μαγικό φίλτρο. Ή αν μπει αλλαγή ο Ροζέ Μιλά.

Μεξικό: Κλασικά προκρίνεται στα Μουντιάλ, αλλά κάπου χωλαίνει και δεν προχωράει. Άσε που δεν παίζει ο θεούλης Χόρχε Κάμπος πια. Ή έστω ο Σάντσες.

Νέα Ζηλανδία: Πού πα’ ρε Καραμήτρο; Όταν λείπει απ’την Ωκεανία η Αυστραλία, χορεύει η Ζηλανδία. Αλλά στο Μουντιάλ θα την χορέψουν στο ταψί. Πολλά γκολ.

Νιγηρία: Τρέχουν, τρέχουν, σταματάς, αν σου φύγουν την πάτησες, έφαγες γκολ. Κλασικοί Αφρικανοί. Αλλά καμία ομάδα δεν κέρδισε απλά τρέχοντας. Καμία.

Νότια Αφρική: Άμα δε γινόταν στο τσιφλίκι τους το Μουντιάλ, δε θα περνούσαν στην τελική φάση ούτε με όλα τα πέναλτι του κόσμου. Να’ναι καλά ο Μαντέλα.

Νότια Κορέα: Τους μισούμε ακόμα για το διπλό έγκλημα του 2002, κόντρα σε Ιταλία & Ισπανία. Που να μη σταυρώσουν ούτε γκολ. Και δεν έχουν και Χίντινκ πια.

Ολλανδία: Κατά βάθος, όλοι την αγαπάμε. Και την κρυφοϋποστηρίζουμε. Αλλά κάτα βάθος ξέρουμε ότι στο τέλος θα αυτοκαταστραφεί με τον πιο οδυνηρό τρόπο.

Ονδούρα: Στη θέση της συνήθως βρίσκεται η Κόστα Ρίκα, άντε η Τζαμάικα, ή το Τρίνινταντ.Μάλλον θα περάσει κι αυτή απαρατήρητη, όπως οι άλλες.

Ουρουγουάη: Το 1930 το σήκωσε. Το 1950 το ίδιο. Από τότε, ξεραΐλα. Και φέτος το ίδιο προβλέπεται. Επίσης, προβλέπονται (πάρα) πολλές κάρτες.

Παραγουάη: Για αδιευκρίνιστους λόγους, είναι πολύ συμπαθής ομάδα. Επίσης, όπως απέδειξε στα προκριματικά, είναι πολύ ικανή ομάδα. Λες να κάνει το μπαμ;

Πορτογαλία: Η «μικρή Βραζιλία» του κλαψομούνη Ρονάλντο πάει για μεγάλα πράγματα. Όπως και το 2006. Κάτσε πρώτα να περάσει από τον όμιλο και βλέπουμε…

Σερβία: Εντυπωσίασε στα προκριματικά. Καμία σχέση με τους απίθανους τύπους που έχασαν 6-0 απ’την Αργεντινή το 2006. Αλλά ούτε και υπερομάδα.

Σλοβακία: Ο «φτωχός συγγενής» της Τσεχίας προκρίθηκε στο Μουντιάλ – και η Τσεχία έμεινε έξω! Ένα θα πω: Στην αποστολή συμμετέχει παίκτης της Ξάνθης.

Σλοβενία: Ελάτε, παραδεχτείτε το: Ο μόνος Σλοβένος που ξέρετε είναι ο Ζάχοβιτς, κι αυτός έχει αποσυρθεί. Κι όμως, αυτοί απέκλεισαν τη Ρωσία. Αλήθεια.

Χιλή: Μας λείψατε, βρε! Απ΄το ’98 έχουμε να σας δούμε! Τα καλύτερα ακούω για σας: Ότι παίζετε επιθετικό και ελκυστικό ποδόσφαιρο. Κακό για σας.

Advertisements