Κάθε φορά που έχω ένα job interview, φτάνω στην περιοχή τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα και αρχίζω την εξερεύνηση: Τι υπάρχει εκεί κοντά, αν υπάρχει πάρκινγκ, αν βολεύει η συγκοινωνία, γενικά οτιδήποτε θα μπορούσε να μου φανεί χρήσιμο αν έπαιρνα τη δουλειά. Βέβαια, συνήθως δε με προσλαμβάνουν, οπότε τζάμπα ο κόπος – ίσως επειδή πηγαίνω καταϊδρωμένος στη συνέντευξη και μοιάζω λες και έχω πέσει μέσα σε σιντριβάνι. Έτσι και σήμερα, σε μια συνέντευξη στο Χαλάνδρι, έφτασα εκεί 40 λεπτά νωρίτερα και άρχισα την εξερεύνηση. Και, ανάμεσα στον φούρνο με τη γαμάτη ζαμπονοτυρόπιτα, το περίπτερο, τη ρεματιά, τον ποδηλατόδρομο και την παιδική χαρά, έπεσα πάνω στην οδό Δάφνιδος (θυμάμαι χαρακτηριστικά το όνομα, επειδή αναρωτιόμουν αν υπήρχε εκεί κοντά και η οδός Χλόης – δεν το έψαξα). Εκεί, στον ίδιο τοίχο μιας μονοκατοικίας, εντόπισα τρία έργα τέχνης, πιθανότατα από τον ίδιο καλλιτέχνη, και τα απαθανάτισα. Δικά σας:

(καλά λέει. Σιγά την υπερπαραγωγή. Και ο μισθός; Χάλια.)

(όλες οι τέχνες στους δρόμους είναι. Ποίηση, ζωγραφική, γλυπτική – μόνο για τον κινηματογράφο έχω κάποιες αμφιβολίες.)

(ποιες ανέσεις; Με τέτοια κούραση κάθε μέρα, θα μας πεθάνουν στις ενέσεις!)

Advertisements