Πολλά μπορεί να πει κανείς για την Eurovision. Ελάχιστα από αυτά είναι καλά, βέβαια, αλλά δεν έχει σημασία. Η Eurovision είναι ένα πανηγύρι, που μία φορά το χρόνο μας καθηλώνει (τους περισσότερους από μας, τουλάχιστον) μπροστά στις τηλεοράσεις. Άλλες φορές την περιμένουμε με αδημονία, μήνες πριν, πιστεύουντας ότι το φοβερό τραγούδι που στείλαμε θα υπνωτίσει τους Ευρωπαίους και θα μας φέρει στην κορυφή. Φέτος, ευτυχώς, δεν είχαμε τέτοιες αυταπάτες. Με ένα καθαρό γιουροβιζιονικό τραγούδι, αλλά όχι τόσο πιασάρικο όσο το «My Number One», π.χ., ξέραμε από πριν ότι δεν πηγαίναμε για κορυφή. Έτσι, το τραγούδι δεν ακούστηκε σχεδόν καθόλου (ενώ άλλες χρονιές τα τραγούδια τα ακούγαμε συνέχεια και μήνες πριν την Eurovision – σαν μαρτύριο του Γκουαντάναμο, ένα πράγμα) και το ενδιαφέρον για τη διοργάνωση περιορίστηκε στις τελευταίες 5 μέρες πριν τη μέρα του τελικού.

(άσε που, μεταξύ μας, κανείς δεν ήθελε να κερδίσουμε φέτος την Eurovision. Και να πληρώνουμε του χρόνου για τη διοργάνωση; Εδώ μας κόβουν τους μισθούς και τις συντάξεις, το πανηγύρι μας μάρανε!)

Τέλος πάντων, δε σκοπεύω να κάνω κοινωνιολογική ανάλυση της Eurovision και του τρόπου που την αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα (αν και θα ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα). Αν κάτι μου έμεινε από τη φετινή Eurovision, είναι η Γερμανίδα Λένα Μάγιερ, που κέρδισε τον διαγωνισμό, την οποία έχω ερωτευτεί. Ναι, ξέρω, πείτε την «στραβοκάνα», «βαμπίρ», όπως θέλετε. Αλλά εμένα μ’άρεσε. Και το τραγούδι ήταν μια χαρά (αλλά το αγαπημένο μου ήταν το γαλλικό, που για άγνωστο λόγο πάτωσε – Ευρώπη, όχι μόνο δεν έχεις ταλέντο, αλλά δεν έχεις και γούστο).

Επίσης, έχω μια απορία: Πώς ήταν η Eurovision πριν το Twitter; Ειλικρινά, δε θυμάμαι. Ο συνδυασμός αυτών των δύο είναι εκρηκτικός. Σαν να βλέπεις την Eurovision παρέα με 100 άλλους φίλους σου, τη σχολιάζετε σε πραγματικό χρόνο, γελάτε με τα σούργελα, διαφωνείτε για το ποια από τις τραγουδίστριες είναι πιο ωραία, και φυσικά…θάβετε ασύστολα! Ευχαριστώ το Twitter για την υπέροχη χθεσινή βραδιά!

Κλείνοντας, θα παραθέσω κάποια από τα tweets μου κατά τη διάρκεια της σεμνής τελετής, τα οποία αποτελούν και τα σχόλιά μου για την Eurovision, τα οποία θα έγραφα για πρώτη φορά σήμερα στο blog μου αν δεν υπήρχε το Twitter.

Στο μυαλό της Κ.Σουλιώτη: «Καθίκι Νορβηγέ, από πέρσι στα’χω μαζεμένα…Γαμώτο, μου πήραν και το καλάσνικοφ στην είσοδο…»

Σε κάθε Γιουροβίζιον, επαναλαμβάνεται τουλάχιστον 100 φορές το ότι δεν μπορείς να ψηφίσεις τη χώρα σου. Ξέρουν σε τι IQ απευθύνονται.

Στο μυαλό της Κ.Σουλιώτη: «Που να καταπιείς το μικρόφωνο μωρή και να πας από ασφυξία! Που θες να νικήσεις το καμάρι μας!»

Λατρεύω τα ισπανικά σαν γλώσσα. Αλλά ακόμα κι έτσι, το ισπανικό τραγουδι έχει σταλεί ακριβώς για να μην κερδίσει η χρεωκοπημένη Ισπανία.

Δε θα γίνεις Κύπριος ποτέεεεεεε, Ουαλέεεεεεε, Ουαλέ-ε-ε (καλά, ας κερδίσει, και θα τον βγάλουν και Πρόεδρο)

Βοσνία, έχεις ταλέντο. Αλλά όχι στο τραγούδι. Δοκίμασε την ταχυδακτυλουργική καλύτερα.

Για το Βέλγιο δε λέω κακό, γιατί μου αρέσει το τραγούδι. Άλλο που ο τραγουδιστής είναι φλούφλης.

Στο μυαλό της Κ.Σουλιώτη: «Άμα σε πνίξω με το λουρί της κιθάρας ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΓΩ ΜΕ AND MY GUITAR! Καθίκι!»

Ήταν να μην κερδίσει η Σέρβα λεσβία, πριν κάτι χρόνια…Οι Σέρβοι νομίζουν ότι μόνο έτσι θα κερδίσουν πάλι.

Άραγε αν οι Λευκορώσοι αντί για Butterflies έλεγαν το Fireflies, θα έβγαζαν λάμπες από τους κώλους τους;

Αλκαίο, φάε τούμπα στη σκηνή να σιγουρευτούμε ότι δε θα νικήσουμε! Όχι στην πρωτιά της Γιουροβίζιον!

Αν η Αγγλία δεν κέρδισε με τραγούδι του Άντριου Λόιντ-Ουέμπερ, τότε δε θα κερδίσει ποτέ. Και σίγουρα όχι φέτος.

Ειλικρινά, 9 στα 10 τραγούδια θα μπορούσαν να συμπεριλαμβάνονται σε soundtrack ταινίας του Ντίσνεϊ. Το 10ο είναι το Όπα.

Δεν καταλαβαίνω γιατί η νικήτρια των καλλιστείων δεν είναι κάθε χρόνο από την Ουκρανία. Υπάρχουν και καλύτερες;

Αν το τραγούδι της Γαλλίας δεν κάνει πάταγο στα κλαμπ το καλοκαίρι, εμένα να μου τρυπήσεις τη μύτη με κομπρεσέρ.

Alkaios & Friends, Nalitch & Friends…Το μήνυμα της φετινής Γιουροβίζιον είναι το πόσο σημαντικό πράγμα είναι οι φίλοι.

Πρέπει να είναι η πρώτη φορά, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, που μου αρέσει γερμανικό τραγούδι. Μάλλον επειδή δεν είναι γερμανικό.

Έγραψα έναν στίχο, εμπνευσμένος από το πορτογαλικό τραγούδι: «Φιλίπα, Φιλίπα, πάρε μου μια…» Φτου, δε βρίσκω ομοιοκαταληξία.

Το τραγούδι της Δανίας το έχει «γράψει» ο Δανός Φοίβος. Οποιαδήποτε ομοιότητα με τυχόν τραγούδια των Police είναι εντελώς τυχαία.

Του χρόνου να στείλουμε στη Γιουροβίζιον αυτούς που έκαναν τη διαφήμιση της Q. Aυτοί μάλιστα, έχουν ταλέντο.

Θα πάει το κοριτσάκι στη Μέρκελ να τη συγχαρεί, και η Μέρκελ θα την αρχίσει στις σφαλιάρες, που βάζει τη χώρα σε έξοδα.

Ξέφρενοι πανηγυρισμοί του Αλκαίου και των φίλων του για το 12άρι της Κύπρου! Μάλιστα, ο Αλκαίος παραλίγο να σηκωθεί κιόλας!

Η Ρίκα Βαγιάννη τι ακριβώς κάνει, εκτός από το να μας ενοχλεί καλύπτοντας τις φωνές αυτών που μιλάνε;

Η Γερμανία (ναι, η ΓΕΡΜΑΝΙΑ) κερδίζει τον διαγωνισμό για το καλύτερο ευρωπαϊκό τραγούδι. Αν αυτό δεν είναι σημάδι για το #2012, τότε τι;

Όπως μετά από κάθε ματς ποδοσφαίρου στη ΝΕΤ έχει post match με Γκμοχ και Γκώνια, θα’πρεπε τώρα να έχει εκπομπή με Μπόκοτα και Μαγγίρες.

*Eurovision mode: OFF*. Το φτυάρι επιστρέφει στο ντουλάπι. Άντε, και του χρόνου μ’ένα καλό παιδί. (λες να στείλουμε Πλούταρχο;)

Advertisements